Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ:γράφει η Μαρία Χατζηδάκη Βαβουρανάκη

Μην περιμένετε...καλλιτεχνική φωτο, με το κινητό την πήρα!!

                                                              Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ

Καλά..ψήλωσα ..έναν όροφο(!) αφού έφτασα να μου ζητάτε και..συνταγή!!Δεν ξέρω όμως αν θα σας αρέσει. Την κάνω χρόνια και δεν αλλάζω εύκολα συνταγές  χωρίς λόγο, παρά τον ορυμαγδό συνταγών στο διαδίκτυο. Το σκέπτομαι πολύ να αλλάξω κάτι επιτυχημένο (επιτυχημένο κατά την γνώμη μου δηλαδή..)

Κατ’ αρχήν δεν μου αρέσουν τα «στεγνά» ψωμοειδή γλυκά. Θέλω να είναι «υδαρή» και γλυκοφάγωτα. Ετσι εδώ και χρόνια, απέκλεισα την βασιλόπιτα τσουρέκι ή κέϊκ. Αν και  η δική μου, μπορεί θαυμάσια να σερβιριστεί για κέϊκ, με τον καφέ, στα καλά καθούμενα αν θέλεις να φας κάτι γλυκό, δώρο σε ένα φίλο που του αρέσει..

Κατ’ αρχήν και εν πρώτοις λοιπόν, βράζω δύο μεσαία πορτοκάλια με την φλούδα αφού αφαιρέσω το πάνω και το κάτω μέρους  τους. Μόλις αρχίσει ο βρασμός, χύνω το πορτοκαλόνερο (ή το κρατάω στο ψυγείο αν θέλω να φτιάξω άλλο γλυκό, π.χ. μελομακάρονα) και ξαναβάζω καθαρό νερό. Αυτό το κάνω τρείς φορές από ένα πεντάλεπτο βρασμού  τη φορά για να ξεπικρίσουν.

Τα αφήνω να κρυώσουν καλά και τα πολτοποιώ.

Βάζω σε ένα μπώλ έξι αυγά (αν είναι αγοραστά) ή τέσσερα από τα δικά μας (γιατί για  «δύναμη», μετράει το κάθε ένα για…δύο, κυριολεκτικά, είναι υπέροχα τα αυγά μας, που να σας έχω απο μια μεριά να δείτε το χρώμα ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΕΥΣΗ του αυγολέμονου μου) και προσθέτω 350 περίπου γραμμάρια ζάχαρης. Τα χτυπάω με το μίξερ να διαλυθεί η ζάχαρη ή τέλος πάντων να ομογενοποιηθεί.

(Σημείωση: Εδώ, μπορείτε να αντικαταστήσετε μεγάλο μέρος της ζάχαρης με στέβια κρυσταλλική,σε ποσότητα που σας λέει πάνω στην συσκευασία αν έχετε σάκχαρο.Να θυμάστε ότι αυτό που είναι απαραίτητο στα γλυκά  είναι Η ΥΓΡΑΣΙΑ ΤΗΣ ΖΑΧΑΡΗΣ που είναι απαραίτητη για την επιτυχία του γλυκού και πρέπει να αντικαθίσταται με λίγο μέλι. Γενικόλογα αυτό..)

Μετά, ρίχνω στον χυλό που μορφώθηκε, τον πολτό πορτοκαλιών, ενάμισυ φλυτζάνι (των 200ml φλυτζάνι,όχι μεγάλη φλυτζάνα) ΚΑΛΟ ελαιόλαδο, μαχλέπι όσο μου αρέσει –περίπου ένα κουταλάκι του γλυκού- και λίγη κονιορτοποιημένη μαστίχα. Την κάνω σκόνη ανακατεύοντας τις σταγόνες της μαστίχας με ζάχαρη και την λυώνω ανάμεσα σε σκληρή χαρτοπετσέτα με ξύλινη μικρή μπάρα. Να προσέχετε, γιατί η πολύ μαστίχα ΠΙΚΡΙΖΕΙ το αποτέλεσμα. Συνήθως  5 σταγόνες μαστίχας είναι ό,τι πρέπει.

Το τελευταίο στάδιο της εύκολης αυτής παρασκευής είναι το αλεύρι: «Σηκώνει» περίπου μισό κιλό αλλά εγώ χθες έβαλα λιγότερο γιατί ήθελα να γίνει πιο «ανάλαφρο». Θέλω την σύσταση παχύρρευστου ΧΥΛΟΥ και όχι ψωμιού. Το πρόσθεσα λίγο-λίγο, αφού ανακάτεψα μέσα, ένα φακελάκι μπαίηκιν πάουντερ.

(Μετά την ομογενοποίηση ζάχαρης-αυγών, ανακατεύετε πάντα με την μαρίζ  σιγά-σιγά με ροπή όπως οι δείκτες του ρολογιού και χωρίς απότομες «σκληρές» κινήσεις, για να μην χαθεί ο αέρας που σας προέκυψε από το χτύπημα ζάχαρης-αυγών και είναι αυτός που πρωτίστως ΘΑ ΦΟΥΣΚΩΣΕΙ το γλυκό)

Αλείφω το ταψάκι μου με  βούτυρο, ρίχνω τον χυλό που προκύπτει και μοσχοβολάει πριν καν ψηθεί και το ψήνω στον αέρα τους 180 βαθμούς, που μετά τα πρώτα λεπτά, κατεβάζω στους 160’.

Όταν κρυώσει, την πασπαλίζω με άχνη.

Πανεύκολη δεν είναι; 

Δεν δυσαρέστησε ποτέ, κανέναν που την δοκίμασε.

"ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ" Φίλτατοί μου...

Μ.Χ.Β