"Δικαιούται οποιοσδήποτε να γίνεται αυτοδιοικητικός παράγων;" με την πένα της Μ.Χ.Β.

Δικαιούται οποιοσδήποτε να γίνεται αυτοδιοικητικός  παράγων;

γράφει η ΜΑΡΙΑ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ ΒΑΒΟΥΡΑΝΑΚΗ

v.ch.maria@gmail.com

Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε την ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ, μου προκάλεσε ένα ευχάριστο σoκ. 

Πρέπει  βέβαια κανείς να έχει μια ευδόκιμη και μακρόχρονη θητεία στο αυτοδιοικητικό ή πολιτικό -γενικότερα - ρεπορτάζ για να καταλάβει την τεράστια σημασία αυτού του βήματος. 

Είκοσι περίπου χρόνια στην επίπονη έκδοση υπερτοπικής εφημερίδας και δημοσιογραφώντας σε έναν Δήμο που έγινε γνωστός στην Υφήλιο για την οικονομική του τραγικότητα και  για το μέγεθος της εγκληματικότητας και της διαφθοράς, είδα και έμαθα πολλά.

Δημιουργείται στο μυαλό πολλών, η ανάγκη  αναζήτησης και επεξήγησης των προϋποθέσεων οι οποίες οδήγησαν σε αυτή τη λυπηρή κατάντια δήμους και  επηρεάζουν την δημόσια ζωή  πολιτών  με κατ’ ουδένα θετικό τρόπο.

Έχω αναρωτηθεί πολλάκις εάν μπορούν να καταλαμβάνουν  θώκο δημάρχου, αντιδημάρχου, δημοτικού συμβούλου, άτομα που δεν διαθέτουν καν κάποια –έστω τυπικά- προσόντα.

Αναρωτιέμαι τι είδους Διοίκηση μπορεί να εφαρμόσει αυτοδιοικητικός «παράγων», όταν δεν γνωρίζει ούτε καν να διαβάζει δημόσιο έγγραφο, πόσο μάλλον να χρειαστεί και να απαντήσει σ’ αυτό ή να εκτελέσει δημόσιες εντολές.

Πως μπορεί να παράξει έργο δημοτικός σύμβουλος που δεν έχει ιδέα από αυτοδιοικητική θητεία, και δεν έχει «διοικήσει» ούτε… περίπτερο!  

Κατά την μακρόχρονη δημοσιογραφική μου προσφορά στον τόπο διαπίστωσα να λαμβάνουν καθοριστικής σημασίας για τον τόπο αποφάσεις που απαιτούσαν ΓΝΩΣΗ, ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΣΗ, ΣΩΣΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΛΗΨΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ, εσαεί «άνεργοι», τεμπέληδες, νοσοκόμες, εισοδηματίες πατρικής περιουσίας, κομμώτριες, ταβερνιάρηδες, φιλενάδες παραγόντων, αγράμματοι, απίθανοι "υπηρέτες" τοπικών αρχονταίων, συνήθεις ύποπτοι, ακόμα και άτομα ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΑ! 

Δεν μπορώ ούτε καν  να ανιχνεύσω  σε κανέναν από αυτούς ψήγματα ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ και αίσθησης ΚΑΘΗΚΟΝΤΟΣ, ΣΥΝΕΠΕΙΑΣ λόγω-έργω, αγωνίας για το ΚΑΛΟ (του τόπου, όχι το δικό τους). 

Ανιχνεύω όμως εμφανέστατα δείγματα έπαρσης, συμπεριφοράς «Καίσαρος», ανεβασμένης λίμπιντο, ειρωνικής και χλευαστικής συμπεριφοράς σε πολίτες, και άλλα τέτοια ωραία τινά…

Ολοι αυτοί βέβαια, υπήρξαν «εκλεκτοί» δημάρχων που τους επέλεξαν όχι για τα ουσιαστικά και τυπικά τους προσόντα, αλλά για τις ψήφους που είχαν, είτε επειδή διέθεταν μεγάλη πηγή χρημάτων, συγγενών, φίλων, γνωστών, αναξιοπαθούντων κοινωνικών ομάδων αλλά και ατόμων που είχαν «εξυπηρετήσει» πολλαπλώς στο παρελθόν και αποτελούν την –εσαεί- πολιτική τους «πελατεία». Τέτοια άτομα, λαμβάνουν αποφάσεις χωρίς να έχουν ιδέα τι ακριβώς ψηφίζουν, χρησιμοποιούνται δε ως «γλάστρες» ανάτασης χειρός για το επιθυμητό και επιδιωκόμενο «ΝΑΙ» στα δημοτικά συμβούλια.

Τέτοιες μέθοδοι, απλά διαιωνίζουν την κατάντια της Αυτοδιοίκησης, με εξαίρεση  φωτεινές  περιπτώσεις θαυμαστών Δήμων και ικανότατων Δημάρχων  που υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν τον Κανόνα.

Είμαι βεβαία πως καταγράφω απλώς πράγματα που όλοι γνωρίζουμε, αφού τις συνέπειες της «διοίκησης» όλων αυτών, τις υφίσταται  τραγικά, όλη η πόλη.

Και αναρωτιέμαι, μήπως θα ήταν σωστό να ψηφιστεί ΚΑΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ Νόμος, που να καθορίζει τις απαραίτητες προϋποθέσεις κατάληψης αυτοδιοικητικού θώκου, έτσι ώστε να δούμε τελικά να αλλάζει ο δρόμος της ρεμούλας, της απατεωνιάς και της εκμετάλλευσης της περιουσίας των πολιτών από τους έσχατους.

Μ.Χ.Β