ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΛΟΪΖΟΣ,ΘΕΡΜΟ :"Ξεχασμένοι από το Κράτος: Τα πολλά χιλιόμετρα χωματόδρομων στην Ορεινή Τριχωνιδα που "πνίγουν" την επαρχία»"

 

Ξεχασμένοι από το Κράτος: Τα πολλά χιλιόμετρα χωματόδρομων στην  Ορεινή Τριχωνιδα που "πνίγουν" την επαρχία»

Όταν η συζήτηση στρέφεται στην ανάπτυξη, την ψηφιακή μετάβαση και τα μεγάλα έργα υποδομής, η ελληνική περιφέρεια συχνά μοιάζει να ζει σε μια παράλληλη πραγματικότητα. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποτελεί η Ορεινή Τριχωνίδα στα όρια των Δήμων Θέρμου και Αγρινίου  στην Αιτωλοακαρνανία, όπου 120 και ολόκληρα χιλιόμετρα ενεργού οδικού δικτύου παραμένουν χωματόδρομοι. Αυτό το νούμερο δεν είναι απλώς μια στατιστική καταγραφή· είναι το ζωντανό αποτύπωμα της διαχρονικής αδιαφορίας της κεντρικής εξουσίας για την επιβίωση της ορεινής Ελλάδας.

Τα 120 αυτά χιλιόμετρα δεν αποτελούν κάποιους ξεχασμένους δασικούς δρόμους που χρησιμοποιούνται σποραδικά. Είναι οι οδικές αρτηρίες που συνδέουν τις ορεινές κοινότητες, οι δρόμοι από τους οποίους περνούν καθημερινά κτηνοτρόφοι, αγρότες,μαθητές, μόνιμοι κάτοικοι και επισκέπτες. Κάθε χειμώνας μετατρέπει αυτές τις διαδρομές σε μια επικίνδυνη δοκιμασία, αποκόπτοντας χωριά, εγκλωβίζοντας ανθρώπους και υποβαθμίζοντας την ποιότητα ζωής των πολιτών, οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως δεύτερης κατηγορίας.

Η αποσπασματική χρηματοδότηση δεν αρκεί. Η ριζική αντιμετώπιση του προβλήματος, με ολοκληρωμένες ασφαλτοστρώσεις και σύγχρονες υποδομές, απαιτεί γενναία κονδύλια από τους κεντρικούς πόρους του κράτους, τα οποία όμως φαίνεται να «κολλάνε» σταθερά στα γρανάζια των Αθηνών.

Η κεντρική διοίκηση οφείλει να καταλάβει ότι η ασφάλεια στις μετακινήσεις και η βασική προσβασιμότητα δεν είναι πολυτέλεια, αλλά θεμελιώδες συνταγματικό δικαίωμα. Αν θέλουμε πραγματικά να μιλάμε για την ανακοπή της ερήμωσης της υπαίθρου και την ενίσχυση του εναλλακτικού τουρισμού στην Ορεινή Τριχωνίδα, η ασφαλτόστρωση αυτών των χιλιομέτρων πρέπει να γίνει άμεση προτεραιότητα. Τα Ορεινά μας δεν ζητούν ελεημοσύνη, αλλά τα αυτονόητα έργα που θα του επιτρέψουν να αναπνεύσει και να αναπτυχθεί

Η Ελλάδα δεν μένει στα στενά πλαίσια των Αθηνών, ξεδιπλώνεται παντού και χρειάζεται την στήριξη όλων μας γιατί αλλιώς κινδυνεύουμε να χάσουμε το ωραιότερο κομμάτι της πατρίδας μας.

του 

Βασιλείου Λοϊζου 

Προέδρου Πολιτιστικού  Συλλόγου Ορεινής Τριχωνιδας 

Διπλάτανος Αιτωλοακαρνανίας: Ένα πέτρινο «μπαλκόνι» στην ορεινή καρδιά της Ρούμελης

Σκαρφαλωμένος στις ανατολικές πλαγιές του όρους Άννινος, σε ένα υψόμετρο που αγγίζει τα 850 μέτρα, ο Διπλάτανος αποτελεί ένα από τα πιο αυθεντικά και ιστορικά χωριά της ορεινής Αιτωλοακαρνανίας. Υπαγόμενος διοικητικά στον Δήμο Θέρμου, ο οικισμός αυτός στέκει σαν ένας άγρυπνος φρουρός του χρόνου, συνδέοντας το ένδοξο παρελθόν της περιοχής των Κραβάρων και του Απόκουρου με τη γαλήνη του σήμερα.

Μέχρι το 1928, το χωριό έφερε την παλαιά ονομασία Τερπίτσα. Η σημερινή του ονομασία, «Διπλάτανος», δεν είναι τυχαία. Οφείλεται στους δύο επιβλητικούς, αιωνόβιους πλατάνους που δεσπόζουν στην κεντρική πλατεία του χωριού. Τα δέντρα αυτά δεν αποτελούν απλώς φυσικά στολίδια, αλλά το διαχρονικό σημείο αναφοράς της κοινωνικής ζωής του τόπου, έχοντας προσφέρει τη δροσιά και τη σκιά τους σε αμέτρητες γενιές κατοίκων και περαστικών.

Η γεωγραφική θέση του Διπλατάνου χαρίζει στους επισκέπτες μια σπάνια, καθηλωτική θέα. Από τις άκρες του χωριού, το βλέμμα απλώνεται πάνω από την κοιλάδα και συναντά την καταγάλανη, τεχνητή λίμνη του Ευήνου (Ευηνολίμνη). Στο βάθος του ορίζοντα, οι άγριες κορυφές των Βαρδουσίων και των γύρω ορεινών όγκων συνθέτουν ένα αλπικό τοπίο μοναδικής ομορφιάς, που αλλάζει χρώματα ανάλογα με την εποχή του χρόνου. Το περιβάλλον δάσος, γεμάτο από έλατα, καστανιές και βελανιδιές, προσφέρει καθαρό οξυγόνο και ιδανικές συνθήκες για τους λάτρεις της πεζοπορίας και της φύσης.

Ο Διπλάτανος διατηρεί αναλλοίωτα τα στοιχεία της παραδοσιακής ρουμελιώτικης αρχιτεκτονικής. Περπατώντας στα στενά, πλακόστρωτα σοκάκια, ο επισκέπτης αντικρίζει πέτρινα σπίτια με κεραμοσκεπές, παλιές βρύσες με τρεχούμενο κρυσταλλικό νερό και γραφικά εκκλησάκια που μαρτυρούν τη βαθιά πίστη και την ιστορία του τόπου.

Αν και ο μόνιμος πληθυσμός έχει μειωθεί αισθητά τις τελευταίες δεκαετίες —ακολουθώντας τη μοίρα των περισσότερων ελληνικών ορεινών χωριών— η ψυχή του Διπλατάνου παραμένει ζωντανή. Οι απανταχού Διπλατανιώτες διατηρούν άρρηκτους δεσμούς με τη γενέτειρά τους και επιστρέφουν με κάθε ευκαιρία, κρατώντας τις παραδόσεις ζωντανές.

Η καρδιά του χωριού χτυπά δυνατά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Το αποκορύφωμα των εκδηλώσεων έρχεται με την ξακουστή, ετήσια «Γιορτή της Γίδας». Κάτω από τη βαριά σκιά των δύο πλατάνων στην πλατεία, στήνεται ένα αυθεντικό παραδοσιακό γλέντι με δημοτική μουσική, τοπικά εδέσματα και άφθονο κρασί, προσελκύοντας επισκέπτες από ολόκληρη την Αιτωλοακαρνανία και τη Φωκίδα.

Για όσους αναζητούν την ηρεμία, μακριά από τους έντονους ρυθμούς της αστικής ζωής, ο Διπλάτανος προσφέρει μια μοναδική εμπειρία επιστροφής στις ρίζες. Η διαδρομή από το Θέρμο, αν και ορεινή και απαιτητική, αποζημιώνει με τις εναλλαγές του τοπίου. Είναι ένας τόπος όπου ο χρόνος μοιάζει να κυλά πιο αργά, προσκαλώντας τον ταξιδιώτη να ακούσει το θρόισμα των φύλλων, να γευτεί την παραδοσιακή φιλοξενία και να γίνει ένα με τη φύση.

του Βασιλείου Λοϊζου 

Προέδρου Πολιτιστικού Συλλόγου Ορεινής Τριχωνιδας