|
Στην οθόνη,η Κυρια Λάουρα Κοβέσι. Η γυναίκα που δεν καταλαβαίνει από ελληνικά “νταραβέρια”, που δεν πίνει καφέδες με εκδότες και που δεν φοβάται τις απειλές των εγχώριων “σερίφηδων”. Στην πρώτη σειρά, ο Άδωνις Γεωργιάδης. Ο άνθρωπος που πριν λίγο καιρό κουνούσε το δάχτυλο στην Ευρωπαία Εισαγγελέα, ειρωνευόμενος τη δημοκρατία της και αμφισβητώντας τη νοημοσύνη της.
Τώρα, κάθεται εκεί. Μικρός. Σιωπηλός. Υποχρεωμένος.
Είναι η εικόνα του συστήματος που έχει μάθει να ελέγχει τα πάντα δικαστές, κανάλια, εξεταστικές και ξαφνικά βρίσκει έναν τοίχο. Έναν τοίχο που δεν γκρεμίζεται με ένα tweet ούτε με μια κραυγή στα παράθυρα. Το βλέμμα του Γεωργιάδη προδίδει τον τρόμο κάθε εξουσίας που νιώθει το σχοινί να σφίγγει.
Είναι το βλέμμα κάποιου που συνειδητοποιεί ότι τα “δικά μας παιδιά” δεν φτάνουν μέχρι το Λουξεμβούργο.
Η Κοβέσι δεν είναι απλώς μια εισαγγελέας. Είναι η Νέμεση για όσους νόμιζαν ότι οι ζωές των ανθρώπων στα Τέμπη ή τα δισεκατομμύρια των ευρωπαϊκών κονδυλίων είναι ψιλά γράμματα στις τσέπες τους.
Όσο κι αν προσπαθούν να την απαξιώσουν, όσο κι αν την λένε “άσχετη” ή “παρεμβατική”, η αλήθεια πονάει: Η Κοβέσι τους κοιτάζει στα μάτια και εκείνοι χαμηλώνουν το βλέμμα.
Σήμερα κάθεται στην καρέκλα του θεατή και την ακούει να μιλά για τη διαφθορά που ο ίδιος και οι όμοιοί του προσπαθούν να θάψουν. Αλλά ο χρόνος της ατιμωρησίας τελειώνει. Η φωτογραφία αυτή είναι η αρχή του τέλους για το παραμύθι της “ανέλεγκτης εξουσίας”.
Σήμερα κάθεται στην πρώτη σειρά του ακροατηρίου. Αύριο, ίσως η θέση του να είναι κάπου αλλού.
