ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΡΑΜΠ, Ο ΤΖΙΝΠΙΝΓΚ ΣΙ ΚΙ Ο ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ
Αυτές τις μέρες ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται στην Κίνα για συνομιλίες με τον Πρόεδρο της Κίνας Τζινπίνγκ Σι για συνομιλίες.
Ο Σι επισήμανε στον Τραμπ την ανάγκη να αποφύγουν την «ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ» για το συμφέρον και των δύο χωρών αλλά και όλου του κόσμου. Ήταν ένα μήνυμα του Σι προς τον Τραμπ ότι η Κίνα δεν έχει σκοπό να εκτοπίσει τις ΗΠΑ, αλλά και μια προειδοποίηση ότι αν οι ΗΠΑ αντιδράσουν με φόβο και κάνουν ενέργειες σε βάρος της Κίνας, τότε θα επακολουθήσει η σύγκρουση μεταξύ τους.
Τι είναι η «ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ», που είπε ο Σι; Στην αρχαία εποχή:
Το 531 π.Χ. η Απέλλα, η συνέλευση των πολιτών της Σπάρτης, αποφάσισε να κηρύξει πόλεμο εναντίον της Αθήνας, βλέποντας τη συνεχή αύξηση της Αθηναϊκής δύναμης και την ανατροπή της στρατιωτικής ισορροπίας μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης. Αποφάσισαν στην ουσία έναν προληπτικό πόλεμο, για να μη βρεθεί η Σπάρτη περικυκλωμένη από την Αθηναϊκή επικράτεια.
Στη σύγχρονη εποχή: Όπου Αθήνα, βλέπετε την Αμερική κι όπου Σπάρτη, την Κίνα.
Οι αναλυτές, κυρίως οι Αμερικανοί, λένε ότι η Κίνα χρόνο με τον χρόνο θα αποκτήσει τόσο μεγάλη γεωπολιτική δύναμη, ώστε η Αμερική δεν θα είναι σε θέση να εμποδίσει μία παγκόσμια κινεζική κυριαρχία. Επομένως η Αμερική πρέπει να εξασθενήσει οικονομικά και στρατιωτικά την Κίνα διαφορετικά η Αμερική θα καταλήξει να είναι μια αδύναμη χώρα σ’ έναν κόσμο που θα ηγεμονεύει η Κίνα.
Γι’ αυτό πρέπει να τα βρουν Αμερική και Κίνα προς το συμφέρον όλων.
Όταν ο Πρόεδρος της Κίνας χρησιμοποιεί λόγια του Θουκυδίδη, τούτο είναι απόδειξη του μεγαλείου του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, μας γεμίζει με υπερηφάνεια αλλά συγχρόνως και μας θυμίζει την υποχρέωση να διαβάζουμε τους αρχαίους μας συγγραφείς και να τους διδάσκουμε στους νέους μας.
Επίσης, είναι γνωστό κι ότι ο πρ. Πρόεδρος της Κίνας Μάο Τσε Τουνγκ δώριζε στους επισκέπτες του ένα βιβλίο του Θουκυδίδη, εκτιμώντας την αξία του.
Έχουμε μία από τις ωραιότερες κι αρχαιότερες γλώσσες του κόσμου. Όμως η ξενομανία κατέχει πολλούς με αποτέλεσμα να χρησιμοποιούν ξένες λέξεις στην ομιλία τους, στις επιγραφές, στους τίτλους εκπομπών ακόμη και στην κρατική ΕΡΤ.
Για την ιστορία: Ο Θουκυδίδης (460 π. Χ. έως 398 π.Χ. ήταν γιος του Ολόρου και της Ηγησιπύλης από τον Άλιμο της Αττικής, από πλούσια αριστοκρατική οικογένεια. Είναι ο πατέρας της επιστημονικής ιστορίας. Έγραψε για τον Πελοποννησιακό πόλεμο, τον πόλεμο μεταξύ της Αθήνας και της Σπάρτης και των συμμάχων τους.
Μερικές αξιοσημείωτες φράσεις του Θουκυδίδη, σχετικά με τον πόλεμο:
Οι άνθρωποι στον πόλεμο, όταν νικούν, τραβούν μπροστά όσο γίνεται
περισσότερο, ενώ, όταν νικώνται, υποχωρούν όσο γίνεται λιγότερο ( Ι, κεφ. 70, 5-6).
Ο πόλεμος δεν γίνεται περισσότερο με τα όπλα, αλλά με τα χρήματα, τα
οποία κάνουν τα όπλα αποτελεσματικά (Ι, κεφ.83, παρ. 2)
Οι άνθρωποι με όση ορμή πείθονται για να αρχίσουν τον πόλεμο, με την ίδια
όμως ορμή δεν τον κάνουν και στη πράξη, αλλά μεταβάλλουν γνώμη σύμφωνα με εκείνα που συμβαίνουν (Ι, κεφ. 140, παρ. 1).
«Του πολέμου οι καιροί ου μενετοί»=οι ευκαιρίες στον πόλεμο δεν
περιμένουν» (Ι, κεφ. 142, παρ. 1).
Στον πόλεμο δεν πρέπει να θρηνούμε τα σπίτια και τα κτήματα, αλλά τους
ανθρώπους, γιατί δεν κάνουν αυτά τους ανθρώπους, αλλά οι άνθρωποι αυτά(Ι, 143, 5)
«Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος = των μεγάλων ανδρών τάφος είναι όλη
η γη. Ευτυχία σημαίνει ελευθερία και ελευθερία σημαίνει ανδρεία (ΙΙ, 43, παρ. 3-4)
Δεν είναι δυνατό να αποφασίζουν για την πόλη ορθά και δίκαια όσοι δεν
κινδυνεύουν σαν τους άλλους προσφέροντας στον πόλεμο κι αυτοί τα παιδιά τους.
Πραγματικά, όση έχουν ελεύθερη την εκλογή πολέμου ή ειρήνης και σ’ όλα
τα άλλα ευτυχούν, είναι μεγάλη ανοησία να προτιμήσουν τον πόλεμο (ΙΙ, κεφ. 61, 1)
9. Η ησυχία δεν εξασφαλίζεται, αν δεν συνοδεύεται κι από την αγωνιστικότητα
(ΙΙ, κεφ. 63, παρ. 3)
Από τη φύση τους όλα έχουν ακμή και παρακμή (βιβλ. ΙΙ, κεφ. 64, παρ. 3).
Συμβαίνει συχνά οι πολιτείες που ξαφνικά ευημερούν, να γίνονται
υπεροπτικές. Είναι πάντα ασφαλέστερη η ευτυχία που έρχεται με μέτρο στους ανθρώπους παρά η απροσδόκητη ευημερία (ΙΙΙ, κεφ. 39)
Όσοι είναι ηγέτες σε μιαν αδικία, παρανομούν πιο πολύ από αυτούς που τους
ακολουθούν (ΙΙΙ, κεφ. 65, παρ. 2)
Τον καιρό της ειρήνης και όταν υπάρχει ευημερία, τόσον οι πολιτείες όσο και
τα άτομα έχουν τις γνώμες καλύτερες, γιατί δεν πέφτουν σε πιεστικές ανάγκες. Ο πόλεμος όμως αφαιρώντας λίγο, λίγο τις ευκολίες της καθημερινής ζωής, γίνεται δάσκαλος της βίας (ΙΙΙ, κεφ. 82, παρ. 3).
Κατά την κρίση των ανθρώπων το δίκαιο λογαριάζεται, όταν υπάρχει ίση
δύναμη για την επιβολή του, κι ότι, όταν αυτό δεν συμβαίνει, οι δυνατοί κάνουν όσα τους επιτρέπει η δύναμή τους κι οι αδύναμοι υποχωρούν κι αποδέχονται (V., 89, 1)
Δημήτρης Απ. Ρήτας
Φιλόλογος-συγγραφέας-στιχουργός-Δ/ντής Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας
