Προέδρου Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων κ. Γιάννη Χατζή, ομιλία...

 Χαιρετισμός του Προέδρου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων κ. Γιάννη Χατζή στο 7ο Περιφερειακό Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε σήμερα (01.10.2025) στο Ελαιοτριβείο - Μουσείο Βρανά, σε συνεργασία με την Ένωση Ξενοδόχων Λέσβου. 

Email: press@hhf.gr
Τηλ: 210 3312535/36
Διεύθυνση: Σταδίου 24, 105 64, Αθήνα

Κυρίες και Κύριοι καλώς ήρθατε στην Λέσβο. Στο 7ο Περιφερειακό Συνέδριο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων.

Εδώ στο Βόρειο Αιγαίο, η χώρα μας βρέθηκε στο επίκεντρο μεγάλων προκλήσεων. Και όμως σήμερα έχει κάθε δικαίωμα να διεκδικεί τη θέση του ως μια ανερχόμενη τουριστική δύναμη. Η Λέσβος η Χίος και τα υπόλοιπα νησιά του Βορείου Αιγαίου έχουν όλα τα εφόδια: φυσικό πλούτο, γαστρονομία με διεθνές αποτύπωμα, ιστορία και πολιτισμό παγκόσμιας εμβέλειας. Το στοίχημα είναι τα πλεονεκτήματα να γίνουν μοχλός ανάπτυξης επιχειρήσεων και δημιουργίας θέσεων εργασίας ώστε να μην παραμένουν ανεκμετάλλευτες οι μεγάλες δυνατότητες που υπάρχουν.

Και δεν είναι μόνο το Βόρειο Αιγαίο.

Υπάρχει μια «άλλη Ελλάδα», η λιγότερο τουριστική, αυτή που σήμερα πρέπει να κάνει μεγάλα βήματα για να αποκτήσει ένα μικρό κομμάτι στην διεθνή αγορά. Μια «άλλη Ελλάδα» που όμως έχει ανεξάντλητο πλούτο, φύση μοναδική και αυθεντικότητα ανεκτίμητη.

Η τουριστική ανάπτυξη στην «άλλη Ελλάδα» δεν θα έρθει από μόνη της. Χρειάζεται δουλειά. Χρειάζεται στρατηγικός σχεδιασμός. Χρειάζονται μεγάλες επενδύσεις σε υποδομές. Χρειάζεται η αυτοδιοίκηση να αναλάβει το μερίδιο ευθύνης που της αναλογεί. Χρειάζεται το κεντρικό κράτος να δημιουργήσει το υποστηρικτικό περιβάλλον. Χρειάζεται οι επιχειρηματίες να ρισκάρουν. Χρειάζεται συνεργασία σε όλα τα επίπεδα.

Είναι ένας συντονισμένος χορός, που απαιτεί συνέργεια πολλών διαφορετικών δυνάμεων και μόνο έτσι μπορούμε να «ξεκλειδώσουμε» τον πραγματικό πλούτο αυτής της άλλης Ελλάδας και να δημιουργήσουμε μια τουριστική ταυτότητα που θα αντέχει στον χρόνο. Γιατί, επιτρέψτε μου να το πω ξεκάθαρα: έχω κουραστεί να ακούω τον έναν να ρίχνει τις ευθύνες στον άλλο. Η πρόοδος δεν θα έρθει μέσα από το παιχνίδι της μετάθεσης ευθυνών, ούτε με το αέναο άγχος της επανεκλογής των αιρετών. Χρειάζεται ηγεσία με αποφασιστικότητα σε όλα τα επίπεδα. Χρειάζεται πολιτικό κόστος. Χρειάζεται όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά να αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν. Και αν κάποιος δεν θέλει ή δεν μπορεί να αναλάβει την ευθύνη αυτή θα πρέπει να έχει το θάρρος και την υπευθυνότητα να αποχωρήσει και να αφήσει τη θέση του για κάποιον που και θέλει και μπορεί. Γιατί ίσως η συλλογική προσπάθεια να γίνει ο τόπος μας σπουδαιότερος να μην είναι εύκολη και να φαντάζει ουτοπική, αλλά πιστέψτε με γίνεται δυσκολότερη όταν ΔΕΝ υποστηρίζεται από ικανά άτομα με θάρρος και ανιδιοτελή αγάπη για αυτό που υπηρετούν.

Το 2025 βρίσκει τον ελληνικό τουρισμό να καταγράφει θετικά μεγέθη. Οι αφίξεις αυξήθηκαν οριακά, αλλά οι ταξιδιωτικές εισπράξεις ενισχύθηκαν σημαντικά, με οριακά διψήφια βελτίωση της μέσης δαπάνης ανά ταξίδι. Όμως πίσω όμως από τους αριθμούς, είναι οι ουσιαστικές προκλήσεις. Πρώτα ως πολίτες των προορισμών, και μετά ως επιχειρηματίες, οφείλουμε να απαιτούμε υποδομές, καθαριότητα, ασφάλεια δικαίου και χωροταξικό σχεδιασμό. Οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε τον αθέμιτο ανταγωνισμό από τις βραχυχρόνιες μισθώσεις και την παραξενοδοχία και να αναδεικνύουμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις. Κι όλα αυτά με ορίζοντα την επόμενη δεκαετία, όχι την επόμενη σεζόν. Γιατί η ανθεκτικότητα και ανταγωνιστικότητα του τουρισμού δεν είναι υπόθεση μιας χρονιάς ή μιας κυβέρνησης αλλά μιας γενιάς. Ο τουρισμός δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη πηγή άντλησης εσόδων. Ένα δέντρο αν το φροντίζουμε και το περιποιούμαστε θα αποδίδει εμάς και στα παιδιά μας για πολλά χρόνια καρπούς. Αν το αφήσουμε όμως στην τύχη του τα οφέλη που θα έχουμε από αυτό θα είναι περιορισμένα και χρονικά και ποιοτικά. Το ίδιο ισχύει και για τον τουρισμό. Η επιλογή είναι δική μας, αλλά οι συνέπειες δεν ανήκουν μόνο σε εμάς· βαραίνουν και τις επόμενες γενιές.

Έχουμε χρέος, λοιπόν, απέναντι στα παιδιά μας να σχεδιάζουμε με το βλέμμα στραμμένο μπροστά και να τους δίνουμε την προοπτική να οραματίζονται το μέλλον στον τόπο τους.