Μέ τήν είσοδό μας στήν τότε ΕΟΚ επιλέξαμε γιά τόν πρωτογενή τομέα τής χώρας τό πρότυπο :<<επιδοτούμαστε καί δανειζόμαστε γιά νά καταναλώνουμε ό,τι εισάγουμε>>, αντί τού ορθού <<εξασφαλίζουμε τήν διατροφική επάρκειατής χώρας καί εξάγουμε>>.
Η πολιτική τής ανάπτυξης τού πρωτογενούς τομέα, τής διατροφικής επάρκειας,τών εξαγωγών τών αγροτικών προϊόντων, τής ανάπτυξης,τής καινοτομίας,τής εφαρμοσμένης έρευνας,τής αειφορίας καί γενικά τής παραγωγής προϊόντων πού προσφέρουν στό ΑΕΠ τής χώρας,σταδιακά όλα αυτά εγκαταλείφθηκαν.
Τό θλιβερό συνεπακόλουθο όλων αυτών,η Ελλάδα σήμερα νά πληρώνει γιά εισαγωγές διατροφικών προϊόντων,όσα σχεδόν πληρώνει γιά τήν εισαγωγή πετρελαίου.
ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ
Τό νερό είναι ένας φυσικός πόρος σέ ανεπάρκεια.
Η χώρα μας μαζί μέ τήν Φινλανδία διάθέτει τά περισσότερα νερά τής Ευρώπης.
Η Ελλάδα θεωρητικά φαίνεται νά μήν αντιμετωπίζει πρόβλημα, καθώς τό ετήσιο ύψος τών βροχοπτώσεων φθάνει τά 700 mm ετησίως πού αντιστοιχεί σέ 115 Δίς κυβικά μέτρα. Ομως η ποσότητα αυτή τού νερού δέν κατανέμεται ομοιόμορφα ούτε χρονικά ούτε χωροταξικά,μέ αποτέλεσμα σοβαρές ελλείψεις νερού άρδευσης. Η έλλειψη σέ ποσότητα αλλάκαί μέ τήν υποβάθμιση τής ποιότητας λόγω τής ρύπανσης καί μόλυνσης τών επιφανειακών καί υπόγειων νερών καί τήν έλλειψη έργων υποδομής τά προβλήματα συσσωρεύονται.. Επί πλέον,μέ τίς γεωτρήσεις πού όλο καί βαθύτερες γίνονται,εισχωρεί η θάλασσα στόν υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα,καί καθιστούν έτσι τά υπογεια νερά ακατάλληλα.
Νά σκεφτούμε ότι τά παγκόσμια think--tanks προβλέπουν ότι ο επόμενος Παγκόσμιος Πόλεμος θά ξεσπάσει λόγω τού ανταγωνισμού τών χωρών στήν κατοχή τού νερου (βλέπουμε σήμερα Τουρκία κατά Ιράκ καί Συρίας, Ισραήλ κατά Παλαιστίνης καί Συρίας, Αιγύπτου κατά Αιθιοπίας, Κίνας κατά Ινδίας,κλπ).
Σήμερα στή χώρα μας μας,τό 80% τού διαθέσιμου νερού καταναλώνεται στήν άρδευση τού 41% τής καλλιεργούμενης έκτασης,ενώ η ζήτηση εμφανίζει αυξητικές τάσεις.
