Σήμερα ολοκληρώνουμε μία πολύ ενδιαφέρουσα αλλά δυστυχώς όχι εξίσου γόνιμη συζήτηση επί του συγκεκριμένου νομοσχεδίου στις επιτροπές. Χρησιμοποιώ τον όρο «όχι εξίσου γόνιμη» υπό την έννοια του ότι το ιδανικό σε ένα τέτοιου τύπου νομοσχέδιο κατά τη δική μας κρίση και ας πω κατά τη δική μου γνώμη – μιας και έχω τον λόγο- είναι πάντα να προσπαθεί ο κάθε ένας να προσθέσει ένα λιθαράκι από το να μπαίνει σε αυτή τη διαδικασία της «δομικής αντιπολίτευσης» που αφορά όχι άλλες δεκαετίες, αλλά άλλο αιώνα.
«Δομική αντιπολίτευση» για εμάς τους νεότερους την μάθαμε ως μία λογική του να λέμε «όχι σε όλα» απαντώντας στο πρόσωπο και όχι στο αίτημα. Και η πολύ χαρακτηριστική αποστροφή από εκπρόσωπο της αντιπολίτευσης ήταν πριν ότι «εμείς θα καταψηφίσουμε και τα Δημόσια Πανεπιστήμια,» γιατί; «Γιατί διαφωνούμε με κάτι, άρα διαφωνήσουμε με όλα». Ευτυχισμένος ο 19ος και ο 20ος αιώνας. Αυτή είναι η απάντησή μου σε αυτό.
Απαντώ σε σειρά από πράγματα τα οποία ετέθησαν λέγοντας το εξής. Πρώτον, να εξειδικεύσω αυτό το οποίο είπε ο Πρωθυπουργός, την περασμένη Παρασκευή -στο οποίο δεν αναφερθήκαμε πριν- το οποίο είναι ότι αυξάνουμε το επίδομα στέγης στα Περιφερειακά Πανεπιστήμια της χώρας μας μόνο. Αυτό γίνεται στο πλαίσιο της ευρύτερης στήριξης των Περιφερειακών Πανεπιστημίων. Δηλαδή εκεί που είναι 1.500 ευρώ και 2.000 ευρώ το επίδομα στέγης, κατά αντιστοιχία στα Περιφερειακά Πανεπιστήμια μόνο, αυτό θα πάει στα 2.000 ευρώ και στα 2.500 ευρώ για εκείνα τα παιδιά των οποίων οι οικογένειες πληρούν το εισοδηματικό κριτήριο. Αυτή είναι μόνο η αρχή της στήριξης των Περιφερειακών Πανεπιστημίων με περαιτέρω τρόπους που θα δούμε στη συνέχεια.






