Σας ευχαριστώ, κ. Τσίπρα, που αναφερθήκατε στη χθεσινή βόλτα στη γειτονιά σας. Φοβάμαι ότι και να ήθελα να φτάσω στο σπίτι σας, θα είχα κάποιες δυσκολίες από τις κλούβες των Μ.Α.Τ. που το φυλάνε. Όπως και στο Μαξίμου, φαντάζομαι, έτσι δεν είναι;
Κύριε Πρόεδρε, μετά την τοποθέτηση του Πρωθυπουργού φαντάζομαι ότι δεν θα υπάρχει καμία αντίρρηση -και με τη σύμφωνη γνώμη σας- να προγραμματίσουμε, για την επόμενη Παρασκευή, μια εκκρεμή συζήτηση προ ημερησίας για το ζήτημα της ψήφου των Ελλήνων που διαμένουν στο εξωτερικό, την οποία έχουμε καταθέσει -εδώ και έξι μήνες!- και δεν έχει συζητηθεί. Και τη μεθεπόμενη Παρασκευή να συζητήσουμε ακόμη μια πρόταση για προ ημερησίας συζήτηση που αφορά τα ζητήματα του προσφυγικού, την κακοδιαχείριση στα προσφυγικά κονδύλια -όπως αυτή εντοπίστηκε από την OLAF- και όλη αυτήν την απαράδεκτη κατάσταση την οποία έχετε δημιουργήσει με τις υπαίθριες φυλακές στη Μόρια και τη Σάμο. Φαντάζομαι, κ. Τσίπρα, συμφωνείτε. Αφού θέλετε να είστε εδώ κάθε Παρασκευή -και με τη δική σας σύμφωνη γνώμη κ. Πρόεδρε- μπορούμε να ξεκινήσουμε την επόμενη Παρασκευή με το θέμα της ψήφου των διαμενόντων πολιτών εκτός Ελλάδος και τη μεθεπόμενη Παρασκευή με το ζήτημα του προσφυγικού. Πολύ ωραία. Λοιπόν, λύσαμε αυτό το διαδικαστικό ζήτημα για να μην μας λέτε ότι σας κάνουμε ερωτήσεις μόνο για τα ζητήματα του νόμου και της τάξης. Φοβάμαι ότι τα υποτιμάτε βέβαια.
Έχουμε πάρα, πάρα πολλά ζητήματα να σας ρωτήσουμε. Αλλά ας ξεκινήσουμε με αυτά για τα οποία ήδη έχουμε υποβάλει ερωτήματα για να μην παραπλανάτε την Εθνική Αντιπροσωπεία ως προς τον τρόπο με τον οποίο λειτουργείτε, και πότε θέλετε να αποφύγετε τη Βουλή και πότε δεν θέλετε να την αποφύγετε. Ελάτε, λοιπόν, να συζητήσουμε καταρχάς αυτά τα οποία έχουμε ήδη δρομολογήσει.
Κύριε Τσίπρα, η απάντησή σας, πρέπει να σας πω, ότι με προβλημάτισε. Και με προβλημάτισε διότι είτε μιλούσατε ως αν να μην αντιλαμβάνεστε καθόλου τι συμβαίνει σήμερα στη χώρα είτε επιλέξατε συνειδητά να μην ακούσετε αυτά τα οποία σας είπα. Ανάλωσα περίπου τη μισή μου ομιλία χωρίς να παρουσιάσω δικά μου επιχειρήματα κ. Τσίπρα. Μίλησα για την κατάσταση την οποία περιγράφουν οι φοιτητές και οι καθηγητές στα μεγάλα Πανεπιστήμια. Παρουσιάζουν μια κατάσταση η οποία δεν έχει καμία σχέση, κ. Τσίπρα, με αυτά τα οποία συνέβαιναν πριν από κάποια χρόνια. Διότι δεν θυμάμαι να είχαμε ποτέ αντίστοιχες επιστολές αγανάκτησης από φοιτητές οι οποίοι να διαμαρτύρονται για μια κατάσταση η οποία έχει ξεφύγει εκτός ελέγχου. Πρώτος σας είπα ότι τα ζητήματα βίας και ανομίας στο Πανεπιστήμιο δεν είναι κάτι καινούργιο. Είναι κάτι αρκετά παλιό. Σας κατηγόρησα, όμως, διότι με τη δική σας συνειδητή ανοχή τα φαινόμενα αυτά έχουν εκτραχυνθεί τα τελευταία 3 χρόνια.
Θέλω να επανέλθω σε μια σειρά από ερωτήματα, τα οποία, κ. Τσίπρα, δεν απαντήσατε. Αναφερθήκατε στο πόρισμα της Επιτροπής Παρασκευόπουλου. Το σχολιάσαμε, το κριτικάραμε. Θεωρούμε ότι είναι ένα πόρισμα απαράδεκτο, το οποίο δεν απαντά στο μείζον ζήτημα του πώς επιστρέφει ο δημόσιος χώρος με ασφάλεια σε αυτούς τους οποίους πραγματικά πρέπει να τον χρησιμοποιούν. Αλλά θέλω να σας ρωτήσω ευθέως, κ. Τσίπρα: Ανέχεστε τις καταλήψεις δημόσιων χώρων; Ναι ή όχι; Θα ήθελα να έχω μια απάντηση. Θεωρείτε λογικό σήμερα εντός ενός Πανεπιστημίου να υπάρχει μια συλλογικότητα, η οποία έχει στο παρελθόν ταχθεί ανοιχτά υπέρ της ένοπλης βίας, η οποία καταλαμβάνει δημόσιο χώρο, απειλεί και τραμπουκίζει φοιτητές και καθηγητές και εσείς σφυρίζετε ως σαν να μη συμβαίνει απολύτως τίποτα; Ποια είναι η απάντησή σας, κ. Τσίπρα, σε αυτό; Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Πρέπει ή δεν πρέπει το Κράτος να παρεμβαίνει σε περιπτώσεις όπου δημόσιοι χώροι τελούν υπό κατάληψη; Αντίστοιχο περιστατικό, ξέρετε, έχουμε και στα Χανιά, όπου μια ιστορική συλλογικότητα των Χανίων έχει καταλάβει, εδώ και κάποιες δεκαετίες, έναν χώρο ο οποίος ανήκει στο Πολυτεχνείο Κρήτης. Έναν χώρο τον οποίο θέλει το Πανεπιστήμιο να τον αξιοποιήσει, αλλά σκοντάφτει πάνω στην αδυναμία της ελληνικής Πολιτείας να απομακρύνει αυτή τη συλλογικότητα. Αυτό είναι εναρμονισμένο με τη δική σας λογική για το πως πρέπει να λειτουργεί ένα Κράτος Δικαίου;
Και κάνατε αναφορές, κ. Τσίπρα, στο εξωτερικό και μας είπατε ότι αυτά τα οποία συμβαίνουν στην Ελλάδα, συμβαίνουν σε πολλά Πανεπιστήμια και σε πιο προηγμένες χώρες. Μα, είστε σοβαρός, κ. Τσίπρα; Υπάρχει Πανεπιστήμιο σήμερα στην Ευρώπη το οποίο να παρουσιάζει την εικόνα του Μετσόβιου Πολυτεχνείου ή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου; Που συμβαίνουν αυτά τα πράγματα σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα κ. Τσίπρα; Που υπάρχει αυτή η εικόνα της πλήρους εγκατάλειψης, αυτό το αχούρι, αυτό το μπες-βγες των συμμοριών μες στα Πανεπιστήμια; Έχετε πάει να περπατήσετε στην Πατησίων, κ. Τσίπρα; Να δείτε τι συμβαίνει κάθε φορά που εμφανίζεται η Αστυνομία και πως οι διάφοροι έμποροι ναρκωτικών και παραεμπορίου εισβάλλουν μέσα στο Οικονομικό πανεπιστήμιο και η Αστυνομία, στη συνέχεια, απομακρύνεται αμέριμνη; Έχετε δει να συμβαίνουν αυτά τα πράγματα σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα; Γιατί ισχυρίζεστε ότι εμείς, αναδεικνύοντας μια πραγματικότητα την οποία συμμερίζονται όλοι οι φοιτητές -ή εν πάση περιπτώσει η μεγάλη πλειοψηφία των φοιτητών- και η μεγάλη πλειοψηφία των καθηγητών, δυσφημούμε το δημόσιο πανεπιστήμιο; Επειδή αναδεικνύουμε ένα πρόβλημα το οποίο είναι πραγματικό; Δεν μου λέτε, όταν το Reuters εδώ κάνει ρεπορτάζ (“Greek university halts classes to protest over drug use on its doorstep”) ή η Deutsche Welle (“Greek universities provide safe haven for drug gangs”), εμείς τα καθοδηγούμε αυτά τα δημοσιεύματα;
Κύριε Τσίπρα, για λόγους που σας βολεύουν παρουσιάζετε -και στο ζήτημα αυτό- μια απόλυτα ωραιοποιημένη εικόνα. Μας είπατε ότι θέλετε να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα και ότι δεν μπορείτε. Αλήθεια; Μήπως κάπου βολεύεστε με αυτήν την κατάσταση; Μήπως όλη αυτή η προκλητική ανοχή την οποία δείχνετε σε διάφορα γκρουπούσκουλα, τα οποία βρίσκουν φυσικό καταφύγιο προστασίας μέσα στα Πανεπιστήμια, είναι μια προετοιμασία για το τι μπορεί να γίνει την επόμενη μέρα; Μήπως επιτρέπετε τώρα σε αυτές τις ομάδες να κάνουν μια ανώδυνη εκπαίδευση, ώστε την επόμενη μέρα, αν υπάρχει μια αλλαγή η οποία, καθώς φαίνεται, θα έρθει - και θα έρθει και σύντομα- αυτοί να ξεχυθούν στους δρόμους και να κάψουν την Αθήνα, όπως την έκαψαν το 2008, όταν δεν είπατε κουβέντα, κ. Τσίπρα; Γιατί θυμόμαστε τις ιδεολογικές σας καταβολές. Θυμόμαστε τον ΣΥΡΙΖΑ του 3%. Θυμόμαστε τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος τότε, όχι απλά σφύριζε αδιάφορα, αλλά περίπου έκλεινε το μάτι σε αυτούς οι οποίοι έκαιγαν την Αθήνα. Άρα, δεν είστε άμοιροι ευθυνών όταν πρόκειται για ανοχή την οποία δείχνετε στη βία. Έχετε την ιστορία σας. Και επειδή επιμένετε, για άλλη μια φορά, να διαστρεβλώνετε αυτά τα οποία έχω πει, κ. Τσίπρα, σας επαναλαμβάνω, για άλλη μια φορά, ότι η μήτρα της εγχώριας ελληνικής τρομοκρατίας, όπως αυτή εκφράστηκε από τη 17Ν και όλες τις οργανώσεις που συνδέονται με αυτή, είναι η μήτρα της άκρας εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Είτε σας αρέσει είτε όχι, αυτή είναι μια σκληρή ιστορική πραγματικότητα. Την έχουμε πληρώσει με αίμα και δεν πρόκειται να ανεχθούμε αυτά τα φαινόμενα να τα ξαναδούμε.
Αναφερθήκατε, για άλλη μια φορά, ότι έχουμε μια επιθυμία να υπονομεύσουμε το δημόσιο Πανεπιστήμιο, γιατί θέλουμε να δώσουμε με αυτόν τον τρόπο χώρο στα ιδιωτικά Πανεπιστήμια. Κύριε Τσίπρα, όλο μας το πρόγραμμα αναφέρεται στο πως θα αναβαθμίσουμε το δημόσιο Πανεπιστήμιο. Στο πως θα το κάνουμε αυτόνομο, ελεύθερο, δημιουργικό. Στο πως θα συνδέσουμε τις σπουδές με την αγορά εργασίας, το πως θα μπορούν τα Πανεπιστήμια να προσφέρουν ξενόγλωσσα προγράμματα για να γίνει η Ελλάδα εκπαιδευτικός πόλος περιφερειακής ανάπτυξης. Γι’ αυτά μιλάει το πρόγραμμά μας, κυρίες και κύριοι, για το δημόσιο Πανεπιστήμιο.
Μου κάνει εντύπωση κ. Τσίπρα: αναφερθήκατε σε μία σύμπραξη -για την οποία διάβασα και εγώ και μακάρι να υλοποιηθεί- μεταξύ του Πολυτεχνείου και του Columbia. Είναι δημόσιο Πανεπιστήμιο το Columbia; Μήπως είναι ιδιωτικό, μη κερδοσκοπικό Πανεπιστήμιο το Columbia στο οποίο αναφερθήκατε; Γιατί λοιπόν εσείς, με τη δική σας συνταγματική ιδεοληψία απαγορεύετε τη δυνατότητα να δημιουργηθεί ένα Πανεπιστήμιο σαν το Columbia στην Ελλάδα;
Θέλω να σας ενημερώσω για κάτι επειδή δεν τα ξέρετε και πολύ καλά αυτά τα θέματα: Τα μη κερδοσκοπικά ιδιωτικά Πανεπιστήμια κ. Τσίπρα έχουν τη δυνατότητα σήμερα -πολλά από τα μεγάλα αμερικανικά Πανεπιστήμια δεν είναι κερδοσκοπικά, είναι, όμως, ιδιωτικά-, ακριβώς επειδή είναι πολύ πλούσια, να προσφέρουν ίση αντιμετώπιση σε όλους τους φοιτητές ασχέτως οικονομικής κατάστασης. Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης προσέφερε στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins 1,8 δισ. δολάρια με ένα και μόνο σκοπό: να μπορεί το Hopkins να δέχεται οποιονδήποτε φοιτητή αξίζει να μπει στο Hopkins και να του πληρώνει τα δίδακτρα αν αυτός δεν μπορεί να τα πληρώσει. Και εσείς με την εμμονή σας απαγορεύετε στην Ελλάδα να γίνει το ίδιο. Και μετά μας λέτε ότι είστε υπέρ της ισότητας και των ίσων ευκαιριών. Είστε υποκριτές, αναχρονιστές κολλημένοι -όχι στον περασμένο αιώνα- στον μεσαίωνα με αυτή τη λογική κ. Τσίπρα.
Αν αύριο έρθει ένα μεγάλο ίδρυμα, το ίδρυμα Νιάρχος, το ίδρυμα Ωνάση, όπως έχει γίνει σε πολλές άλλες περιπτώσεις -στη γειτονική μας Τουρκία, μεγάλα ιδρύματα υποστηριζόμενα από σημαντικές επιχειρηματικές οικογένειες έφτιαξαν τα Πανεπιστήμια- και πει σήμερα: θέλω να βάλω 500 εκατ., θέλω να βάλω 1 δισ. να κάνω ένα μη κερδοσκοπικό ιδιωτικό Πανεπιστήμιο -όχι δημόσιο- μπορεί κ. Τσίπρα να το κάνει ή δεν μπορεί; Δεν μπορεί. Και εσείς για να ικανοποιήσετε κάποιες δικές σας αριστερές μειοψηφίες, στερείτε αυτή τη δυνατότητα από τη χώρα. Για αυτό να απαντήσετε εάν θέλετε να διευρύνετε τη συζήτηση στα ζητήματα της παιδείας. Ως προς τα υπόλοιπα, το μόνο το οποίο μπορώ να σας πω είναι ότι στη δική σας αλαζονική πρώτη τοποθέτηση δεν περιφρονήσατε τη Νέα Δημοκρατία. Περιφρονήσατε τους καθηγητές, τους φοιτητές οι οποίοι καθημερινά εκφράζουν την απελπισία τους για το τι συμβαίνει σήμερα στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Και σας ευχαριστώ πραγματικά πάρα πολύ που τους βοηθήσατε να καταλάβουν ότι δεν μπορούν να περιμένουν τίποτε πια από εσάς.
|
Αθήνα, 24 Νοεμβρίου 2018
Τοποθέτηση του Αντιπροέδρου της Ν.Δ., κ. Κωστή Χατζηδάκη,
στην παρουσίαση του προγράμματος της Νέας Δημοκρατίας για την Παιδεία
Επέλεξα
σήμερα να μη μιλήσω για την κυβέρνηση.
Έχουμε μιλήσει πολλές φορές. Η κυβέρνηση είναι, άλλωστε, σε αποδρομή.
Αυτό όμως
που πρέπει, παράλληλα, να πάρει τον
δρόμο της εξόδου, είναι η ρετρό αντίληψη αυτής της κυβέρνησης για τα
εκπαιδευτικά πράγματα. Η οπισθοδρομική αντίληψη. Η τάση επαναφοράς στη δεκαετία
του ’80. Ο κόσμος προχωρεί με τεράστιες ταχύτητες και η Ελλάδα τα τελευταία
χρόνια έχει βάλει την όπισθεν στα θέματα της εκπαίδευσης. Με τη λογική της
λιγότερης προσπάθειας. Την ισοπέδωση. Την ανοχή στην ανομία.
Αυτά
τελειώνουν. Και πρέπει να ανοίξει μια καινούρια σελίδα.
·
Με την εκπαίδευση όπλο
των νέων για το μέλλον.
·
Με την εκπαίδευση χώρο
δημιουργίας και δημιουργικότητας.
·
Με την εκπαίδευση όχημα
ευκαιριών, και ακόμα περισσότερο όχημα ίσων
ευκαιριών για τα παιδιά των φτωχότερων οικογενειών.
·
Με την εκπαίδευση που θα ενθαρρύνει τα ταλέντα των Ελλήνων και θα αναδεικνύει τον καλύτερο εαυτό των καθηγητών, των μαθητών, των
φοιτητών.
Με οδηγό
αυτή την προσέγγιση, λοιπόν, έχουμε διαμορφώσει το πρόγραμμά μας για την
Παιδεία, το οποίο θα σας παρουσιάσει σε λίγο εκτενώς η κ. Κεραμέως. Εγώ θα
ήθελα, στην τοποθέτηση αυτή, να σταθώ στις
αρχές που αποτελούν το θεμέλιο αυτής της προσπάθειας:
1.
Η πρώτη αρχή είναι η εμπιστοσύνη.
·
Εμπιστοσύνη στους
εκπαιδευτικούς, για να μπορούν να διαμορφώσουν ένα τμήμα του προγράμματος σπουδών ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες
κάθε περιοχής και κάθε σχολείου και με βάση ανάλογες πρακτικές των πιο
προηγμένων ευρωπαϊκών κρατών.
·
Εμπιστοσύνη στους
γονείς, για να συμμετέχουν ενεργότερα στη διοίκηση των σχολείων, αλλά και στην
αξιολόγηση των σχολικών μονάδων, όπως συμβαίνει σε πολλές χώρες της Ευρώπης.
·
Εμπιστοσύνη στα πανεπιστήμια
να ανοίξουν
τα φτερά τους και να προχωρήσουν χωρίς περιττούς
γραφειοκρατικούς περιορισμούς. Γι’ αυτό κάθε πανεπιστήμιο θα μπορεί να ορίζει
δικές του βάσεις εισαγωγής φοιτητών στις σχολές. Αλλά και θα ενθαρρύνεται να προωθεί σε μεγάλη
κλίμακα τη διασύνδεση με την παραγωγή, έτσι ώστε οι Έλληνες φοιτητές να έχουν
περισσότερες ευκαιρίες στην επαγγελματική τους σταδιοδρομία.
Θέλουμε να φύγουμε επιτέλους από το
υπουργοκεντρικό μοντέλο στην παιδεία και να δώσουμε περισσότερη δύναμη
στους ανθρώπους που έρχονται καθημερινά
σε επαφή με τις ανάγκες της εκπαίδευσης και των παιδιών.
2.
Η δεύτερη αρχή είναι η ποιότητα. Θέλουμε μια εκπαίδευση ποιοτική και
αποτελεσματική. Και για να το πετύχουμε πρέπει να χρησιμοποιήσουμε εργαλεία που
δεν έχουν χρησιμοποιηθεί επαρκώς μέχρι τώρα.
·
Ένα τέτοιο εργαλείο είναι η αξιολόγηση των σχολικών μονάδων, των πανεπιστημίων, των εκπαιδευτικών.
Με ευθύνη των Αρχών Διασφάλισης και Πιστοποίησης της Ποιότητας στην
Πρωτοβάθμια, τη Δευτεροβάθμια και την Ανώτατη Εκπαίδευση. Αξιολόγηση που θα
γίνεται αντικειμενικά και θα επιβραβεύει
ηθικά και υλικά τους καλύτερους εκπαιδευτικούς, με ταχύτερη μισθολογική
εξέλιξη και τα καλύτερα πανεπιστήμια με αύξηση των πόρων που θα έχουν στη
διάθεσή τους.
·
Δεν ξεχνάμε καθόλου και το τονίζω τις ρίζες μας, την
ιστορία μας, τις παραδόσεις μας. Και τη σημασία που έχουν όλα αυτά τα μαθήματα
στα σχολεία. Αλλά θα δώσουμε επίσης προτεραιότητα στην καλλιέργεια
των ψηφιακών δεξιοτήτων. Όχι μόνο των μαθητών, αλλά και των εκπαιδευτικών.
Συντονίζοντας τα εκπαιδευτικά προγράμματα με τις ταχύτατες τεχνολογικές
εξελίξεις, αλλά και προωθώντας μεγάλης κλίμακας προγράμματα επιμόρφωσης των
εκπαιδευτικών σε αυτόν τον τομέα. Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της
τεχνολογικής επανάστασης, αυτές οι ικανότητες δεν είναι βασικό εφόδιο μόνο για
την αγορά εργασίας, αλλά και για την καθημερινή ζωή των παιδιών.
·
Άλλη προϋπόθεση για ποιοτική εκπαίδευση είναι να μπει,
επιτέλους, τέλος στην παπαγαλία.
Προς αυτή την κατεύθυνση θα συμβάλει η καλλιέργεια των ψηφιακών δεξιοτήτων που
μόλις ανέφερα. Αλλά και δράσεις που
προάγουν την κριτική σκέψη και τη σύνθεση πληροφοριών, όπως είναι η τράπεζα
θεμάτων, που μπορεί να προωθεί μια τέτοιου είδους αντίληψη σε πανελλαδική
κλίμακα.
3.
Η τρίτη αρχή είναι
οι ίσες ευκαιρίες. Στη Νέα
Δημοκρατία θέλουμε να χτίσουμε την Ελλάδα όπου κάθε Έλληνας και Ελληνίδα,
ανεξαρτήτως του πού γεννήθηκε και πού πήγε σχολείο, θα έχει τη δυνατότητα να
φτάσει όσο ψηλά θέλει, εάν έχει στόχους και δουλέψει με μεθοδικότητα και
σεβασμό στους κανόνες για να τους πετύχει.
·
Σε αυτό το πλαίσιο
φροντίζουμε ότι κανένα παιδί δεν θα
μείνει εκτός παιδικού σταθμού. Για να μπορούν όλοι οι νέοι γονείς,
ανεξαρτήτως εισοδήματος, να νιώθουν την ασφάλεια ότι τα παιδιά τους θα έχουν
μέσα στη μέρα τη φροντίδα που χρειάζονται.
·
Επίσης, ξεκινάμε από την αρχή και τα αλλάζουμε όλα στην επαγγελματική εκπαίδευση στην Ελλάδα.
Με αναβάθμιση των σπουδών. Με νέα προγράμματα. Με σύνδεση με την παραγωγή και
τις τοπικές επιχειρήσεις. Έτσι ώστε τα παιδιά μας να κατευθύνονται σε τομείς
που τους παρέχουν ευκαιρίες, αντί να συνωθούνται για να αποκτήσουν ειδικότητες
χωρίς μέλλον.
·
Ιδρύουμε ένα πρότυπο
σχολείο σε κάθε νομό και σε κάθε μεγάλη διοικητική περιοχή της Αθήνας και
της Θεσσαλονίκης. Για να μπορούν τα παιδιά των πιο φτωχών οικογενειών να
αναπτύξουν στο έπακρο τις δυνατότητές τους και να μην νιώθουν παιδιά ενός
κατώτερου Θεού. Αυτή
είναι η πραγματική κοινωνική πολιτική.
4.
Η τέταρτη αρχή είναι το ασφαλές περιβάλλον. Δυστυχώς, εν έτει 2018 στην Ελλάδα της
Ευρώπης οι γονείς ανησυχούν για τα παιδιά τους σε πολλά σχολεία. Και τα ίδια τα
παιδιά αισθάνονται ανασφάλεια σε πολλές πανεπιστημιακές σχολές, μέσα σε ένα πρωτοφανές
κλίμα ανομίας. Αντιμετωπίζουμε
το ζήτημα κατά προτεραιότητα.
·
Στα σχολεία ορίζουμε υπευθύνους κτηρίου που θα είναι
υπεύθυνοι για την ασφάλεια των σχολικών εγκαταστάσεων. Και ενισχύουμε τα μέτρα προστασίας στον περιβάλλοντα χώρο σχολείων στα
οποία παρατηρείται αυξημένη εγκληματικότητα. Και δίνουμε τη βαρύτητα που πρέπει
στη μεγάλη πληγή του bullying, εισάγοντας για
πρώτη φορά τον «δάσκαλο ή καθηγητή
εμπιστοσύνης» για τα παιδιά μας.
·
Στα πανεπιστήμια, προχωρούμε στην κατάργηση του ασύλου της ανομίας, ώστε να μπει τέλος σε αυτή την
κατάσταση που ντροπιάζει τη χώρα μας και θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια φοιτητών
και καθηγητών. Μην ξεχνάμε ότι ο μόνος χώρος όπου δεν υπάρχει ελεύθερη
διακίνηση ιδεών στην Ελλάδα είναι τα πανεπιστήμια. Ο ποινικός κώδικας θα εφαρμόζεται,
πλέον, στα πανεπιστήμια. Ο δογματισμός μπαίνει στο περιθώριο. Η Ελλάδα γίνεται Ευρώπη και σε
αυτό το θέμα.
5.
Η πέμπτη αρχή είναι η ελευθερία.
·
Για τα σχολεία, είναι δέσμευση της Νέας Δημοκρατίας η κατάργηση όλων των διατάξεων της
κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που βάζουν τα πόδια των εκπαιδευτικών και των γονιών στην ιδιωτική εκπαίδευση σε ένα παπούτσι.
Όλων των ανελεύθερων και οπισθοδρομικών διατάξεων. Διότι είναι ανόητο το κράτος
να φροντίζει κάθε λεπτομέρεια για τα παιδιά που πάνε στα ιδιωτικά σχολεία πριν
απ’ τους δασκάλους τους και πριν απ’ τους γονείς τους. Είναι ανόητο να είμαστε
η τελευταία σοβιετική δημοκρατία της Ευρώπης.
·
Προχωρώ με τη δέσμευσή μας στο πλαίσιο της συνταγματικής
αναθεώρησης να αποκτήσουμε και στην
Ελλάδα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Το λέμε, δυστυχώς, από τότε που ήμουν
Γραμματέας της ΔΑΠ το 1988. Και είναι ντροπή του πολιτικού συστήματος ότι
είμαστε η μόνη χώρα ουσιαστικά στον πλανήτη που δεν έχει ιδιωτικά πανεπιστήμια
και εξορίζει τα παιδιά μας στο εξωτερικό.
·
Τρίτον, προτεραιότητα για μας αποτελεί η αξιοποίηση των
δυνατοτήτων και του παρόντος Συντάγματος έτσι ώστε τα δημόσια πανεπιστήμια να
έχουν ξενόγλωσσα τμήματα –προπτυχιακά
και μεταπτυχιακά- για να μπορούμε να φέρουμε φοιτητές στην Ελλάδα από όλο
τον κόσμο. Η εξωστρέφεια των πανεπιστημίων δημιουργεί οφέλη όχι μόνο για τα
ίδια τα ιδρύματα, αλλά για ολόκληρη την οικονομία και την κοινωνία μας.
Κυρίες και
κύριοι,
Όλα αυτά
που σήμερα παρουσιάζουμε είναι η επανάσταση
της κοινής λογικής στην εκπαίδευσή μας.
Είναι μια καινούρια, σύγχρονη ευρωπαϊκή ματιά,
που αφήνει στην άκρη την ισοπέδωση και τον λαϊκισμό.
Είναι ένα νέο ξεκίνημα, μαζί με τα παιδιά. Μαζί
με τους γονείς. Μαζί με τους καθηγητές,
Είναι μια μεγάλη εθνική προσπάθεια να αναδείξουμε
τις δεξιότητες των παιδιών και των εκπαιδευτικών και να κάνουμε πράξη ένα
εκπαιδευτικό σύστημα σύγχρονο, αποτελεσματικό, δίκαιο, με ευκαιρίες και πάνω
από όλα με ίσες ευκαιρίες.
Η παιδεία
είναι η μεγαλύτερη επένδυση της Νέας
Δημοκρατίας μετά τις εκλογές. Και είναι η μεγαλύτερη επένδυση της Νέας
Δημοκρατίας γιατί είναι η μεγαλύτερη
επένδυση της Ελλάδας για το μέλλον.
Αθήνα, 23 Νοεμβρίου 2018
Πρωτολογία του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας κ. Κυριάκου Μητσοτάκη
στη Βουλή κατά τη συζήτηση για την ανομία στα Πανεπιστήμια
|
|
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Είμαι εδώ σήμερα για να αναδείξω μια αφόρητη πραγματικότητα που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης ή ωραιοποίησης. Είμαι εδώ, όμως, και για να προτείνω λύσεις για την αντιμετώπισή της. Η κατάσταση σήμερα στα δημόσια πανεπιστήμια συνιστά έναν μεγάλο κίνδυνο που αφορά όχι μόνον την Παιδεία, αλλά και το σύνολο της κοινωνικής μας ζωής.
Ένα τεράστιο πρόβλημα το οποίο, δυστυχώς, με την ανοχή της κυβέρνησης, συνεχώς διογκώνεται. Μια απειλή για τις ζωές και τις περιουσίες των πολιτών, μια απειλή τελικά για την ίδια την Δημοκρατία: Γιατί βέβαια η ανομία και η βία, που έχουν καταλάβει τα πανεπιστήμια, εξάγονται και κατακαίνε, κάθε τόσο, την καθημερινότητα των Ελλήνων. Εγκληματικές ομάδες χρησιμοποιούν, σήμερα, τα Πανεπιστήμια, ως βάση για δραστηριότητες του κοινού ποινικού δικαίου, όπως η διακίνηση ναρκωτικών ή το εμπόριο λαθραίων προϊόντων. Ενώ την ίδια ώρα, οι διαβόητες «συλλογικότητες», όπως τις αποκαλεί η κυβέρνηση, ελέγχουν πολλές πανεπιστημιακές σχολές. Τις έχουν μετατρέψει σε στέκια κουκουλοφόρων, σε γιάφκες για μολότοφ και σε ορμητήρια για επεισόδια και καταστροφές στις περιοχές γύρω τους.
Με λίγα λόγια, αυτό που άλλοτε λέγαμε «πανεπιστημιακό άσυλο» έχει καταλυθεί στην πράξη, από γνωστούς-άγνωστους τραμπούκους. Έγινε «παραβατικό άσυλο». Η διακίνηση των ιδεών, η ίδια η γνώση διώκεται μέσα στον ίδιο τον φυσικό της χώρο. Και χώροι που, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας μας, υπήρξαν φάροι δημοκρατικών δικαιωμάτων ζουν τώρα υπό την κατοχή μιας μαφίας που φορά πολιτική κουκούλα. Η ίδια η επέτειος του Πολυτεχνείου έχει μετατραπεί σε έναν διαγωνισμό ρίψης μολότοφ. Και αντί η Αθήνα να γιορτάζει κάθε χρόνο με μαζική συμμετοχή, την αρχή του τέλους της χούντας, μετατρέπεται κάθε χρόνο σε μια έρημη σιδηρόφρακτη πολιτεία στην οποία κυκλοφορούν μόνο τα ΜΑΤ και οι κουκουλοφόροι. Απέναντι σ’ αυτήν την απαράδεκτη κατάσταση, η Πολιτεία άλλοτε αδρανεί και άλλοτε φλερτάρει ανοιχτά, με τους πρωταγωνιστές της βίας.
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, το κράτος εμφανίζεται ανίκανο και αδύναμο, να προστατέψει φοιτητές, να προστατέψει καθηγητές, να προστατέψει τους υπαλλήλους των Πανεπιστημίων. Και μαζί τους βέβαια, και τις συνοικίες που τα περιβάλλουν ή ανθρώπους που, απλά, τυχαίνουν να περνούν από εκεί. Και τα πανεπιστήμια, τα πανεπιστήμιά μας, από κυψέλες ελεύθερης σκέψης έχουν μετατραπεί σε έναν ιδιότυπο χώρο λογοκρισίας δια της βίας. Αν δεν μου αρέσουν αυτά που λες, αυτά που πρεσβεύεις, αν δεν μου αρέσει το πως είσαι ντυμένος, απλά, σε πλακώνω στο ξύλο. Στην Ελλάδα του κ. Τσίπρα, ο μόνος χώρος στον οποίον δεν μπορείς να εκφράσεις ελεύθερα την άποψή σου είναι το δημόσιο πανεπιστήμιο. Το άσυλο ιδεών μετατράπηκε σε άσυλο ανομίας, παραβατικότητας και βίας.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Τη σημερινή ερώτηση την υπογράφω εγώ. Ουσιαστικά, όμως, η ερώτηση αυτή έχει συνταχθεί, από τις τραυματικές εμπειρίες και από την προσωπική αγωνία όσων -και είναι πολλοί αυτοί- εμπλέκονται στην τραγωδία των ελληνικών πανεπιστημίων: Τη συνυπογράφουν άτυπα 1.500 φοιτητές που σε επιστολή τους αναφέρουν:
«Φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε σε πολλές περιοχές του πανεπιστημίου, το οποίο τείνει να μετατραπεί σε γκέτο, ειδικά μετά τη δύση του ηλίου και εγκαταλείπεται στην τύχη του. Σε λίγο δεν θα αρκεί να σκύβουμε το κεφάλι και να επιταχύνουμε το βήμα μας, περνώντας, δίπλα από τους εμπόρους που προκαλούν με κάθε τρόπο. Θα φτάσουμε να μην πηγαίνουμε στα μαθήματα μας».
Αυτή η επιστολή υπογράφεται από 1.500 φοιτητές.
Σε αυτούς κ. Τσίπρα πρέπει να απαντήσετε σήμερα, όχι σε μένα. Μέχρι πότε θα ανέχεστε οι φοιτητές να περπατούν με σκυφτό το κεφάλι από τον φόβο μέσα στα ελληνικά πανεπιστήμια; Την ερώτησή μου συνυπογράφουν άτυπα, καθηγητές που μιλούν ανοιχτά, για αυτά που συμβαίνουν. Όπως ο καθηγητής του Αριστοτελείου, ο κ. Ορέστης Καλογήρου, ο οποίος κατήγγειλε δημόσια εμπόριο ναρκωτικών μέρα μεσημέρι, όχι βράδυ, μέρα μεσημέρι. Για να δεχτεί, αμέσως μετά, ο ίδιος επίθεση από βαποράκι μέσα στο Πανεπιστήμιο:
«Μου έμεινε» -στην ανάμνησή του αναφέρεται ο κ. Καλογήρου- «ο φόβος ότι μια μέρα θα βρω τα λάστιχα του αυτοκινήτου κομμένα ή το αυτοκίνητο καμένο ή ότι θα με στριμώξουν σε μια γωνιά και θα με ξυλοκοπήσουν».
Και σε αυτόν οφείλετε εξηγήσεις κύριε Τσίπρα. Μέχρι πότε θα ανέχεστε τα βαποράκια να μπαινοβγαίνουν στα πανεπιστήμια και οι καθηγητές και οι φοιτητές, να ζουν υπό την απειλή τους;
Την ερώτησή μου συνυπογράφουν οι πρυτανικές αρχές του Πανεπιστημίου Αθηνών που κατήγγειλαν ανοιχτά την εγκατάσταση του «Ρουβίκωνα» μέσα στην Φιλοσοφική και την παρεμπόδιση της ομαλής λειτουργίας της σχολής. Είναι οι πανεπιστημιακοί και φοιτητές οι οποίοι έκαναν οι ίδιοι ανθρώπινη ασπίδα με κίνδυνο της σωματικής τους ακεραιότητας για να προστατεύσουν το δημόσιο πανεπιστήμιο από τους τραμπούκους.
Η πρυτανεία του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, για να μην μας λέτε ότι αυτά γίνονται μόνο σε λίγα Πανεπιστήμια της Αθήνας, καταγγέλλει συνεχώς φαινόμενα βίας κατά καθηγητών. Η Σύγκλητος του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, έκλεισε συμβολικά το ίδρυμα για να διαμαρτυρηθεί. Ο καθηγητής κ. Τσακλόγλου δήλωσε ότι «πριν μερικούς μήνες είχαμε ορκωμοσία και οι γονείς που έφταναν για την τελετή βρίσκονταν μπροστά σε χρήστες ναρκωτικών σε διάφορα σημεία της σχολής».
Την ερώτησή μου την υπογράφουν 93 καθηγητές της Νομικής που καταγγέλλουν ανοιχτά, ότι «η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί θέτει σε κίνδυνο την υγεία, την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια των φοιτητών μας, των διδασκόντων και όλων των εργαζόμενων, προσβάλει την ίδια την ιστορία της Νομικής Σχολής». Σας την καταθέτω και αυτήν.
Την ερώτησή μου την συνυπογράφουν, άτυπα, 415 καθηγητές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης που σε επιστολή τους εκλιπαρούν την πολιτεία να παρέμβει: «Οι ασφαλείς και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και φοίτησης για τους καθηγητές και τους φοιτητές είναι το ελάχιστο που διεκδικούμε! Δεν ζητάμε από την πολιτεία παρά να υπερασπιστεί τα αυτονόητα δικαιώματά μας». Την καταθέτω. Σε όλους αυτούς κ. Τσίπρα πρέπει να απαντήσετε σήμερα, όχι σε μένα. Μέχρι πότε θα τους αφήνετε μόνους και ανυπεράσπιστους απέναντι σε συμμορίες των πολιτικών άκρων και στις μαφίες του κοινού εγκλήματος;
Την ερώτησή μου την συνυπογράφουν, ακόμη, άτυπα, νέοι άνθρωποι οι οποίοι δεν μπορούν σήμερα, να κυκλοφορήσουν ελεύθερα στη σχολή τους. Θυμάστε την περίπτωση του φοιτητή, του Δημήτρη Κοντοπίδη, άτομο με αναπηρία, που δέχτηκε επίθεση από ροπαλοφόρους, οι οποίοι απλά, διαφωνούσαν με την εκδήλωση στην οποία συμμετείχε; Απαντήστε λοιπόν και σε αυτό το παιδί, κύριε Τσίπρα. Ως πότε θα ανέχεστε τον κάθε ροπαλοφόρο να αποφασίζει ποιος θα μπει στο ελληνικό πανεπιστήμιο; Και ως πότε θα συγκαλύπτετε με τις πράξεις και τις παραλείψεις σας, αυτή την ομερτά της ατιμωρησίας, την οποία, το ίδιο το θύμα καταγγέλλει;
Την ερώτησή μου συνυπογράφουν, άτυπα, καθηγητές που κακοποιήθηκαν από ποικιλόμορφους εγκληματίες: Καθηγητής στη Θεσσαλονίκη που τον λήστεψαν, προ ημερών, σε ΑΤΜ μέσα στο πανεπιστήμιο. Ο καθηγητής της Φιλοσοφικής κ. Μάνος Στεφανίδης που περιγράφει γλαφυρά ληστείες και ξυλοδαρμούς μέσα στο πανεπιστήμιο, δηλώνει τυχερός που το γραφείο του είναι στον 9ο όροφο και έχει διαρρηχθεί μόνο μία φορά. Ο καθηγητής κ. Άγγελος Συρίγος, που έπεσε στα χέρια μπράβων -δήθεν αντιεξουσιαστών- οι οποίοι αφού πρώτα τον χτύπησαν άνανδρα, όταν αυτός ζήτησε αυτονόητα την προστασία της Αστυνομίας, είδε το πρόσωπό του σε αφίσες να στοχοποιείται ονομαστικά.
Σε όλους αυτούς, λοιπόν, κ. Τσίπρα, πρέπει να απαντήσετε σήμερα. Μέχρι πότε θα ανέχεστε τις παρακρατικές, φασιστικές πρακτικές αυτών των ομάδων; Και έως πότε θα αφήνετε ανυπεράσπιστους όσους κρατούν την αξιοπρέπειά τους και σηκώνουν ανάστημα; Και αναρωτιέμαι τελικά: Με ποιους είστε τελικά όλοι εσείς; Με ποιους είστε; Είστε με τους καθηγητές; Είστε με τους φοιτητές; Είστε με τους εργαζόμενους; Ή είστε με τις συμμορίες των τραμπούκων και τον υπόκοσμο του εγκλήματος που έχει διεισδύσει στα πανεπιστήμια; Εμείς ξέρουμε με ποιους είμαστε. Είμαστε με τον φοιτητή και με όχι τον καταληψία. Είμαστε με τον καθηγητή και όχι με το βαποράκι. Είμαστε με τον μαγαζάτορα και όχι με τον κουκουλοφόρο. Είμαστε με τη νομιμότητα. Είμαστε με την κανονικότητα. Είμαστε με όλους αυτούς -και είναι πάρα πολλοί όλοι αυτοί που σας καταγγέλλουν- που λένε ως εδώ! Δεν πάει άλλο! Φτάνει πια! Αξίζουμε καλύτερα από αυτή τη ντροπή κ. Τσίπρα. Θα σας δείξω ορισμένες φωτογραφίες, είναι από το Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Τις καταθέτω στα πρακτικά. Μια εικόνα χίλιες λέξεις κ. Τσίπρα. Είναι αυτή εικόνα πανεπιστημίου; Είστε υπερήφανος που είστε πρωθυπουργός μιας χώρας που έχει αφήσει τα δημόσια πανεπιστήμια σε αυτή την κατάντια κ. Τσίπρα; Και επιμένετε να ισχυρίζεστε ότι το ζήτημα αυτό αφορά λίγους, ότι δήθεν αυτά τα οποία σας λέμε είναι μια ακροδεξιά ατζέντα; Φαντάζομαι τα ίδια θα ακούσουμε και σήμερα. To θέμα αυτό αφορά τη μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, τον απλό φοιτητή ο οποίος έχει μοχθήσει για να μπει στο δημόσιο πανεπιστήμιο, τον καθηγητή ο οποίος θέλει να προσφέρει και σήμερα αισθάνεται ότι εκβιάζεται και τρομοκρατείται από συμμορίες που έχουν καταλάβει τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Κύριες και κύριοι συνάδελφοι,
Ασφαλώς και το πρόβλημα της βίας στα πανεπιστήμια δεν είναι ένα πρόβλημα τωρινό. Νοσηρή κατάσταση υπάρχει εδώ και χρόνια. Όμως, πάει να γίνει πια καθεστώς. Εδώ δεν πρόκειται για μια σειρά από μεμονωμένα επεισόδια, αλλά για μια νέα πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που έχει εξαπλωθεί και έξω από τα πανεπιστήμια. Φυσικά η αλήθεια είναι απλή: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αυτά τα φαινόμενα επειδή, απλούστατα, δεν θέλει να το κάνει. Νομίζω ότι αυτό προκύπτει αβίαστα και από το πόρισμα της Επιτροπής Παρασκευόπουλου. Εκεί που ως λύση, κ. Τσίπρα, προτείνετε να απομακρυνθούν τα Α.Τ.Μ. από τα πανεπιστήμια για να μην τα ζηλεύουν οι κλέφτες. Να οργανωθούν συζητήσεις με όλους τους εμπλεκόμενους, μήπως οι κουκουλοφόροι αφήσουν τις μολότοφ και τα σφυριά και πιάσουν τα βιβλία και το πιάνο. Δεν περιμέναμε, βέβαια, τίποτα καλύτερο από έναν Υπουργό που με νόμο του έσπευσε να αποφυλακίσει χιλιάδες ποινικούς και τρομοκράτες. Εκτός και αν πιστεύετε, κ. Τσίπρα, ότι πρέπει η ασφάλεια των πανεπιστημίων να ανατεθεί στο «ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα» του κ. Γαβρόγλου. Λες και είναι η δουλειά των παιδιών που σπουδάζουν να συγκρούονται με τους «ντίλερς» των ναρκωτικών. Για να καταλάβω, δηλαδή, αυτό το οποίο μας λέτε: Ανοίξατε τις πόρτες του πανεπιστημίου στην ανομία και τη βία και ζητάτε από τους φοιτητές να την αντιμετωπίσουν με αυτοδικία, προκείμενου να διαφυλαχθεί το άσυλο από τις επεμβάσεις της Αστυνομίας.
Και κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Θέλω να είμαι απολύτως ξεκάθαρος: Όλα αυτά θα τελειώσουν με την επόμενη κυβέρνηση. Με τη Ν.Δ. τα πανεπιστήμιά μας θα καθαρίσουν από συμμορίες, από εμπόρους ναρκωτικών, από λαθρέμπορους και από κάθε λογής τραμπούκους. Και δεν θα υπάρχει χώρος, ούτε δυνατότητα, για κατάληψη από εξωπανεπιστημιακά στοιχεία. Και όσοι σήμερα ασχημονούν στα πανεπιστήμια, απλά θα πεταχτούν έξω. Και το άσυλο θα καταργηθεί. Δεν θα αλλάξει απλά ο νόμος. Θα καταργηθεί. Γιατί προσέξτε θέλω να το εξηγήσω αυτό: Εάν σήμερα, σε οποιοδήποτε σημείο της χώρας, ένας πολίτης φωνάξει «βοήθεια», ένας αστυνομικός θα πάει να τον συνδράμει. Εάν αυτό συμβεί εντός του πανεπιστημίου, θα πρέπει να πει στοπ. «Είναι αδίκημα κατά της ζωής ή πλημμέλημα; Διότι αν είναι πλημμέλημα δεν μπορώ να σας βοηθήσω, θέλω άδεια του πρυτανικού συμβουλίου!». Αυτό ορίζει ο νόμος τον οποίο έχετε ψηφίσει 4485/2017, ο οποίος και θα καταργηθεί την επόμενη μέρα. Πρόκειται για κοροϊδία. Πρόκειται για μια κατάντια. Πρόκειται για μια προσβολή του κράτους Δικαίου. Πρόκειται για μια προσβολή εν τέλει της ίδιας της Δημοκρατίας.
Δεν σας το λέω μόνο εγώ. Σας το λέει και η ΠΟΣΔΕΠ, η οποία θεωρεί ότι ο νόμος τον οποίον φέρατε για το άσυλο, ο νόμος ο δικός σας κ. Γαβρόγλου, ενθαρρύνει την ανομία. Σας καταθέτω την ανακοίνωσή τους. [ΚΑΤΑΘΕΣΗ 5]. Συναντήσατε την ΠΟΣΔΕΠ, κ. Τσίπρα; Συζητήσατε μαζί τους; Στον κ. Τσίπρα αναφέρομαι, όχι σε εσάς κ. Γαβρόγλου. Τους ακούσατε; Διότι, σε ό,τι με αφορά θέλω να είμαι ξεκάθαρος: Εάν την επόμενη μέρα τα πανεπιστήμια τα ίδια θέλουν να διαμορφώσουν ένα πλαίσιο προστασίας και περιφρούρησης, είμαι εδώ να το συζητήσω. Αλλά μέχρι να συμβεί αυτό, τα πανεπιστήμια θα έχουν την προστασία που έχει ο δημόσιος χώρος και θα εφαρμόζεται και σε αυτά η κοινή ποινική νομοθεσία. Το αίσχος το οποίο πάει να επικρατήσει, θα τελειώσει! Η γνώση θα προστατεύεται. Το ίδιο και η έρευνα και η ακαδημαϊκή ελευθερία. Ανοχή στο έγκλημα δεν πρόκειται να υπάρξει. Το χρωστάμε στη νέα γενιά, το χρωστάμε στο μέλλον αυτού του τόπου.
Και το δημόσιο πανεπιστήμιο θα σηκώσει ξανά το ανάστημά του, παρέχοντας εφόδια και ίσες ευκαιρίες στα παιδιά όλων των Ελλήνων. Θα λειτουργεί με αξιολόγηση, με αξιοκρατία και θα παρέχει ποιοτικές σπουδές. Θέλουμε πανεπιστήμια αυτόνομα, αυτοδιοικούμενα, σύγχρονα, εξωστρεφή, ελεύθερα. Θέλουμε ιδρύματα δημιουργικές κυψέλες που να διοικούνται σωστά, έχοντας μετρήσιμο ερευνητικό αποτέλεσμα. Δημόσια πανεπιστήμια, ελεύθερα, ανοιχτά και ασφαλή! Αυτά θέλουμε. Αυτά ζητούν οι Έλληνες πολίτες και αυτά θα εξασφαλίσουμε.
Κύριε Τσίπρα,
Αύριο το πρωί παρουσιάζουμε αναλυτικά το πρόγραμμά μας για την Παιδεία. Θα σας το στείλω. Όχι επειδή ελπίζω ότι μπορεί και από εκεί να αντιγράψετε πρόχειρα κάποιες θέσεις, όπως κάνατε αποσπασματικά και στην οικονομία. Αλλά για να δείτε ότι την ώρα που εσείς κρατάτε τη χώρα καθηλωμένη, υπάρχουν δυνάμεις που δουλεύουν, σχεδιάζουν για το πώς θα πάει η Ελλάδα μπροστά, για το πώς θα κάνουμε καλύτερη τη ζωή των νέων ανθρώπων. Και για το πώς, κ. Τσίπρα, θα τους δώσουμε το δικαίωμα να περπατούν με το κεφάλι ψηλά και όχι σκυμμένο από φόβο. Διότι αυτή, τελικά, είναι η μεγάλη μας διαφορά. Είστε το χθες του ψέματος, της ισοπέδωσης, της βίας και της ανομίας. Εμείς είμαστε η δύναμη της αλήθειας, της δουλειάς, της προόδου, που θα γυρίσει σελίδα για μια Ελλάδα φωτεινή, μια Ελλάδα αισιόδοξη. Κύριε Τσίπρα, φοβάμαι ότι η Ιστορία ήδη σας έχει ξεπεράσει. Οι Έλληνες -και ειδικά οι φοιτητές, οι καθηγητές, οι εργαζόμενοι οι οποίοι μας ακούν σήμερα- αξίζουν καλύτερα. Ό,τι και να κάνετε, θα πάμε, επιτέλους, την Ελλάδα μπροστά. Σας ευχαριστώ.
|
|
|
|
|
|
