Από την Αστυπάλαια στην Υδρογονοενέργεια*
(Ανάλυση της σχέσης ανάμεσα στο οικονομικοκοινωνικό
και στο ενεργειακό σύστημα)
Γράφει ο Κώστας Λάμπος
Σύντομη περίληψη
Στην Αστυπάλαια κάνουν οικονομικές και πολιτικές μπίζνες η γερμανική βιομηχανία και η κυβέρνηση της Ελλάδας. Η πρώτη κάνει στηνΑστυπάλαι, μετά την αποτυχία των μεγαλόπνοων σχετικών σχεδίων στις χώρες της Μεσογείου, πειραματική διαφήμιση των φωτοβολταϊκών και των αιολικών πάρκων με τα οποία η γερμανική βιομηχανία επιδιώκει μια δυναμική επανεκκίνηση που θα την βγάλει από την κρίση. Η δεύτερη προσπαθεί να δημιουργήσει εντυπώσεις που θα τις εξασφάλιζαν μια νέα θητεία. Το μεγάλο θύμα, όπως συνήθως θα είναι και πάλι οι κοινωνίες που παραμυθιάζονται με μισές αλήθειες, οι οποίες είναι χειρότερες από τα ολόκληρα ψέματα. Η πραγματική καθαρή, φτηνή, άφθονη και απελευθερωτική πράσινη ενέργεια δεν εξασφαλίζεται με τα φωτοβολταϊκά και τα αιολικά πέρκα, αλλά με τον συνδυασμό όλων των μορφών ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στη βάση της παραγωγής και καύσης του υδρογόνου για την ιδιοπαραγωγή υδρογονοενέργειας από τους απελεύθερους από τα καπιταλιστικά συγκεντρωτικά ενεργειακά συστήματα χρήστες ηλεκτρικής ενέργεια . Όλα τα άλλα αποτελούν καπιταλιστικές απάτες και κοινωνικές αυταπάτες, τις οποίες οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού οφείλουν να τις διαλύσουν με την εκλαΐκευση της επιστημονικά έγκυρης και κοινωνικά χρήσιμης Γνώσης, μέχρι αυτή να γίνει Επίγνωση και δύναμη Ενότητας και βαθιάς Κοινωνικής Αλλαγής.
Η ενέργεια με βάση το κάρβουνο έφερε την πρώτη βιομηχανική επανάσταση και θεμελίωσε τον καπιταλισμό. Η ενέργεια με βάση το πετρέλαιο έφερε τη δεύτερη βιομηχανική επανάσταση και ολοκλήρωσε τον καπιταλισμό. Η πυρηνική ενέργεια επισφράγισε την παρακμή του καπιταλισμού και την ανικανότητά του να ανταποκριθεί στα προβλήματα της ανθρωπότητας με αποτέλεσμα την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου και την ηγεμονία του αμερικανισμού που οδηγούν στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Η ενέργεια με βάση το υδρογόνο μπορεί, στον 21ο αιώνα, να απαλλάξει την ανθρωπότητα από τα πανάκριβα και καταστροφικά ορυκτά καύσιμα και να απελευθερώσει την ανθρωπότητα από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.
«Ο ενεργειακός ιμπεριαλισμός των Η.Π.Α.
οδηγεί ήδη σε επεκτατικούς πολέμους,
που θα μπορούσαν να γίνουν στην κυριολεξία παγκόσμιοι,
καθώς η Ουάσιγκτον προσπαθεί να διασφαλίσει
την υπάρχουσα καπιταλιστική οικονομία
και τη δική της παγκόσμια ηγεμονία».
John Bellamy Foster
1. Γεωπολιτική, ενεργειακό σύστημα και διεθνής καταμερισμός της εργασίας
Οι γεωπολιτικοί συσχετισμοί, κατά συνέπεια και οι γεωπολιτικές συγκρούσεις, εδώ και πέντε γενιές, γράφει ο Jeremy Rifkin, υπήρξαν σε μεγάλο βαθμό συνώνυμοι των πολιτικών για το πετρέλαιο. «Εκείνες οι χώρες, εταιρείες και λαοί που πέτυχαν να ελέγξουν τη ροή του πετρελαίου απόλαυσαν επίπεδα ευημερίας που δεν έχουν προηγούμενο, ενώ εκείνοι που δεν κατόρθωσαν να εξασφαλίσουν ευνοϊκή πρόσβαση στην πλουτοπαραγωγική πηγή αυτού που οι γεωλόγοι ονόμασαν ‘μαύρο χρυσό’ διολίσθησαν ακόμα περισσότερο στη φτώχεια και αποτέλεσαν αντικείμενο όλο και εντονότερης εκμετάλλευσης και περιθωριοποίησης»[1].
Η περιορισμένη γεωγραφικά ύπαρξη και ο έλεγχος των ορυκτών καυσίμων σε συνάρτηση με την καθοριστική σημασία τους για την ανάπτυξη του καπιταλισμού, συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάδειξη ενός συγκεντρωτικού ενεργειακού συστήματος που ευνόησε την εμφάνιση συγκεκριμένων κέντρων οικονομικής ανάπτυξης, τα οποία και επέβαλλαν έναν αντίστοιχο στα συμφέροντά τους διεθνή καταμερισμό της εργασίας, καταδικάζοντας το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη σε ρόλο υπανάπτυκτης ενδοχώρας των αποικιοκρατικών και ιμπεριαλιστικών καπιταλιστικών μητροπόλεων[2]. Έτσι, στη βάση του ενεργειακού συγκεντρωτισμού, διαμορφώθηκαν μηχανισμοί επιβολής άνισων όρων εμπορίου, οι οποίοι με τη βοήθεια ενός επίσης κεντρικά ελεγχόμενου συγκεντρωτικού τραπεζικού συστήματος, διευκόλυναν τη μεταφορά, τη συσσώρευση και τη συγκέντρωση του παγκόσμιου πλούτου στις καπιταλιστικές μητροπόλεις και μάλιστα στα ταμεία ελάχιστων γιγαντιαίων υπερεθνικών οικονομικών ομίλων.
