Αθήνα, 25 Φεβρουαρίου 2026
Τοποθετήσεις του Πρωθυπουργού και Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκου Μητσοτάκη σε συζήτηση για την ασφάλεια, στο 2ο Προσυνέδριο της Νέας Δημοκρατίας στην Αλεξανδρούπολη
Στην εναρκτήρια τοποθέτησή του και αναφερόμενος στην ασφάλεια των συνόρων ο Πρωθυπουργός και Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας επισήμανε:
Καταρχάς, καλησπέρα σας, χαίρομαι πάρα πολύ που μας δίνεται η δυνατότητα να κάνουμε το 2ο Προσυνέδριό μας στην Αλεξανδρούπολη, στον Έβρο τον οποίον τόσο αγαπώ, και να συζητήσουμε το κρίσιμο ζήτημα της ασφάλειας, ξεκινώντας από το πιο βασικό: την ασφάλεια των συνόρων μας.
Πράγματι, ακούγοντας τον Στρατηγό αλλά και τον Υπουργό ήρθαν στο μυαλό μου πολύ έντονες αναμνήσεις από εκείνες τις εξαιρετικά δύσκολες μέρες, τέλη Φεβρουαρίου, αρχές Μαρτίου του 2020. Καθαρά Δευτέρα ήταν πάλι όταν συνεδριάσαμε τότε ως ΚΥΣΕΑ και πήραμε μία επίσημη πια και με νομική κατοχύρωση απόφαση, ότι θα προστατεύσουμε τα σύνορά μας με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο, απέναντι σε μία ουσιαστικά υβριδική επίθεση την οποία δέχτηκε η χώρα μας αλλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία ήταν αναμφισβήτητα κεντρικά συντονισμένη από τη γείτονα.
Βεβαίως, έχετε δίκιο, είχαμε πληροφορίες επί αρκετό καιρό ότι κάτι τέτοιο μπορούσε να συμβεί, είχαμε προετοιμαστεί κι είχαμε, επίσης, αποφασίσει ότι θα χρησιμοποιήσουμε το σύνολο των δυνάμεών μας, όχι μόνο την Ελληνική Αστυνομία αλλά και τις υποδομές του Στρατού, των Ενόπλων Δυνάμεων, σε συντονισμό με τον τότε Υπουργό Εθνικής Άμυνας.
Καταφέραμε και ασφαλίσαμε τότε τη χώρα και αποτρέψαμε μία εξέλιξη η οποία πιστεύω ότι θα είχε δραματικές επιπτώσεις, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και συνολικά για την Ευρώπη.
Πράγματι, λίγες μέρες μετά βρέθηκε στον ακριτικό Έβρο όλη η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Προεδρεύων του Συμβουλίου. Και για πρώτη φορά η Ευρώπη σύσσωμη πολιτικά αναγνώρισε -με τη φυσική της παρουσία- την ανάγκη και την προτεραιοποίηση της προστασίας των εξωτερικών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης -όχι της Ελλάδος. Τότε ουσιαστικά έγινε το πρώτο βήμα για την αλλαγή της μεταναστευτικής πολιτικής της Ευρώπης.
Τότε όσοι μιλούσαμε για την ασφάλεια των συνόρων ήμασταν σε μία πολιτική μειοψηφία. Το είπε και ο Υπουργός. Το μείζον ζήτημα τότε ήταν οι δευτερογενείς ροές. Γιατί και εμείς τότε, θέλω να θυμίσω, ως χώρα, η προηγούμενη κυβέρνηση δεν ασχολούνταν με την προστασία των συνόρων, ασχολούνταν μόνο με τις δευτερογενείς ροές, σε μία λογική ότι «δεν βαριέσαι, δεν θέλει κανείς να κάτσει και στην Ελλάδα, να πάνε όλοι αυτοί στην Ευρώπη».
Ελάτε, όμως, που εμείς είχαμε υποχρεώσεις νομικές αυτούς να τους πάρουμε πίσω. Άρα, αυτή η πολιτική θα ήταν ουσιαστικά αδιέξοδη. Και, βέβαια, η Ευρώπη δεν μπορούσε ποτέ να λύσει το πρόβλημα των δευτερογενών ροών αν δεν φύλαγε αποτελεσματικά τα σύνορά της.
Έγινε λοιπόν τότε, τον Μάρτιο, αρχές Μαρτίου του 2020 -λίγες μέρες, θέλω να θυμίσω, πριν από την πανδημία, δέκα μέρες μετά αναγκαστήκαμε να κλείσουμε τη χώρα, το λέω για να θυμάται κανείς πόσες κρίσεις ταυτόχρονα χρειαστήκαμε να διαχειριστούμε- ένα πολύ σημαντικό βήμα.
Αλλά, βέβαια, θέλω να τονίσω πρώτον, ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς τη δική σας βοήθεια. Εσείς, οι Εβρίτες κρατήσατε τη χώρα και την Ευρώπη ασφαλή. Οι εθελοντές, η Πολιτική Προστασία, οι άνθρωποι οι οποίοι ξημεροβραδιάζονταν στο ποτάμι, Ένοπλες Δυνάμεις, Αστυνομία, όλοι μαζί συντονισμένοι πετύχαμε κάτι πάρα πολύ σημαντικό.
Δεν σταματήσαμε εκεί, όμως. Κινηθήκαμε σε δυο κατευθύνσεις. Πρώτον, είπαμε τότε και με τον Υπουργό ότι αυτό που έγινε δεν μπορεί να ξανασυμβεί.
Ανοίγω μια παρένθεση: είδατε τρεις Υπουργούς σήμερα να μιλούν για τα θέματα της ασφάλειας. Τότε υπήρχε ένας μόνο. Αν κάναμε την ίδια συζήτηση το 2020, θα είχαμε μόνο τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη εδώ, γιατί δεν υπήρχε ούτε Υπουργείο Πολιτικής Προστασίας και Κλιματικής Κρίσης, δεν υπήρχε ούτε Υπουργείο Μετανάστευσης.
Είπατε τότε, λοιπόν, ότι έπρεπε να κινηθούμε σε δυο κατευθύνσεις. Πρώτον, θα ασφαλίσουμε τα σύνορά μας. Τι σημαίνει αυτό; Μέσα. Θα φτιάξουμε φράχτη. Δεν μας δίνει η Ευρώπη λεφτά; Θα τον φτιάξουμε με δικά μας λεφτά. Και τον φτιάξαμε.
Και δεν θα φτιάξουμε απλά ένα συρματόπλεγμα, θα φτιάξουμε φράχτη, κανονικό. Τον έχετε δει. Άντεξε στις πλημμύρες, μέχρι και αντιπλημμυρικά χαρακτηριστικά έχει. Και θα τον συνεχίσουμε. Και ο φράχτης θα καλύψει ολόκληρο τον Έβρο, έτσι ώστε να είμαστε μονίμως ασφαλείς έναντι οποιασδήποτε μελλοντικής απειλής.
Δεύτερον, θα προσθέσουμε ανθρώπους. Αναφέρθηκε ο Μιχάλης στους αριθμούς των συνοριοφυλάκων.
Τρίτον, θα προσθέσουμε καλύτερο συντονισμό και τεχνικά μέσα: επιτήρηση, κάμερες. Αν πάτε τώρα στο αεροδρόμιο θα δείτε συντονισμένη εικόνα απ’ όλες τις κάμερες, απ’ όλα τα μέσα. Και είναι μεγάλη κατάκτηση για τη χώρα να μπορούν να συνομιλούν οι Ένοπλες Δυνάμεις με την Αστυνομία, με το Λιμενικό, με την Πολιτική Προστασία, για να έχουμε μια ενιαία εικόνα του τι γίνεται στα σύνορά μας. Αυτό προφανώς έχει μεγάλη αξία στον Έβρο, έχει ακόμα μεγαλύτερη αξία για το τι γίνεται στη θάλασσα και για την προστασία των νησιών μας.
Και, ταυτόχρονα, θα αγωνιστούμε στην Ευρώπη για να αλλάξουμε την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Να μπορέσουμε πια να πάμε σε μια πολιτική όπου θα προστατεύουμε ουσιαστικά τα σύνορά μας με προτεραιότητα ευρωπαϊκή, όπου θα διαχωρίζουμε τους πρόσφυγες από τους οικονομικούς μετανάστες και όπου θα στέλνουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα: ότι αν είσαι πρόσφυγας και καταφέρεις και φτάσεις στην Ελλάδα, θα είσαι καλοδεχούμενος. Και αν θέλεις να ζήσεις στη χώρα μας, θα σου δώσουμε και τις ευκαιρίες να το κάνεις.
Αν, όμως, έχεις προφίλ οικονομικού μετανάστη και το ξέρεις ότι δεν θα μπορείς να πάρεις άσυλο, μην μπεις καν στον κόπο να έρθεις, διότι θα σε στείλουμε πίσω. Και από τη στιγμή που θα έρθεις, το πιο πιθανό είναι ότι θα τεθείς και σε κατάσταση κράτησης.
Μόνο με αυτόν τον τρόπο, με μια σκληρή αλλά δίκαιη πολιτική, μπορούμε να σπάσουμε τα κυκλώματα των διακινητών και να μπορέσουμε, πράγματι, να περιορίσουμε τον αριθμό των ροών, με έναν τρόπο που να τις καθιστά τελικά διαχειρίσιμες.
Χαίρομαι διότι πια αυτή η πολιτική είναι η πλειοψηφική πολιτική στην Ευρώπη. Η Ελλάδα βρέθηκε στην πρώτη γραμμή, ως χώρα υποδοχής. Διαμόρφωσε ουσιαστικά, συνδιαμόρφωσε την ευρωπαϊκή πολιτική, και ταυτόχρονα απέκτησε τις υποδομές ώστε να μπορούμε πια να αισθανόμαστε ασφαλείς ότι δεν πρόκειται ποτέ να ξαναβρεθούμε στη δύσκολη θέση στην οποία βρεθήκαμε το 2020.
Και βέβαια, να κλείσω με αυτό, επειδή το θέμα έχει και μια διάσταση εξωτερικής πολιτικής, οι συνομιλίες μας με την Τουρκία είναι αποδοτικές και παραγωγικές στα ζητήματα της παράνομης μετανάστευσης. Και έτσι πρέπει να είναι. Αυτός είναι και ο λόγος που έχουμε μειωμένες αφίξεις και στα νησιά μας και πρακτικά μηδενικές ροές στον Έβρο.
Θέλουμε πάντα να μπορούμε να συνεργαζόμαστε με τις γειτονικές χώρες. Ταυτόχρονα όμως ήμασταν και έτοιμοι, όταν χρειάστηκε, να υπερασπιστούμε την εθνική κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδα μας. Γιατί περί τούτου επρόκειτο, αυτό κληθήκαμε να κάνουμε το 2020.
Τέλος, μου αφήνει πάντα μια πικρή γεύση, ξέρετε, το γεγονός ότι αυτή η πολιτική, που θεωρώ ότι είναι μια πολιτική εθνικής ευθύνης η οποία δεν έχει κομματικό πρόσημο, αμφισβητήθηκε και πολεμήθηκε από κάποιες μικρές μειοψηφίες.
Κάποιοι, ξέρετε, ασχολήθηκαν περισσότερο με τη «μικρή Μαρία», ίσως τη θυμάστε την ιστορία αυτή, της φερόμενης νεκρής η οποία δεν υπήρξε ποτέ.
Με την κυρία Άρτεμη, η οποία ζει, όμως, στο Δέλτα του Έβρου, δεν ασχολήθηκαν όλοι αυτοί. Έπρεπε να έρθει αυτή η κυβέρνηση να ασχοληθεί για να της βάλει ένα τηλέφωνο και ένα φωτοβολταϊκό για να έχει ρεύμα.
Τα λέω όλα αυτά διότι είναι καλό να έχουμε μια αίσθηση και της πολιτικής δυναμικής γύρω από το προσφυγικό. Δεν έχω καμία αμφιβολία, όμως, ότι αυτή η πολιτική, μιας αυστηρής αλλά δίκαιης μεταναστευτικής πολιτικής η οποία προτάσσει την προστασία των συνόρων ως αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα, είναι μια πολιτική την οποία ασπάζεται και υποστηρίζει η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού και είμαι σίγουρος η ακόμα μεγαλύτερη πλειοψηφία των Εβριτών οι οποίοι ζουν με το πρόβλημα κάθε μέρα. Και σήμερα είμαι σίγουρος ότι αισθάνεστε πολύ πιο ασφαλείς από ό,τι αισθανόσασταν πριν από εξίμισι χρόνια.
Αναφερόμενος στην αντιμετώπιση περιστατικών ενδοοικογενειακής έμφυλης βίας και την προστασία των γυναικών ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπογράμμισε:
Υποχρέωση της πολιτείας είναι, πρώτα και πάνω απ’ όλα, να υπερασπίζεται τους πιο αδύναμους. Εν προκειμένω, μία γυναίκα η οποία βρίσκεται εγκλωβισμένη μέσα σε ένα κακοποιητικό περιβάλλον θεωρώ ότι έως ότου δρομολογήσουμε αυτό το πλέγμα παρεμβάσεων αισθανόταν πραγματικά ότι βρισκόταν σε ένα ψυχολογικό αλλά και πραγματικό αδιέξοδο.
Θεωρώ πολύ μεγάλη επιτυχία το γεγονός ότι σήμερα πια οι γυναίκες βρίσκουν τη φωνή τους -αναφέρομαι στις γυναίκες διότι η συντριπτική πλειοψηφία των περιστατικών ενδοοικογενειακής έμφυλης βίας αφορούν τις γυναίκες ως θύματα- βρίσκουν το θάρρος και ξέρουν ότι κάπου εκεί υπάρχει ένα κράτος που θα τις προστατεύσει, αυτές και τα παιδιά τους.
Πράγματι, αξίζει τον κόπο για όσους δεν το έχουν δει -και νομίζω, Μιχάλη, ότι πρέπει να το προβάλουμε λίγο περισσότερο- να δει κανείς τις δομές της ενδοοικογενειακής βίας, που έχουν ξεπεράσει πια τον αριθμό 60, εδώ στην Αλεξανδρούπολη έχετε πράγματι μία εξαιρετική, όπου μία γυναίκα θα πάει σε ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον από το συνηθισμένο Αστυνομικό Τμήμα, θα την υποδεχτούν εκπαιδευμένες αξιωματικοί, θα μπορέσει να αισθανθεί ασφάλεια, να μιλήσει, να κάνει την καταγγελία της, να «διαβεί τον Ρουβίκωνα» του πρώτου βήματος. Γιατί, μετά, οι γυναίκες αυτές ξέρουν ότι ακολουθεί μία μεγάλη περιπέτεια, μία μεγάλη διαδρομή: πώς θα φύγεις από το σπίτι; Θα πάρεις ή δεν θα πάρεις διαζύγιο; Υπάρχει ή δεν υπάρχει οικονομική ανεξαρτησία;
Και βέβαια, αυτό το οποίο είπατε, η δευτερογενής θυματοποίηση, αποτέλεσμα στερεοτύπων ότι περίπου όλες αυτές οι συμπεριφορές στις οποίες αναφερθήκατε είναι αποδεκτές σε μια πατριαρχική κοινωνία, ειδικά στην περιφέρεια, ειδικά στην επαρχία, με στερεότυπα τα οποία -επιτρέψτε μου να πω- ανήκουν σε άλλο αιώνα. Δεν ανήκουν, πάντως, στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα.
Οπότε τα βήματα τα οποία έχουν γίνει είναι πολλά. Η αλλαγή του ποινικού πλαισίου. Μια σημαντικότατη δουλειά σε επίπεδο αστυνομίας για τις υποδομές υποδοχής αυτών των περιστατικών. Τα κέντρα συμβουλευτικής. Κάνετε πραγματικά μια εξαιρετική δουλειά η οποία, επαναλαμβάνω, είναι δύσκολη. Γυναίκες έρχονται σε εσάς απελπισμένες, συχνά πρέπει να βρουν ένα αποκούμπι ψυχολογικό, αλλά όχι μόνο ψυχολογικό, και νομικό και οικονομικό, ώστε να ξαναπάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους.
Και είναι πολύ συγκινητικές οι ιστορίες εκείνων των γυναικών οι οποίες, πια, κατάφεραν και έσπασαν τον «κύκλο της σιωπής», ξέφυγαν από αυτό το κακοποιητικό περιβάλλον. Προστάτευσαν τις ίδιες και τα παιδιά τους και μπόρεσαν να ξαναπάρουν τον έλεγχο της ζωής τους στα χέρια τους.
Και βέβαια, το panic button στο οποίο αναφερθήκατε, εγκατεστημένο σε πάρα πολλές συσκευές ήδη, είναι μία μεγάλη καινοτομία, δείχνει πώς η τεχνολογία η ίδια μπορεί να μας βοηθήσει. Μια κρυπτογραφημένη εφαρμογή, ένα εικονίδιο το οποίο μόνο η γυναίκα η ίδια γνωρίζει τι είναι, ώστε αν αισθανθεί οποιαδήποτε στιγμή απειλή, να μπορεί αυτόματα να ειδοποιείται η Αστυνομία χωρίς να το γνωρίζει ο κακοποιητής, ο θύτης, και να μπορεί με αυτό τον τρόπο να προστατεύεται η γυναίκα.
Έχουμε σώσει πολλές ζωές με αυτές τις εφαρμογές. Αλλά κυρίως έχουμε δώσει στις γυναίκες τη δυνατότητα να αισθάνονται ασφάλεια να σπάσουν τον «κύκλο της σιωπής». Γι’ αυτό και επιλέγουμε, ξέρετε, στα προσυνέδρια να μην έχουμε μόνο ομιλίες δικές μου αλλά κατεξοχήν να μιλούν οι άμεσα εμπλεκόμενοι στο πρόβλημα το οποίο πάμε να αντιμετωπίσουμε.
Το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι ότι αυτή πρέπει να είναι μία συνολική κοινωνική προσπάθεια να αλλάξουμε στερεότυπα, πρότυπα. Θα μιλήσουμε μετά για την οδική ασφάλεια. Πολλές φορές οι γείτονες, οι συγγενείς γνωρίζουν τις κακοποιητικές συμπεριφορές αλλά δεν μιλάνε. Πρέπει να μιλήσουν, γιατί με αυτό τον τρόπο θα προστατεύσουμε ακόμα περισσότερες γυναίκες.
Σχετικά με την πολιτική της κυβέρνησης στον τομέα της οδικής ασφάλειας ο Κυριάκος Μητσοτάκης σημείωσε:
Είναι έτσι όπως το λέτε και πρέπει να σας πω ότι όταν είδα τα στατιστικά στοιχεία για τα θανατηφόρα ατυχήματα για το 2025, αλλά και για τους σοβαρούς τραυματισμούς, πραγματικά αισθάνθηκα μια μεγάλη ικανοποίηση, τολμώ να πω και προσωπική ικανοποίηση. Αναγνωρίζοντας ότι κάθε θάνατος είναι και μια τραγωδία πέρυσι για πρώτη φορά είδαμε μια σημαντικότατη μείωση στα θανατηφόρα ατυχήματα στην πατρίδα μας.
Αυτό δεν έτυχε, πέτυχε. Ήταν αποτέλεσμα συγκεκριμένων επιλογών, οι οποίες έγιναν από την κυβέρνηση και πρωτίστως από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη όσον αφορά στην ψήφιση και την εφαρμογή ενός νέου πολύ πιο αυστηρού Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, μια διαφορετική προτεραιοποίηση της Τροχαίας για την επιβολή της τάξης στους δρόμους, με πιο εμβληματική, θα έλεγα, πρωτοβουλία τα αλκοτέστ, τα οποία πια έχουν γίνει κανόνας στην ελληνική καθημερινότητα. Ένας κανόνας τον οποίο αποδέχεται πια και με χαρά, θα έλεγα, η ελληνική κοινωνία.
Είχα βρεθεί πρόσφατα στο ΚΑΤ, το μεγαλύτερο ορθοπεδικό νοσοκομείο τραύματος στην πατρίδα μας, και πράγματι μου μετέφεραν και οι ίδιοι οι γιατροί εμπειρικά το πόσο λιγότερα πια βαριά τροχαία ατυχήματα πρέπει να διαχειρίζονται, ως αποτέλεσμα αυτών των πολύ σημαντικών παρεμβάσεων τις οποίες έχουμε κάνει.
Το γεγονός ότι είχαμε 150 -σκεφτείτε το-, 150 λιγότερους θανάτους, 150 ζωές σώθηκαν. Αν συνεχίζαμε στα στατιστικά του 2024, περιπτώσεις όπως η δική σας, δεν θα το ξέρουμε ποτέ, δεν θα το μάθουμε ποτέ ποιες είναι αυτές οι περιπτώσεις…
Ξέρουμε, όμως, ότι θα υπήρχαν περισσότεροι θάνατοι, περισσότερα σπίτια που θα θρηνούσαν κυρίως νέους ανθρώπους, οι οποίοι χάνουν τη ζωή τους είτε από δική τους αμέλεια, από δική τους ευθύνη ή ακόμα χειρότερα, χωρίς καν τη δική τους ευθύνη, επειδή κάποιος έπεσε πάνω τους. Βρέθηκαν στη λάθος στιγμή, στο λάθος σημείο και ενδεχομένως αυτά τα περιστατικά είναι και τα πιο τραγικά.
Με τον Υπουργό έχουμε συμφωνήσει μηδενική ανοχή -θέλω να το ξαναπώ, μηδενική ανοχή- σε εκείνες τις παραβάσεις, οι οποίες είναι και υπαίτιες για τον πολύ μεγάλο αριθμό και των θανάτων αλλά και των αναπηριών. Μην ξεχνάμε τις αναπηρίες, το κόστος το προσωπικό, το κόστος για το Εθνικό Σύστημα Υγείας.
«Κόκκινο», κράνος. Το κράνος, το συζητούσαμε με τον Υπουργό και το βλέπουμε πια γύρω μας, όχι μόνο στην Αλεξανδρούπολη αλλά και στην Αθήνα πια, είναι πολύ σπάνιο να δεις κάποιον χωρίς κράνος.
Ταχύτητα. Μειώσαμε την ταχύτητα από τα 50 στα 30 χιλιόμετρα εντός του αστικού δικτύου. Αλκοόλ. Κινητό. Ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε και ξέρουμε, επίσης, πώς πρέπει να εκπαιδεύσουμε τους οδηγούς για να μπορούν να συμπεριφέρονται με έναν τρόπο πολύ πιο υπεύθυνο.
Να προσθέσω δύο ακόμα παραμέτρους που νομίζω ότι έχουν τη σημασία τους: υποδομές. Έχετε απόλυτο δίκιο, οι δρόμοι είναι καταλυτικής σημασίας. Οι καινούργιοι αυτοκινητόδρομοι. Η Πατρών - Πύργου ήταν ένας δρόμος-καρμανιόλα, δεκάδες άνθρωποι έχουν σκοτωθεί σε αυτό το δρόμο. Πολύ μεγάλη ικανοποίηση αισθάνομαι όταν πηγαίνω και βλέπω έναν υπερσύγχρονο και ασφαλή αυτοκινητόδρομο.
Αλλά και εκεί που ενδεχομένως οι καινούργιοι δρόμοι θα καθυστερήσουν, μπορούμε να κάνουμε παρεμβάσεις οδικής ασφάλειας σε υφιστάμενους δρόμους, ώστε να τους κάνουμε πολύ πιο ασφαλείς. Πριν παραδοθεί η Πατρών - Πύργου, η παλιά Πατρών - Πύργου η οποία εξακολουθεί και λειτουργεί, έχει κολωνάκια, διαγραμμίσεις, δύο λωρίδες που γίνονται μία, μία λωρίδα η οποία γίνεται δύο για τις προσπεράσεις.
Ακριβώς τις ίδιες παρεμβάσεις κάναμε και στο δικό μου τόπο, στον Βόρειο Οδικό Αξονα. Στο κομμάτι από τα Χανιά μέχρι το Κολυμβάρι, είναι ένας δρόμος στον οποίο κάθε μήνα σκοτωνόταν κάποιος. Κι όμως, από τότε που έγιναν αυτές οι παρεμβάσεις, μέχρι που να φτιαχτεί ο ΒΟΑΚ, έχουμε μηδενικά θανατηφόρα τροχαία.
Και βέβαια, το δεύτερο πολύ σημαντικό εργαλείο είναι η τεχνολογία. Και η τεχνολογία έχει δύο διαφορετικές εκφάνσεις. Η μία είναι οι κάμερες και τα πρόστιμα.
Προσδεθείτε, διότι θα έρθουν πολλά.
Το λέω διότι αν δει κανείς τη συμπεριφορά των οδηγών και αυτά τα οποία βλέπουμε από την πιλοτική εφαρμογή -δεν θέλουμε να βάζουμε πρόστιμα- πρέπει να ξέρουμε ότι και σήμερα που μιλάμε, τυχαία αν πας και περπατήσεις σε μια μεγάλη πόλη, θα δεις πάρα πολλές παραβιάσεις του ΚΟΚ. Κυρίως για τα προφανή, κυρίως για το «κόκκινο» το οποίο είναι εγκληματικό. Αλλά να ξέρετε ότι εκεί θα είμαστε πολύ αυστηροί.
Και βέβαια, επειδή οι κλήσεις πια αυτοματοποιημένες, ούτε σβήνονται -βλέπετε η τεχνολογία βοηθάει και στα θέματα διαφάνειας και αντιμετώπισης της μικρής διαφθοράς- ο νόμος στο ζήτημα αυτό θα επιβληθεί.
Η δεύτερη διάσταση είναι οι υποδομές και τα ασφαλή αυτοκίνητα. Μην έχουμε καμιά αμφιβολία ότι όσο αντικαθιστούμε τον στόλο των αυτοκινήτων, τα καινούργια αυτοκίνητα είναι πιο ασφαλή. Σε κάποια χρόνια θα έχουμε αυτοκίνητα παντού χωρίς οδηγούς. Έρχεται αυτό. Υπάρχει ήδη, θα έρθει κάποια στιγμή και στην Ελλάδα και την Ευρώπη.
Θα είναι πολύ πιο ασφαλή αυτά, διότι μερικές φορές η τεχνολογία υποκαθιστά… Μας φαίνεται τελείως ξένο αυτή τη στιγμή αλλά η επόμενη γενιά θα το αντιμετωπίσει πολύ πιο θετικά.
Οπότε ο σκοπός είναι, δεν θα έλεγα ο μηδενισμός αλλά η μείωση, όχι κατά 20%, κατά 80% των θανατηφόρων τροχαίων. Είναι ένας στόχος ο οποίος είναι εφικτός. Ο πρώτος μας στόχος είναι να φτάσουμε πολύ γρήγορα στον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Και πηγαίνουμε σε αυτή την κατεύθυνση.
Και βέβαια να τονίσω ότι όταν βλέπει κανείς τα στατιστικά είχαμε ένα μεγάλο πρόβλημα στις κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και στους θανάτους από μηχανές, λόγω του ότι δεν φορούσαν οι οδηγοί κράνος. Η πιο σημαντική παρέμβαση απ’ όλες για την προσωπική ασφάλεια κάποιου είναι το κράνος. Μερικές φορές, ναι, το κράτος πρέπει να παρεμβαίνει και ολίγον πατερναλιστικά, διότι αν πέσεις και σπάσεις το κεφάλι σου δεν θα κάνεις ζημιά σε κάποιον άλλον, εσύ ο ίδιος θα ζημιωθείς. Το ίδιο ισχύει και για τη ζώνη ασφαλείας.
Γι’ αυτό και αυτές οι παρεμβάσεις πρέπει να έχουν έναν χαρακτήρα λελογισμένης υποχρεωτικότητας, για να μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι οι πολίτες στον δρόμο είναι ασφαλείς.
Και είμαι σίγουρος ότι η νέα γενιά έχει άλλη κουλτούρα, πολύ καλύτερη, πολύ διαφορετική. Αλλά θέλω να σας ζητήσω μια βοήθεια, ειδικά στην επαρχία: αυτοκίνητα, παιδιά που οδηγούν, αγροτικά, τρακτέρ, αυτά γίνονται ακόμα. Και εκεί οι γονείς έχουν την πρώτη ευθύνη.
Όλοι μπορεί να έχουμε περάσει από τις εποχές αυτές, στις δικές μας γενιές το να «βουτήξεις» το αυτοκίνητο ήταν κατόρθωμα, ήταν ένδειξη πρόωρης ενηλικίωσης, αλλά αυτά τα αφήσαμε πίσω μας.
Ειδικά στην περιφέρεια έχουμε ακόμα δουλειά να κάνουμε ώστε να εκπαιδεύσουμε τους γονείς, ότι ας κρατήσουν το αυτοκίνητο μακριά από τα ανήλικα παιδιά.
Τίποτα δεν με στεναχωρεί περισσότερο -είχαμε πάλι ένα πρόσφατο τέτοιο ατύχημα- από ανήλικα παιδιά τα οποία έχουν πάρει παράνομα το αυτοκίνητο, μερικές φορές δυστυχώς και με την ανοχή των γονιών, και καταλήγουν να σκοτώνονται στον δρόμο.
Για τον απολογισμό της κυβερνητικής πολιτικής στην πολιτική προστασία και τον σχεδιασμό για τα επόμενα βήματα, με δεδομένες τις προκλήσεις της κλιματικής κρίσης, ο Πρωθυπουργός και Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας τόνισε:
Καταρχάς, στον χρόνο υπάρχουν στιγμές που με κάποιο τρόπο είναι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος.
Για εμένα μια τέτοια στιγμή ήταν η 23η Ιουλίου του 2018 και η τραγωδία στο Μάτι, η οποία νομίζω μας σημάδεψε όλους. Και όταν τότε, αρχηγός της αντιπολίτευσης, πήγα την επόμενη μέρα και -δεν θα ξεχάσω ποτέ όχι μόνο τις εικόνες αλλά και τις οσμές, ένα ανατριχιαστικό θέαμα- είπα στον εαυτό μου ότι αν με εμπιστευτεί ο ελληνικός λαός εδώ πρέπει κάτι να κάνουμε διαφορετικό.
Πράγματι έχουν γίνει πάρα πολλά. Έχουν όντως γίνει άλματα και πρέπει να γίνουν άλματα, διότι δυστυχώς η φύση κάνει κι αυτή τα δικά της άλματα προς το χειρότερο κι όχι προς το καλύτερο.
Δεν είναι τώρα η ώρα να πούμε όλα αυτά τα οποία έχουν γίνει, η δημιουργία ενός πια ανεξάρτητου Υπουργείου, εμείς βρήκαμε μια Γενική Γραμματεία, να το πούμε κι αυτό, σε ένα κτήριο που θα ήταν το πρώτο κτήριο το οποίο θα έπεφτε, ω μη γένοιτο, αν γινόταν ένας μεγάλος σεισμός στη χώρα. Αυτή ήταν η υποδομή την οποία κληρονομήσαμε το 2019.
Τώρα έχουμε οργάνωση, έχουμε υποδομές, έχουμε ένα τρίπτυχο: πρόληψη, αντιμετώπιση, αποκατάσταση.
Ανοίγω παρένθεση: δοκιμάζεται ο Έβρος για ακόμα μία φορά από πλημμύρες. Να γνωρίζετε ότι το κράτος θα είναι εδώ, ο αρμόδιος Υφυπουργός θα είναι εδώ, για να αντιμετωπίσουμε όλες τις περιπτώσεις συμπολιτών μας που έχουν πληγεί από αυτές τις πλημμύρες.
Και να δούμε, βέβαια, και πιο σοβαρά και πιο διαρθρωτικά τα ζητήματα της διαχείρισης των νερών του Άρδα. Έχουμε συμφωνία, δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχουν οι αγρότες μας νερό για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.
Αλλά θα αξιοποιήσουμε, κ. Περιφερειάρχα, τώρα το χρόνο για να δημιουργήσουμε και εκείνα τα έργα υποδομών τα οποία συζητούνται δεκαετίες τώρα, ώστε να είμαστε σίγουροι ότι ανεξαρτήτως του τι κάνουν οι Βούλγαροι φίλοι μας, εμείς θα έχουμε το καλοκαίρι νερό, για να μπορούμε να ποτίζουμε. Κλείνω την παρένθεση.
Πράγματι, λοιπόν, έχουν αλλάξει πάρα πολλά στην Πολιτική Προστασία. Το τελευταίο νομοσχέδιο ουσιαστικά είναι μία μεγάλη τομή, η οποία έρχεται να συνδέσει το θεωρητικό με το πρακτικό. Έχουμε πια μια πολύ καλή κεντρική οργάνωση, αλλά δεν υπάρχει πολιτική προστασία χωρίς περιφερειακή και χωρίς τοπική διάσταση.
Και νομίζω ότι αν κάτι έχουμε πετύχει, ειδικά στην αντιμετώπιση των δασικών πυρκαγιών, είναι έναν πολύ καλύτερο συντονισμό μεταξύ της Πυροσβεστικής, των Δασαρχείων, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, των εθελοντών, έτσι ώστε να μπορούμε να έχουμε πολύ καλύτερη εικόνα του τι γίνεται στο πεδίο και πολύ καλύτερο συντονισμό δυνάμεων, ειδικά ως προς την πρώτη προσβολή. Άμα δει κανείς τα στοιχεία των πυρκαγιών…
Έχω πλήρη αίσθηση ότι μιλώ σε μία περιοχή, η οποία έχει δοκιμαστεί από τη μεγαλύτερη δασική πυρκαγιά στην Ευρώπη, σχεδόν ένα εκατομμύριο στρέμματα χάθηκαν πέριξ της περιοχής της Δαδιάς, και όχι μόνο, το καλοκαίρι του 2023. Αυτό για εμάς ήταν μία υπενθύμιση ότι διαρκώς πρέπει να βελτιωνόμαστε: περισσότερους ανθρώπους, περισσότερους πυροσβέστες, περισσότερα μέσα.
Το πρόγραμμα «ΑΙΓΙΣ» μας έχει δώσει τη δυνατότητα να επενδύσουμε παραπάνω από 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ σε δομές πολιτικής προστασίας. Ήδη παραλαμβάνουμε τα πρώτα οχήματα της πυροσβεστικής, ελικόπτερα. Η Ελλάδα θα είναι η πρώτη χώρα η οποία θα παραλάβει τα καινούργια Canadair 515, τα οποία μπορούν να πετούν και νύχτα.
Και αν δεν ήταν η Ελλάδα να συντονίσει τις ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες, τότε είναι πολύ αμφίβολο εάν τα αεροπλάνα αυτά θα κατασκευάζονταν, διότι απαιτείτο μια «κρίσιμη μάζα» και άλλων ευρωπαϊκών χωρών προκειμένου να μπει μπροστά ξανά η γραμμή της παραγωγής.
Μεγάλες διαπραγματεύσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ώστε να αυξηθούν τα χρήματα για αποζημιώσεις για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κλιματικής κρίσης.
Και βέβαια, μια ανάγκη διαρκώς να γινόμαστε καλύτεροι και αυτό περνάει μέσα από την καλύτερη εκπαίδευση, τους περισσότερους εθελοντές, τον συντονισμό με τις τοπικές κοινωνίες, τη δημιουργία Περιφερειακών Κέντρων Πολιτικής Προστασίας.
Και βέβαια, την ακόμα πιο αποτελεσματική χρήση του «112». Ένα εργαλείο το οποίο, δυστυχώς, από κάποιους -και θα χρησιμοποιήσω αυτόν τον όρο- ανεγκέφαλους λοιδορήθηκε. Όμως έχει σώσει ζωές. Και κυρίως έχει μπει πια στη ζωή μας ως μια κουλτούρα εκκενώσεων. Διότι το ζήτημα δεν είναι μόνο να στείλεις ένα «112», είναι -όπως είπες- τι θα κάνεις μετά, πού θα πάνε αυτοί οι άνθρωποι. Και αυτό απαιτεί εκπαίδευση, απαιτεί ασκήσεις.
Εδώ θα ενθαρρύνω πάντα και την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Εμείς κάνουμε εθνικές ασκήσεις, κάναμε μια πολύ μεγάλη άσκηση στην Κρήτη για την αντιμετώπιση, ω μη γένοιτο, ενός μεγάλου σεισμού. Γιατί πρέπει να έχουμε την εικόνα ότι είμαστε και σε σεισμογενή χώρα, δεν είναι μόνο οι πυρκαγιές και οι πλημμύρες φυσικά φαινόμενα τα οποία καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε.
Αλλά, πράγματι, νομίζω ότι στον τομέα αυτό έχουν γίνει πολύ σημαντικά βήματα προς τα μπροστά. Και πρέπει να σας πω ότι αισθάνθηκα και ως Έλληνας, όχι μόνο ως Πρωθυπουργός, μεγάλη υπερηφάνεια όταν η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στην ετήσια ομιλία της στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αναγνώρισε δια της παρουσίας του έναν Έλληνα πυροσβέστη ο οποίος βρέθηκε στην Ισπανία το καλοκαίρι ως επικεφαλής ομάδος αρωγής, «δασοκομάντος», αντιμετώπισης των δασικών πυρκαγιών στο πεδίο.
Έχει τεράστια σημασία πια ότι έχουμε ειδικές δομές μέσα στην Πυροσβεστική που δεν περιμένουν τη φωτιά, αλλά πηγαίνουν μέσα στο δάσος να την αντιμετωπίσουν.
Και ότι πια, βέβαια, έχουμε και μια υποδομή και διαδικασίες αποκατάστασης, κρατική αρωγή τυποποιημένη. Μια δυνατότητα να μπορούμε να παρέμβουμε μετά τις καταστροφές, μετά τις φωτιές, να γίνονται τα αντιπλημμυρικά έργα.
Και βέβαια, μετά να βοηθήσουμε τη φύση να κάνει τη δική της δουλειά. Η φύση θα κινείται πάντα με τους δικούς της ρυθμούς, αλλά χαίρομαι πολύ γιατί ειδικά εδώ, στη Δαδιά, ως προς την αποκατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος τα πράγματα τελικά πηγαίνουν πιο γρήγορα και είναι πιο αισιόδοξα τα μηνύματα από αυτά τα οποία περιμέναμε, και ως προς την προστασία της πανίδας και της χλωρίδας. Αυτό είναι κάτι που νομίζω ότι όλους μπορεί να μας κάνει συγκρατημένα αισιόδοξους.
Ξέρουμε, όμως, ότι δεν τελειώνει ποτέ αυτή η άσκηση. Και ότι πάντα ένα καλό καλοκαίρι είναι μια ευκαιρία να αξιοποιήσουμε τον χειμώνα για να προετοιμαστούμε, γιατί το επόμενο καλοκαίρι πάλι θα έχουμε φωτιές. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο.
Κάθε χρόνο θα πρέπει να γινόμαστε καλύτεροι. Και αυτό απαιτεί έναν ακόμα καλύτερο συντονισμό μεταξύ της κεντρικής διοίκησης, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, σε επίπεδο Περιφέρειας και σε επίπεδο Δήμων.
Οπότε να ευχαριστήσω όλες και όλους τους εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, τους χιλιάδες εθελοντές πια. Έχουμε κάνει μεγάλη δουλειά, τα είπε ο Υπουργός, για το πώς θα ενθαρρύνουμε τον εθελοντισμό, ειδικά στα ζητήματα της δασοπυρόσβεσης. Υπάρχουν χώρες, ξέρετε, όπως η Αυστρία, όπου πρακτικά σχεδόν όλη η Πυροσβεστική στελεχώνεται από εθελοντές.
Εμείς δεν θα πάμε ποτέ σε αυτό το μοντέλο, αλλά θέλουμε παραπάνω εθελοντική υποστήριξη και θα φροντίσουμε να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας να δώσουμε κίνητρα και υποστήριξη στις πολλές εθελοντικές οργανώσεις που συνδράμουν την Πυροσβεστική και την Τοπική Αυτοδιοίκηση στην αντιμετώπιση της οποιασδήποτε φυσικής καταστροφής.
Ολοκληρώνοντας τις παρεμβάσεις του ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε:
Κλείνοντας αυτή την πολύ ωραία εκδήλωση, θέλω να επαναλάβω κάτι το οποίο είπε ο Θοδωρής Ρουσόπουλος, ο Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου μας, στην εισαγωγή του.
Είμαστε ένα φιλελεύθερο κόμμα και γνωρίζουμε ότι χωρίς ασφάλεια δεν μπορεί να υπάρχει ελευθερία. Και νομίζω ότι αυτήν την πρόοδο ως προς το πώς η ίδια η κοινωνία αντιλαμβάνεται την έννοια της ασφάλειας, όχι ως μια παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά ως μία λογική ισορροπία μεταξύ μιας ελεύθερης κοινωνίας και ενός κράτους το οποίο νοιάζεται και φροντίζει, νομίζω ότι αυτό είναι κάτι το οποίο το έχουμε πια σε πολύ μεγάλο βαθμό κατακτήσει. Αποτελεί πλειοψηφικό κεκτημένο πια της ελληνικής κοινωνίας.
Είναι πλειοψηφικό κεκτημένο το γεγονός ότι δεν ανεχόμαστε πια καταλήψεις στα πανεπιστήμια -να χαιρετήσω και να ευχαριστήσω τις ΔΑΠίτισσες και τους ΔΑΠίτες μας που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή αυτής της προσπάθειας-, ώστε να μπορούμε, ναι, να θεωρούμε απολύτως αυτονόητο ότι όταν θα υπάρχει μια κατάληψη θα σηκώσει ένας Πρύτανης ένα τηλέφωνο και θα πάει η Αστυνομία να εκκενώσει αυτή την κατάληψη.
Είναι κεκτημένο πια ότι έχουμε γήπεδα χωρίς βία. «Έπρεπε», δυστυχώς, να χαθεί ένας αστυνομικός για να κινητοποιηθούν όλοι και να πουν «ως εδώ,, τραβάμε μία κόκκινη γραμμή». Σήμερα πια μπορούμε να διοργανώνουμε πρωτάθλημα ανταγωνιστικό, να πηγαίνουν οικογένειες στα γήπεδα, όπως γίνεται σε όλη την Ευρώπη, χωρίς να αισθανόμαστε ότι είμαστε έρμαιοι κάποιων λίγων συμμοριών, οργανωμένων, ο Θεός να τους κάνει οπαδούς, οι πιο πολλοί εγκληματίες είναι, οι οποίοι πηγαίναν μονίμως στα γήπεδα για να τα σπάνε και να δημιουργούν προβλήματα.
Είναι κατάκτηση πια για το κράτος και για την Ελληνική Αστυνομία ότι έχει μία δομή, το «Ελληνικό FBI», την Διεύθυνση Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος. Σας διαβεβαιώνω, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις καλύτερες δομές οποιασδήποτε Αστυνομίας στον κόσμο.
Δείτε τα αποτελέσματα στην εξιχνίαση του οργανωμένου εγκλήματος: λαθρεμπόριο, τσιγάρα, αλκοόλ, καύσιμα. Διαρκείς επιτυχίες. Άνθρωποι οι οποίοι τα βάζουν με το «σκληρό» έγκλημα, δύσκολες περιπτώσεις. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι είναι εκεί ταγμένοι, δημόσιοι λειτουργοί στην υπηρεσία της υπέρτατης αποστολής, που είναι η ασφάλεια.
Είχα μιλήσει στην πρώτη ομιλία μου μετά την επανεκλογή μας το 2023 στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης γι’ αυτή την έννοια της «νομιμότητας παντού». Ναι, μπαίνουν κανόνες. Καμία ευνομούμενη κοινωνία δεν λειτουργεί χωρίς κανόνες. Στην Ελλάδα τα είχαμε μπλέξει λίγο. Η ιδεολογική επικυριαρχία κάποιων άλλων χώρων θεωρούσε ότι στην Ελλάδα έχουμε δικαιώματα αλλά δεν έχουμε υποχρεώσεις.
Νομίζω ότι αυτή την ισορροπία, πια, την αποκαθιστούμε. Ένα κράτος το οποίο φροντίζει τους πολίτες, βάζει το πλαίσιο, προστατεύει με αυτόν τον τρόπο την ελευθερία των πολιτών και τους κάνει πρώτα και πάνω απ’ όλα να αισθάνονται ασφαλείς.
Είτε είναι οι Εβρίτες μας, που πρέπει να αισθάνονται ασφαλείς απέναντι σε οποιαδήποτε απειλή απ’ όπου κι αν αυτή προέρχεται είτε είναι κακοποιημένες γυναίκες που πρέπει να αισθάνονται ασφαλείς είτε είναι τα νέα παιδιά τα οποία θα βγουν το βράδυ και θέλουν να γυρίσουν σπίτι -μικρές αλλαγές, το Μετρό που δουλεύει πια το Σάββατο στην Αθήνα και τα νέα παιδιά μπορούν να πάρουν το Μετρό, αντί να μπουν στον πειρασμό να πάρουν το αυτοκίνητο- είτε μιλάμε για τους συμπολίτες μας που θα δοκιμαστούν από μία φυσική καταστροφή, να ξέρουν ότι υπάρχει ένα κράτος το οποίο νοιάζεται, προσπαθεί, φροντίζει.
«Προσπαθούμε», είναι η λέξη την οποία πάντα θέλω να κρατάτε. Προσπαθούμε να γινόμαστε καλύτεροι, δεν τα καταφέρνουμε πάντα, αλλά προσπαθούμε και γινόμαστε καλύτεροι.
Η Ελλάδα είναι καλύτερη, πολύ καλύτερη χώρα σήμερα απ’ ό,τι ήταν πριν από έξι χρόνια.
Οπότε να κλείσω με αυτόν τον τόνο συγκρατημένης αισιοδοξίας. Να καλέσω όλες και όλους να παρευρεθείτε στο μεγάλο μας Συνέδριο στα μέσα Μαΐου στην Αθήνα. Θα είναι το τελευταίο Συνέδριο πριν από τη μεγάλη εκλογική μάχη της άνοιξης του 2027.
Και είμαι σίγουρος ότι και πάλι οι Έλληνες πολίτες θα μας εμπιστευτούν να συνεχίσουμε σε αυτό το όμορφο ταξίδι, το οποίο μέχρι στιγμής μαζί το διανύουμε.
Σας ευχαριστώ πολύ, να είστε καλά.
|
