Ως πρώτη μέθοδος συνιστάται ο βομβαρδισμός.
Επειδή όμως σηκώνει πολλή σκόνη, θέλω να εξετάσω μία ακόμη μέθοδο: τηνκαθ’ ύψος ανάπλαση. Η βασική της ιδέα είναι πολύ απλή και έξυπνη. Την εκθέτω δι’ ολίγων.
Αντιμετωπίζουμε στις πόλεις μας, και μάλιστα στην Αθήνα, ένα τεράστιο πρόβλημα: κατά τις δεκαετίες της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης κατασκευάστηκαν κτήρια πανάσχημα αισθητικά, χωρίς χώρους στάθμευσης και επαρκείς κοινόχρηστους χώρους, με χείριστη εκμετάλλευση των ακαλύπτων. Ωστόσο, παρουσιάζεται μια ευκαιρία: αυτά τα παγκοσμίως διάσημα για την αθλιότητά τους κτήρια, τα άβαφα, ασυντήρητα και ακαλαίσθητα, διάγουν ήδη την μέση ηλικία τους ή την έχουν περάσει κιόλας. Το απόθεμά τους πρέπει να ανανεωθή προτού πλησιάσουμε επικίνδυνα το όριο ζωής του φέροντος οργανισμού τους και αρχίσουν οι ένοικοι να κραυγάζουν πού ήταν το κράτος τόσα χρόνια. Ευτυχώς, πρέπει να τα σκοτώσουμε.
Μικρή παρένθεση: οι αρχιτέκτονες, όντες στο όριο του ακαταλογίστου σαν κλάδος, θεωρούν ότι κάποια, καμπόσα, αρκετά από αυτά τα κτήρια έχουν λέει αρχιτεκτονική αξία και αν κατεδαφιστούν θα χάση η Βενετιά τα βελόνια της. Μνημονεύουν δε λιβανιστί τα ονόματα των αγίων της αίρεσής τους, κάτι Μπάουχαους, κάτι Κορμπιζιέδες, κάτι Κωνσταντινίδηδες και Μπίρηδες και τέτοια. Μην δίνετε σημασία, εκτός αν θέλετε να δώσετε, οπότε εξερευνήστε αυτούς εδώ τους χάρτες.
Όπως αντιλαμβάνεστε, πρόκειται για πολύ μεγάλη επιχειρηματική και πολεοδομική ευκαιρία, εκεί στις δεκαετίες 2040 και εξής. Η τεράστια ζήτηση που θα δημιουργηθή στα ιστορικά κέντρα των πόλεων και πέριξ αυτών θα προσελκύση τεράστια κεφάλαια. Η εναλλακτική είναι βέβαια η πλήρης απαξίωση των υπαρχόντων οικοδομημάτων, η εγκατάλειψή τους από τους κυρίους τους, η άφεσή τους στους αστέγους και στα αδέσποτα. Το βλέπουμε εδώ και καιρό να συμβαίνη. Ωστόσο, αντί αυτής της ακραιφνώς ελληνοπρεπούς λύσης, καλό θα ήταν να προνοήσουμε κομματάκι. Ήτοι, να συντάξουμε θεσμούς που να ευνοούν την ιδιωτική επένδυση μεγάλων κεφαλαίων στην Δεύτερη Αστική Ανοικοδόμηση. Με την ελπίδα ασφαλώς να αναδειχθή ομορφότερη από την πρώτη.
Ο τρόπος λοιπόν που έχει προταθή (και δεν είναι ασφαλώς δική μου ιδέα. Δεν μπορώ να θυμηθώ πού τον πρωτοδιάβασα, οπωσδήποτε όμως τον υποστηρίζει σε γενικές γραμμές ο Ραγκούσης, ενώ κάτι ανάλογο έχει προτείνει και ο Μάνος. Για το γενικώτερο θέμα, διαβάστε αυτό το εξαιρετικό άρθρο του ΣΓ, γραμμένο πριν 13 χρόνια) έχει περίπου ως εξής: Βήμα πρώτον, ένα οικοδομικό τετράγωνο απαλλοτριώνεται αναγκαστικά υπέρ του ιδιώτη αναπλαστή. Αυτό συμβαίνει για να αποφευχθή το προφανές πρόβλημα συντονισμού που θα δημιουργείτο αλλιώς. Η αναγκαστική απαλλοτρίωση είναι θεσμός του κράτους δικαίου, αποτελεί συνταγματικό περιορισμό της ιδιοκτησίας, προβλεπόμενο στο άρ. 17 παρ. 2 Σ και, αν δεν την είχαμε, δεν θα είχαμε ούτε σιδηροδρομικό δίκτυο, σχολικά κτήρια και αυτοκινητοδρόμους. Υπέρ ιδιώτη δε είναι δυνατή η αναγκαστική απαλλοτρίωση κατά διακριτική ευχέρεια της διοίκησης, υπό τους ίδιους όρους που συντελείται και υπέρ του κράτους, ήτοι βασικά την ύπαρξη δημόσιας ωφέλειας («Δημοσία ωφέλεια, επιτρέπουσα την αναγκαστικήν απαλλοτρίωσιν ιδιωτικών κτημάτων εις τας εκάστοτε υπό του κοινού νομοθέτου καθοριζομένας περιπτώσεις, υπάρχει και οσάκις προβλέπεται υπό τούτου η επιβολή απαλλοτριώσεως υπέρ ιδιώτου, εφ’ όσον ο σκοπός της εντάσσεται εις την εξυπηρέτησιν του γενικωτέρου δημοσίου συμφέροντος», ΣτΕ 1449/79).....
αναγνώσατε την ενδιαφέρουσα συνέχεια,πατώντας εδώ:
