Ο ΜΗΤΣΑΡΑΣ…και η..ενέργεια!!

     Μάγκες δεν την είχα ψυλλιαστεί τη δουλειά…αλλά με το που το διάβασε η Παναγιώτα,και μου το’πε έπεσα τ’ανάσκελα ο χάχας από τα γέλια και γελάω άσκημα ,η Παναγιώτα μου λέει ότι δε γελάω, κράζω σα τη σκλώπα. Μεγάλη ζημιά να πούμε. Στην αρχή ήτονε κάτι μουρμούρες, μετά το γράψανε οι φημερίδες και στο ύστερο το διάβασε η Παναγιώτα…

Οι αμοράλιοι λένε ..μετράνε τις πόρδες των αγελάδωνε γιατί θέλουμε να δούνε πόσο γκάζι βγάνουνε!!!Μπομπές μεθανίου λέγονται λένε.. Εγώ ΓΚΑΖΙ το ξέρω..

Και πως τις μετράτε ρε γκιόσες…με το ζύγι;;;

Και γιατί ρε φλούδια αφού βγάνουνε γκάζι δεν μας το έχουτε πει να το ενώσουμε με το γκαζόματο να μην αγοράζουμε και τις φιάλες και να δίνουμε ένα κάρο όβολα;’Εχω δυο γελάδια στο αχούρι ,είχα τέτοιονε θησαυρό και δεν είχα πάρει πρέφα; Να γίνεται «της θειας μου» για την ενέργεια, να έχω εδικιά μου ενέργεια στο στάβλο ρε τσόφλια και να μου το κρατάτε μυστικό;

Και πρέπει και ν’αλλάξω όνομα στις γελάδες ..τη Μερόπη  θα τη βγάλω Γκαζοζέν και την άλλη που την εβάφτισε ο χτηνίατρος  Τσαχπίνω ,θα την αλλάξω σε Κλανέργεια..

Όμως έχω ένα πρόβλημα με την φτιάξη: πως θα συνδέσω τον πάτο των γελάδω με  τις πόρδες, με το γκαζόματο…πως θα ξέρω πότε έρχεται το γκάζι  ας πούμενε. Σκάω αλλά πηλίκο στο λογαριασμό δε βρίσκω.. μήπως έχουτε κανα της προκοπής εσείς;

Σιγά που θα’χετε, ξόβεργα θα στήσετε; Ούτε αυτό δε νογάτε…ας πάω στο περβόλι να με κουτσουλήσει κανα’πιτσούνι ,να ρίξω κάτι ξεγυρισμένες συλλογές  ν’άρθω στα ίσα μου…

Μητσάρας

*"Μητσάρας" εστί τύπος λαϊκός, απροσδιορίστου ηλικίας-μεγάλης πάντως- αψίκορος, καταφερτζής, ξυπνός, εκπρόσωπος της εργατικής τάξης και χρήστης ειδικού..λεξιλογίου, απολιτίκ αλλά με άποψη για όλα και ανύπαρκτου μορφωτικού επιπέδου, συμπαθέστατος στις παρέες, ψυχοπονιάρης, ειλικρινής και θαμώνας μόνιμος με δικό του στέκι σε καφενείο. Παλαιός αρθρογράφος στην Εφημερίδα "ΠΟΛΙΤΙΚΗ" απο όπου απεσύρθει για χρόνια, αλλά αποφάσισε να επανέλθει. Τον καλωσορίζουμε και του αφιερώνουμε δική του..ώδε ετικέτα "Ο ΜΗΤΣΑΡΑΣ".

"Οι αλανιάρηδες"..άρθρο του Μητσάρα,στην έντυπη ΠΟΛΙΤΙΚΗ το έτος 2006

Oι αλανιάρηδες...

Και μού ‘ρθε! Όχι κατακέφαλα. Στο σπίτι μού ‘ρθε την Κυριακή το πρωί. Είχα βγει στο μποστάνι και κυνήγαγα τις κάμπιες που μου τρώνε τα λουλούδια. Τις ρημαδιασμένες... Κάθε πρωί φονεύω από δυο τρεις αλλά έχουνε τον ατελείωτο!

- Δώστους δηλητήριο... μου λέει η Παναγιώτα

- Πώς να τους το δώσω ρε όρνιο το δηλητήριο, της λέω... να τους ανοίγω μία μία το στόμα και να τις ταΐζω ντιντιντί; Θα μου το φτύξουνε στα μούτρα, χαζές τις έχεις; Της λέω για να γελάσω με τη φάτσα της!

Την σήμερο ημέρα είναι μεγάλη δουλειά να είσαι κάμπια. Ξυπνάς πουρνό-πουρνό, βάζεις το πράσινο ταγιέρ σαν τσαχπινογαργαλοσφυρίχτρα και βγαίνεις σουλάτσο στα φύλλα της αγγιναριάς για μεζέ. Δεκατιανό, μασάς τις κορφές της ντοματιάς, απογεματινό τρως τα λουλουδάκια από τις μελιτζάνες και για βράδυ, κοιμάσαι τον αγλέορα και κανείς δε σε παίρνει χαμπάρι. Ούτε η τράπεζα, ούτε ο ΟΤΕς ούτε η εφορία. Μέγκλα ζωή μπαγάσες!! Όχι αστεία!! Αυτά σκεφτόμανε όταν... μού ‘ρθε. Ο Μελέτης. Ο Μελέτης, μέγα λαμόγιο μάγκες με μια κουρσάρα από δω ως τη Λάρισα, δεν έχω καταλάβει ακόμανε τι ακριβώς δουλειά κάνει. Κάθε εκλογές όμως μού ‘ρχεται. Φτιάχνει η Παναγιώτα καφέ, φέρνει κρύο νερό και γλυκό νεράτζι-πολύ του αρέσει το νεράντζι του λαμόγιου- και τον ακουμπάει στο τραπεζάκι της βεράντας. Αυτός το λεπόν, παπούτσι μέγκλα, έχει ατσαλάκωτο παντελόνι, ποκάμισο που κάνει όσο τα δύο δωμάτια του σεραγιού μου μαζί, και πάνω από το ποκάμισο έχει καρφώσει ένα ξινισμένο χαμόγελο και πάνω από το χαμόγελο μισή οκά μπρίλκρίμ.

- Γεια σου ρε μητσάρα φίλε!! Τόκα το!! Μου λέει..

Του δίνω το χέρι αλλά κακού κακού βαστάω και μία απόστασις και είμαι και έτοιμος να το τραβήξω πριχού μου το δαγκώσει. Δε το δαγκώνει, ανοίγει πιο πολύ το ξινισμένο χαμόγελο, φαίνονται τα δόντια Τετάρτης φύτρας και αράζει στο καναπέ.

- Κάτσε ρε Μητσάρα φίλε!! Μου ξαναλέει...

- Ε! Αφού με αφήνεις θα κάτσω Μεγάλε! Του λέω. Αλλά πως από τα μέρη μας;

Τον χλέμπουρα τον βλεφαριάζω κάθε εκλογές. Στα μεσαία κύματα, ούτε που τον ξαναβλέπω το χλεχλέ! Όλο τάζει να τον ψηφίσω και όταν βγει, ούτε στο τηλέφωνο δε βγαίνει. Αυτό, ξέχασα να σας το πω, σας το λέω τώρα μπας και πάρετε πρέφα..

- Ε! Όχι και πως από δω αδερφέ Μητσάρα! Μου λέει.

- Εγώ πάντοτε σε αγαπούσα και σε εχτιμούσα ! μου ξαναλέει ενώ κοιτάζει τη Βαγγελιώ τη γάτα που ανεβαίνει στη κουρσάρα να ρίξει ένα βλέφαρο και όπως τη κοιτάει να πατάει με τα πατουσάκια της το μαρσπιέ, της κάνω «...ξουτ!!» μη τυχόν και τη φονεύσει το θανατερό βλεφάριασμα του μεγάλου!!

- Α! Το είχα ξεχάσει ρε Μελέτη… ότι με αγαπάεις να πούμε!! Και το λοιπόν μπες στο παρασύνθημα. Τι ζητάς;

- Ωρρραίο το νεράτζι ρε Μητσάρα! Γεια στα χεράκια σου Παναγιώτα! Λέει στη κυρά που φχαριστιέται και πάει να του απαντήσει.

- Άστο ρε Παναγιώτα... τη κόβω. Άσε να μας πει ο Μελέτης τι θέλει.. λοιπόν; Αρωτάω.

- Να ρε Μητσάρα χμ! ξανακατεβαίνω ποψήφιος!! Χμ! και έλεγα που θα πάω για ψήφο; Στον αδερφό μου το Μητσάρα θα πάω!! Χμ!! και ήρθα!!

- Να σου δώσω ψήφο δηλαδή Μελέτη;

- Χμ! ναι ρε Μητσάρα, καθόσον εμείς είμαστε αδέρφια...

- Να σου δώκω δυο κιλά κοκκινόκολες που έχω στο ψυγείο από τη αγορά και είναι μέγκλα; Δεν είναι και μεταλλαγμάνες...

- Τι να τις κάνω τις ντομάτες ρε Μητσάρα;

- Να σου δώκω φρέσκα φασολάκια λες και τάκοψες τώρα; Κανα δυο πεπόνια, κάτι τσικίτες που είναι ζάχαρη και τις ρέγονται τα πιθήκια της αραπιάς ; τι λες;

- Γιατί μου ξηγιέσαι έτσι ρε Μητσάρα;

- Άσε ρε Μελέτη! Άσε γιατί φουντώσαμε στα έργα! Δεν αντέχω τόσα έργα ρε Μελέτη. Άσε ρε φίλε να κάνει κανα έργο και κανας άλλος! Μη τα κάνεις όλα εσύ..

Άσε και θα μου φύγουνε… οι κάμπιες!!

Τον άφηκα σύξυλο και κατέβηκα τα σκαλιά για το κήπο. Μια πασοκατζού κάμπια άστραφτε πάνω στο φύλο της πιπεριάς. Έσκυψα ως άλλος τσέγκιχαν κατά πάνω της. Ο Μελέτης έφευγε από την εξώπορτα με την ορά στα σκέλια, σαν το σκύλο που χάσαμε!!

..τα σέβη μου..
ΜΗΤΣΑΡΑΣ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΗΤΣΑΡΑΣ ΤΟ ΕΤΟΣ 2005 ΣΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ "ΠΟΛΙΤΙΚΗ":"το ζωνάρι.."

ΕΝ ΕΤΕΙ 2005,γράφει ο Μητσάρας στην Εντυπη "ΠΟΛΙΤΙΚΗ"

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΠΟΛΙΤΙΚΗ" ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΙΟ ΤΟΥ 2005!!

«το ζωνάρι….»

Το άκουσα μάγκες την πρώτη φορά από το Μεγάλο. Πολύ μου ήρεσε ο στρίτζας αλλά μου ξύνισε το γάλα μόλις μου είπε «σφίξε το ζωνάρι..». Και το έσφιξα. Όσο μπόραγα ο κάργας. Έπρεπε να το «σφίξω» καθόσον η πατρίς χρειαζούτανε υποστήριξις. «Για να πάμε μπροστά όλοι μαζί» μούλεγε Σερραίικα ο Μεγάλος. Πήγαμε μπροστά. Αλλά όχι όλοι μαζί. Εγώ τουλάχιστο περίσσεψα στην απέξω..

Τη δεύτερη φορά το άκουσα από το Αντρέα. Πήρε λέει καμένη γη. Αλλά να σφίξω το ζωνάρι (νάτο πάλι το υπονοούμενο). Για να πάμε μπροστά όλοι μαζί. Και πήγαμε. Αλλά ξανά όχι όλοι. Εγώ πάλι περίσσεψα .

Μετά ήρθενε ο Μητσοτάκης. Εκεί να δεις σφίξιμο. Και από το «σφίξε-σφίξε» μου βγήκανε τα μάτια όξω, παγαίνανε για περίπατο και ξαναγυρνάγανε στη θέση τους. Γιατί παρέλαβε καμένη γης έλεγε και αυτός. Και έπρεπε να πάμε όλοι καλά. Τι στο διάλο γίνηκε και πάλι περίσσεψα από το ταψί, δεν πήρα πρέφα ούτε και τότε.

Μετά, το ξανάκουσα από το Σημίτη. Αυτός το έλεγε το ζωνάρι «λιτότης». Και το σπρεχάριζε και έτσι στακάτα και αργαδερά, να το πιάσω οπωσδήποτε. Και δώστου ξανά «κάντε λιτότης για το καλό ολωνόνε μας». Άντε ρε και αν βρείτε τι έγινε με την πάρτη μου θα σας κεράσω ούζο με μεζέ στου Κιτσαρώνα.. χεχέ!! Πάλι στην απέξω ο απατός μου.. μυστήρια πράματα!!

Τώρα ρε σεις τάχω μπλέξει: ο ένας μου λέει ότι ο άλλος φταίει. Βγαίνει ο ένας και λέει τον άλλο άχρηστο. Ο «άχρηστος» βγαίνει και λέει ότι ο προηγούμενος ήτονε ψεύτης, χλέμπουρας και μαγειρεύτρας. Τα αφεντικά απόξω μας βάζουνε τιμωρία με το ένα πόδι σα τους πελεκάνους στις ταράτσες και να σου πάλι ΟΧΙ η «λιτότης» αλλά τώρα έχω μόνιμα ένα χέρι στο παντελόνι. Ένα χέρι που δε ξέρω τίνος είναι: του πρώην είναι, του καινούριου είναι .. θα σας γελάσω. Αλλά αυτό που φοβούμαι μάγκες είναι το χέρι να είναι των αφεντικών απόξω. Και φοβούμαι μήπως έτσι όπως έχει αράξει στην κωλότσεπη και μου τα παίρνει κανονικά, μη του ανοίξει η όρεξη και σπρώξει «παραμέσα». Κι αν σπρώξει μάγκες τότε …. φτύστα!! Τότενες δε θα με λένε Μήτσο αλλά «Μιμάάάάάάάκοοοο»!!! Και δε μου αρέσει καθόλου ρε σεις . Καθόλου!!

γεια χαραντάν μάγκες...

Ο ΜΗΤΣΑΡΑΣ