"σχεδΙα" ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΔΡΟΜΟΥ

Η «σχεδία» της νοσταλγίας και του σινεμά

Νοηματοδοτούμε το βίο μέσα από την τρυφερότητα της μνήμης, επιστρέφουμε στην τελετουργία και τη συλλογική εμπειρία του κινηματογράφου, επιδιδόμαστε σε έναν αειθαλή εθελοντισμό, απολαμβάνουμε τη μελωδία της εφηβείας, εξασκούμαστε στην τέχνη του νόστου.

Αυτά και άλλα πολλά στη «σχεδία» Οκτωβρίου 2026 (τεύχος #148). Κυκλοφορεί από την Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου στους δρόμους της πόλης.

«Η τρυφερότητα της μνήμης». Η νοσταλγία, όταν δεν εξιδανικεύει το παρελθόν, αρνούμενη την αλλαγή, ενισχύει την κοινωνική συνεκτικότητα, νοηματοδοτεί το βίο μας, αμβλύνοντας και το υπαρξιακό μας άγχος. «Η νοσταλγία είναι μια μορφή άμυνας. Όταν συμβαίνει κάτι δυσάρεστο, ο ψυχισμός αναζητά την εικόνα μίας κατάστασης, η οποία μπορεί να δράσει παρηγορητικά-επουλωτικά», εξηγεί η ψυχίατρος-ψυχοθεραπεύτρια Χριστίνα Βαϊζίδου.

«Ποπ κορν και αλγόριθμος». Η τελετουργία και η συλλογική εμπειρία που προσφέρει το σινεμά στον φυσικό του χώρο γοητεύει όλο και πιο πολλούς νέους, κόντρα στη διαδεδομένη θεώρηση ότι οι κινηματογραφικές αίθουσες αργοσβήνουν. «Οι θεατές που παρακολουθούν την ταινία, ταυτόχρονα, μοιράζονται συναισθήματα και αντιδράσεις και διαμορφώνουν ένα “κοινό θυμικό”», επισημαίνει στη «σχεδία» η κ. Χριστίνα Αδάμου, καθηγήτρια Θεωρίας Κινηματογράφου και Τηλεόρασης στο Τμήμα Κινηματογράφου του ΑΠΘ.

«Αειθαλής εθελοντισμός». Ανάγνωση παραμυθιών σε νηπιαγωγεία, επισκέψεις σε ορφανοτροφεία, συγκρότηση βουλής γερόντων, διεθνώς, αλλά και στη χώρα μας, η δραστηριοποίηση των ηλικιωμένων είναι κοινωνικά αναγκαία. «Στην Αυστρία, υπάρχουν πάρκα όπου οι ηλικιωμένοι προσφέρουν δωρεάν μαθήματα στα παιδιά. Παίρνουν, μάλιστα, ένα μικρό επίδομα από το κράτος, ενισχύοντας το εισόδημά τους», μας λέει η κλινική ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια Κατερίνα Κοτσιφάκου.

«Η μελωδία της εφηβείας». Ο εκπαιδευτικός Χρήστος Ιωαννίδης, ιδρυτής του Schoolwave Festival, καλεί τα παιδιά, μέσα από την ασφάλεια της μουσικής, να σπάσουν τη σιωπή τους γύρω από τον εκφοβισμό, υπογραμμίζει τη σημασία να ακούσουμε και τη φωνή των θυτών, εξηγεί γιατί στην εφηβεία είσαι ανοιχτός στο θαύμα του κόσμου, ενώ στηλιτεύει την κλοπή της παιδικής ηλικίας.

«Η τέχνη του νόστου». Η Άννα Μακρή, μία Ελληνίδα που ζει στην Αγγλία, δημιούργησε μία καλλιτεχνική κοινότητα σμιλεμένη με τα χρώματα της νοσταλγίας, επαναπροσδιορίζει την έννοια του ξένου, σπάει το ταμπού της μοναξιάς στο εξωτερικό, ενώ εξηγεί πώς επανασυνδέθηκε με την ελληνικότητά της. ΄

«Πανκ, ροκ και μπαλακλάβα». Μία ακτιβίστρια των Pussy Riot δίνει τον ορισμό ενός φεμινιστικού καλλιτεχνικού κινήματος, εξηγεί πώς η καταστολή και η διολίσθηση στον αυταρχισμό στη Ρωσία υπήρξε σταδιακή, κρίνει ως παράλογη την πεποίθηση ότι η τέχνη μπορεί να είναι πολιτικά ουδέτερη, όπως και αφόρητα βαρετό το να παραπονιέται κάποιος διαρκώς από τον καναπέ του.

Δύο φυσιολάτρες, η Βασιλική Μπάρμπα και ο Φώτης Δουραλής, μιλούν για την κοινή τους πορεία, αλλά και το πάθος τους για την πεζοπορία και τα ορεινά τοπία.

Στα «Λόγια της πλώρης», ο Χρήστος Αλεφάντης μιλάει για την «ποίηση εν κινήσει».

Μία γυναίκα μάς μετάφερει στην Πάρο της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς, των μουσείων, των βιβλιοθηκών, αλλά και της γεωργίας.

Παράλληλα, επισκεπτόμαστε μια αθηναϊκή ψησταριά, όπου οι μυρωδιές της σχάρας συναντούν την οικογενειακή παράδοση.