Ομιλία του Πρωθυπουργού και Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας κ. Κυριάκου Μητσοτάκη..

Αθήνα, 9 Οκτωβρίου 2019

Ομιλία του Πρωθυπουργού και Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας

κ. Κυριάκου Μητσοτάκη στη συνεδρίαση

της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Κόμματος

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, όταν πριν από περίπου 2,5  μήνες συναντιόμασταν ξανά στην ίδια αίθουσα το κλίμα ήταν πανηγυρικό.  Είχε προηγηθεί η μεγάλη μας εκλογική νίκη και η αυτοδύναμη Κυβέρνηση είχε μόλις συγκροτηθεί κι έπιανε δουλειά. Ήταν όμως ταυτόχρονα κι ένα κλίμα ευθύνης. Γιατί, εκτός από την αναμενόμενη ικανοποίηση στα πρόσωπά σας, διέκρινα και τη συνειδητοποίηση του βάρους που έχει ο δικός σας ξεχωριστός ρόλος ως μελών της Εθνικής Αντιπροσωπείας. Είμαι βέβαιος ότι το πνεύμα αυτό θα το κρατήσετε ακέραιο και ότι θα το διαπιστώνω σε κάθε συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδος. Οι συναντήσεις μας θα είναι τακτικές, ουσιαστικές ξεκινώντας από τη σημερινή.

Από την πρώτη στιγμή, άλλωστε, η νέα Κυβέρνηση θέλησε να δηλώσει το σεβασμό της στη Βουλή. Με μια απόφαση υψηλού συμβολισμού μεταφέραμε τις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου από το χώρο της νομοθετικής εξουσίας στο Μέγαρο Μαξίμου, την έδρα της εκτελεστικής εξουσίας. Οι Υπουργοί -και πιστεύω ότι αυτό συνιστά μια σημαντικότατη τομή σε σχέση με το τι συνέβαινε τα προηγούμενα χρόνια- προσέρχονται σταθερά στον κοινοβουλευτικό έλεγχο όλων των βουλευτών. Και θέλω να τονίσω ότι αυτή δεν είναι απλά μια πρακτική η οποία υιοθετήθηκε στην αρχή μιας νέας κυβερνητικής θητείας για να φθίνει στη συνέχεια. Αποτελεί απαίτησή μου οι Υπουργοί, οι Υφυπουργοί, να παρευρίσκονται τακτικά και συστηματικά και να ανταποκρίνονται στα καθήκοντά τους στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου.

Ο ίδιος φρόντισα να δίνω το παρόν σε κρίσιμες συνεδριάσεις μετέχοντας και στις συζητήσεις των νομοσχεδίων. Και ήδη ενεργοποίησα την «ώρα του Πρωθυπουργού» απαντώντας την περασμένη Παρασκευή στην πρώτη επίκαιρη ερώτηση του κ. Βαρουφάκη. Μάλιστα θα ήμουν πολύ ανοιχτός -σε συνεννόηση και με τον Πρόεδρο της Βουλής, όπως είπα και στην πρώτη μου τοποθέτηση- η «ώρα του Πρωθυπουργού» να γίνει πιο διαδραστική με συντομότερες απαντήσεις, ενδεχομένως και με κλήρωση ερωτήσεων, για να αποκτήσει έναν πιο δυναμικό και λιγότερο στατικό χαρακτήρα.

Όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η Κυβέρνηση, βάσει του Συντάγματος οφείλει πάντα να λογοδοτεί στο Κοινοβούλιο. Ταυτόχρονα, όμως, έχει το χρέος και να βουλεύεται και να διαβουλεύεται. Να σκέφτεται και να συνθέτει απόψεις. Γι’ αυτό και μόνο μέσα σε τρεις μήνες και σε 11 νομοθετικές πρωτοβουλίες έγιναν δεκτές 21 τροπολογίες, ενώ στον κοινοβουλευτικό διάλογο -κυρίως στη διαδικασία των Επιτροπών- ενσωματώθηκαν -και θέλω να το τονίσω αυτό- δεκάδες προτάσεις άλλων Κομμάτων που δεν προβλέπονταν στις αρχικές ρυθμίσεις. Κάτι που αποδεικνύει έμπρακτα ότι για εμάς η Βουλή δεν αποτελεί απλά τον βραχίονα της Κυβέρνησης, δεν εντάσσεται στη λειτουργία της, την πλαισιώνει, δεν την υπηρετεί, αλλά συνομιλεί μαζί της. Και αυτή ακριβώς η αντίληψη, για την αυτονομία της κοινοβουλευτικής δράσης απέναντι σε εκείνη της εκτελεστικής εξουσίας, είναι που αιφνιδίασε ευχάριστα τους πολίτες, αλλά προκάλεσε και τόση αμηχανία στους αντιπάλους μας.

Θα χρειαστούν για παράδειγμα αρκετό καιρό για να αντιληφθούν γιατί η Κυβέρνηση σεβόμενη το Σύνταγμα άφησε στη Βουλή την πρωτοβουλία για την υπόθεση Novartis. Η εικόνα των κενών κυβερνητικών εδράνων δεν συνιστούσε σε καμία περίπτωση περιφρόνηση του αντιπάλου μας. Μακριά από εμάς εξάλλου τέτοιες λογικές.  Συνιστούσε, όμως, έμπρακτη απόδειξη στο σεβασμό που επιδεικνύουμε στη διάκριση των εξουσιών. Οι Υπουργοί ήταν στην αίθουσα,, αλλά δεν ήταν με την υπουργική τους ιδιότητα, ήταν με τη βουλευτική τους ιδιότητα και γι΄ αυτό κάθονταν στα βουλευτικά έδρανα και όχι στα κυβερνητικά. Δυστυχώς, εκείνοι που ως Κυβέρνηση του χθες προανήγγελλαν δήθεν πολιτικά σκάνδαλα, προαποφάσιζαν διώξεις, επιστράτευαν ψευδομάρτυρες, δεν αντιλαμβάνονται ότι κάτι άλλαξε στην Ελλάδα. Και αυτοί που με θράσος έστηναν δέκα κάλπες στη Βουλή για να σπιλώσουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους, δεν αντιλαμβάνονται ότι τώρα υπάρχει μια Κυβέρνηση που δεν παρεμβαίνει ούτε στα καθήκοντα του Κοινοβουλίου, ούτε στις αρμοδιότητες της Δικαιοσύνης. Ελπίζω μόνο να το καταλάβουν τουλάχιστον μέσα σε αυτή την τετραετία.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι αλήθεια ότι στις πρώτες 100 μέρες της Κυβέρνησής μας έγιναν πολλά. Και σε αυτό το έργο, όλοι εσείς οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, υπήρξατε πρωταγωνιστές. Δεν είναι τυχαίο ότι το πρώτο μας νομοσχέδιο αφορούσε την ποιότητα της διακυβέρνησης, τη βελτίωσή της, τη βελτίωση του τρόπου λειτουργίας του ίδιου του Κράτους. Το Υπουργικό Συμβούλιο συνέρχεται τακτικά, όπως είχαμε δεσμευτεί, μια φορά το μήνα, θέτοντας τους στόχους μιας Κυβέρνησης η οποία λειτουργεί πια με σφιχτά χρονοδιαγράμματα. Υλοποιούμε νωρίτερα από ό,τι είχαμε δεσμευτεί όλες τις προεκλογικές μας δεσμεύσεις. Μειώσαμε αμέσως κατά 22% μεσοσταθμικά τον ΕΝΦΙΑ για να ανακουφίσουμε τα νοικοκυριά παντού στην Ελλάδα και να τονώσουμε ταυτόχρονα την αγορά ακινήτων. Και ήδη στο σχέδιο του Προϋπολογισμού -απολύτως συνεπείς με αυτά τα οποία είχαμε εξαγγείλει προεκλογικά και με αυτά τα οποία είπα στη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης- ο φορολογικός συντελεστής για τα χαμηλά εισοδήματα πέφτει από το 22% στο 9%. Στις επιχειρήσεις από το 28% στο 24% και στα μερίσματα από το 10% στο 5%.

Τι σημαίνουν όλα αυτά;  Ένας ελεύθερος επαγγελματίας, ένας αγρότης ο οποίος είχε εισόδημα 7.000 ευρώ, μέχρι σήμερα πλήρωνε φόρο 1.540 ευρώ. Τώρα θα πληρώνει 630.  Δηλαδή θα έχει όφελος 910 ευρώ.  Αν προστεθεί και το κέρδος από τη μείωση του ΕΝΦΙΑ το όφελός του ξεπερνάει τα 1.000 ευρώ ετησίως.  Να λοιπόν ποιος είναι με τους αδύναμους και ποιος είναι με τις ελίτ. Απαλλάξαμε τράπεζες, επιχειρήσεις αλλά και πολίτες από τη θηλιά των capital controls. Για την τόνωση της οικοδομικής δραστηριότητας εκτός από τη μείωση του ΕΝΦΙΑ αναστέλλουμε για τρία χρόνια το φόρο προστιθέμενης αξίας και παρέχουμε έκπτωση 40% στις δαπάνες για την αναβάθμιση των κτιρίων. Δώσαμε, όμως, μία ακόμα ευκαιρία σε όσους χρωστούν με το νέο ευνοϊκό σύστημα των 120 δόσεων. Και παρά τις Κασσάνδρες, οι οποίες έσπευδαν να προεξοφλήσουν την αποτυχία του, στο σύστημα εντάχθηκαν τελικά 1.154.708 οφειλέτες, ένας στους τρεις, και έτσι θα ρυθμιστούν συνολικά χρέη τα οποία ξεπερνούν τα 11,5 δισεκατομμύρια ευρώ.

Με καίριες νομοθετικές μας παρεμβάσεις εξαλείψαμε αμέσως πολλές από τις δυσλειτουργίες που κακοφόρμιζαν. Το άσυλο της βίας και της παρανομίας στα Πανεπιστήμια καταργήθηκε και η Δημοκρατία επέστρεψε στα Πανεπιστήμια. Και χαίρομαι που διαπιστώνω ότι η εικόνα των δημόσιων Πανεπιστημίων αρχίζει και αλλάζει. Δήμοι και Περιφέρειες απελευθερώθηκαν από τα δεσμά της απλής αναλογικής  Άνοιξε ξανά η διαδικασία εξέτασης των υποψηφίων οδηγών. Καταργήθηκε το φακέλωμα των εργαζομένων ώστε να διευκολύνονται οι προσλήψεις. Και η Ελλάδα έπαψε να πληρώνει πρόστιμα ψηφίζοντας επιτέλους ένα ευρωπαϊκό κανονισμό προστασίας των προσωπικών δεδομένων.

Στο ίδιο διάστημα, μόλις σε κάτι λιγότερο από τρεις μήνες, απενεργοποιήσαμε την ωρολογιακή βόμβα της Δ.Ε.Η. την οποία η προηγούμενη Κυβέρνηση, όπως καλά γνωρίζετε, είχε αφήσει στα όρια της κατάρρευσης. Θέσαμε γρήγορους και εξαιρετικά φιλόδοξους στόχους για τη γρήγορη απολιγνιτοποίηση του ενεργειακού μίγματος της χώρας μέχρι το 2028, ενώ ταυτόχρονα, δίνουμε -και θα κερδίσουμε- την μάχη στην Ευρωπαϊκή Ένωση ώστε πόροι από το ταμείο δίκαιης μετάβασης να κατευθυνθούν σε εκείνες τις ελληνικές Περιφέρειες που θα χρειαστούν τη μεγαλύτερη στήριξη, καθώς η απεξάρτηση από τον λιγνίτη θα είναι πιο γρήγορη από αυτό που ίσως κάποιοι ανέμεναν. Αυτή είναι η δική μας πράσινη απάντηση. Όχι μόνο με αυτό το μέτρο, αλλά με ένα συνολικό πλαίσιο παρεμβάσεων που θα αποτυπωθούν στην εθνική στρατηγική για την ενέργεια και το κλίμα που θα παρουσιαστεί μέχρι το τέλος του έτους. Αυτή είναι η απάντησή μας σε όσους θυμήθηκαν όψιμα την οικολογία και που λένε πολλά λόγια περί καθαρής οικονομίας, αλλά εξακολουθούν να βρωμίζουν τις πόλεις μας με αφίσες.

Μέχρι το τέλος του χρόνου το σχέδιο «Ηρακλής», το οποίο εκπονείται από το Υπουργείο Οικονομικών θα αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τον βραχνά των «κόκκινων» δανείων, ώστε οι τράπεζες να μπορούν πλέον απρόσκοπτα να χρηματοδοτούν την ανάπτυξη της οικονομίας. Και αυτό θα γίνει, θέλω να το τονίσω, χωρίς οι Έλληνες φορολογούμενοι να επιβαρυνθούν ούτε ένα ευρώ.   Αυτές οι θεσμικές μας ενέργειες πλαισιώθηκαν και με μία σειρά από πρακτικές πρωτοβουλίες που βελτιώνουν την καθημερινότητα των πολιτών.

Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι πρέπει ταυτόχρονα να ασχολούμαστε και με αυτά τα οποία κάποιοι θεωρούν ότι είναι μεγάλα, αλλά και με αυτά που κάποιοι θεωρούν ότι είναι μικρά, αλλά ταυτόχρονα είναι πάρα πολύ σημαντικά για τους πολίτες που τους αφορούν. Καθαρίσαμε σε χρόνο ρεκόρ το οικόπεδο στο Μάτι από έναν τεράστιο όγκο καύσιμης ύλης. Οι εγκαυματίες της τραγωδίας έχουν πια πλήρη και δωρεάν περίθαλψη. Το 112 άρχισε να λειτουργεί. Συγκροτήθηκε ήδη ένας φορέας διαχείρισης για ένα σύγχρονο και ασφαλές Μάτι. Το κάναμε με τη συμμετοχή των ιδίων των κατοίκων. Οι πρωτοβουλίες αυτές πρέπει να προέρχονται από την ίδια την κοινωνία των πολιτών. Αυτοί θα μας υποδείξουν σε μεγάλο βαθμό πώς θέλουν να ξανασχεδιάσουν τον οικισμό τους.

Και δεν είναι τυχαίο ότι αυτό καλοκαίρι, με πολύ περισσότερες πυρκαγιές σε σχέση με πέρυσι, χάρη στη νέα ηγεσία της Πολιτικής Προστασίας, χάρις στην αυταπάρνηση των πυροσβεστών μας, τις Ένοπλες Δυνάμεις, τα στελέχη των Δήμων και της Περιφέρειας, δεν θρηνήσαμε ούτε ένα θύμα και οι καμένες εκτάσεις ήταν τελικά πολύ λιγότερες από πέρυσι. Και με τη λήξη της αντιπυρικής περιόδου θέλω να συγχαρούμε όλες και όλοι μαζί, θερμά, αυτούς τους καθημερινούς ήρωες.

Στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη αυξήθηκαν αμέσως τα λεωφορεία που εξυπηρετούν τους πολίτες. Πύκνωσαν τα δρομολόγια του Μετρό και ως προς τα λεωφορεία, δρομολογείται ήδη η σημαντική ανανέωση του στόλου με σημαντικό ποσοστό των νέων λεωφορείων να είναι πια ηλεκτρικά. Αντιμετωπίζουμε πια και το χρόνιο ζήτημα της ταλαιπωρίας των ασθενών με βαριές ασθένειες. Χορηγούμε φάρμακα από τα φαρμακεία και από τα νοσοκομεία και περιορίζουμε σημαντικά τις μεγάλες ουρές της ντροπής των καρκινοπαθών που στεκόντουσαν για ώρες έξω από τα φαρμακεία του ΕΟΠΥΥ. Και παρά τις δυσκολίες, η αστυνομία είναι πια παρούσα στις γειτονιές. Ξεκίνησαν επιτέλους επιχειρήσεις εκκένωσης κτιρίων που είχαν καταληφθεί για χρόνια. Η πλατεία των Εξαρχείων ξαναπαίρνει την όμορφη όψη της, αλλά και ο Δήμος Αθηναίων προχωράει στον εξωραϊσμό της πόλης. Σταδιακά τα άβατα υποχωρούν. Ακόμα και η Ηρώδου Αττικού άνοιξε μόλις έφυγε  κάποιος που έλεγε ότι δεν έχει κλούβες έξω από το γραφείο του.

Φίλες και φίλοι βουλευτές, οι παραπάνω αναφορές μου ήταν απλά ενδεικτικές των όσων έγιναν τις 100 πρώτες μέρες της Κυβέρνησης. Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά ακόμα. Παράδειγμα, στον τομέα της ασφάλισης αποδόθηκαν 66.000 αυξημένες συντάξεις χηρείας  που σχεδόν είχαν καταργηθεί από την προηγούμενη Κυβέρνηση. Ήταν προσωπική μου δέσμευση. Μαζί με τον Υπουργό, τις υπηρεσίες του Υπουργείου, το κάναμε πράξη μέσα σε δύο μήνες. Στον τομέα της οικονομίας η χώρα βρίσκεται ήδη στις αγορές, με επιτόκια χαμηλότερα από ποτέ. Είμαστε έτοιμοι να αποπληρώσουμε το πανάκριβο δάνειό μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Και βέβαια στις επενδύσεις, προχωράει επιτέλους το Ελληνικό και το νέο σχέδιο της Cosco στον Ο.Λ.Π.. Συγχαρητήρια σε όλα τα συναρμόδια Υπουργεία που ξέμπλεξαν αυτό το κουβάρι μέσα σε δύο μήνες, όπως είχαμε πει ότι θα κάναμε.

Όλα αυτά εντάσσονται σε ένα σχέδιο διπλής συνέπειας: Προς τους πολίτες για όσα τους υποσχεθήκαμε, αλλά και προς τους εταίρους και τις αγορές, για την αξιοπιστία που μας ζητούσαν και αυτήν την αξιοπιστία την έχουμε πια κατακτήσει. Η χώρα δανείστηκε πρόσφατα με επιτόκιο για 10ετες ομόλογο, μόλις 1,5%, όταν τον Μάρτιο η προηγούμενη Κυβέρνηση δανείστηκε με επιτόκιο 3,9%. Και μάλιστα τώρα το διεθνές ενδιαφέρον ήταν από ποιοτικούς θεσμικούς επενδυτές και το προσφερθέν ποσό ήταν πολλαπλάσιο. Μόλις πριν από λίγα λεπτά, πληροφορήθηκα, ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της η Ελληνική Δημοκρατία εξέδωσε έντοκα γραμμάτια με αρνητικό - το επαναλαμβάνω, με αρνητικό- επιτόκιο. Δηλαδή για να το πω λαϊκά: “Μας πληρώνουν για να μας δανείζουν”. Θα ήθελα σ’ αυτή την συγκυρία να πω και ένα ξεχωριστό ευχαριστώ στους άψογους επαγγελματίες δημόσιους λειτουργούς του Οργανισμού Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους, οι οποίοι με υποδειγματική συνέπεια χειρίζονται το κρίσιμο ζήτημα της διαχείρισης του δημόσιου χρέους της χώρας. Το κάνουν με επαγγελματισμό, με αυταπάρνηση και τους οφείλουμε όλοι ένα μεγάλο ευχαριστώ. Θα μπορούσα, επίσης, να προσθέσω και τις οφειλές άνω των 100 εκατομμυρίων που επεστράφησαν τις τελευταίες δύο ημέρες στους ελεύθερους επαγγελματίες.

Στην Παιδεία προχωράμε με την εκκρεμότητα των προσλήψεων των καθηγητών Ειδικής Αγωγής. Στη Ναυτιλία αυξήσαμε κατά 45% τα κονδύλια για τις άγονες γραμμές στα νησιά μας. Και στον τομέα της ασφάλειας επελέγησαν ήδη και εκπαιδεύονται, όπως είχαμε δεσμευτεί, 1.500 νέοι αστυνομικοί.

Ο στόχος μου σήμερα δεν είναι απλά να κάνω έναν πρώτο απολογισμό, όσο να αναδείξω την ουσία όσων κάνουμε. Όλα αυτά για τα οποία σας μίλησα δεν ανήκουν σε ένα απρόσωπο σχέδιο που πρέπει γενικά και αφηρημένα να υλοποιηθεί. Αποτελούν εφαρμογή όσων πιστεύουμε πως έχουν ανάγκη η Ελλάδα και οι Έλληνες. Με άλλα λόγια, δεν είμαστε μια Κυβέρνηση η οποία αποφασίζει μέτρα και πρωτοβουλίες στο όνομα των μέτρων. Είμαστε μία συνειδητή πολιτική δύναμη η οποία κυβερνά πάντα στο όνομα αυτών οι οποίοι μας εξέλεξαν. Και το έργο μας είναι το «πιστεύω» μας. Οι πράξεις μας είναι η ιδεολογία μας. Και γι’ αυτό ακριβώς αποτελεί προτεραιότητά μας η κοινοβουλευτική δράση, η κορυφαία στη Δημοκρατία. Και η Βουλή πρωτοστατεί σε όλες τις μεγάλες επιλογές μας.

Εδώ ενώπιων των πολιτών, ενώπιον των Κομμάτων παρουσίασα ήδη τις πολιτικές μας για τη διαχείριση του μεταναστευτικού προβλήματος. Θα πάρουν τη μορφή νομοσχεδίου εντός του επόμενου μήνα με την απλοποίηση- επιτέλους- των διαδικασιών χορήγησης ασύλου, με τον αυστηρότερο έλεγχο των συνόρων μας και με την οργανωμένη αποσυμφόρηση των ακριτικών νησιών μας. Το θέμα θα έχω την ευκαιρία να συζητήσω, αμέσως μετά την ολοκλήρωση της Κοινοβουλευτικής Ομάδος, και με τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου τον Donald Tusk. Το μεταναστευτικό είναι ευρωπαϊκό θέμα. Είναι θέμα της Ευρώπης. Γι’ αυτό και θα βρει τη θέση του στην ατζέντα της Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες την επόμενη εβδομάδα.

Εδώ όμως στο Κοινοβούλιο θα ξεδιπλωθούν και οι θεσμικές πρωτοβουλίες των επόμενων εκατό ημερών. Σας μίλησα για το τι κάναμε τις πρώτες εκατό ημέρες. Να μιλήσουμε και λίγο για το τι θα κάνουμε τις επόμενες εκατό ημέρες, από τώρα ουσιαστικά μέχρι τα Χριστούγεννα. Όπως ξέρετε, τώρα συζητείται ήδη το νομοσχέδιο για το 4ο σιδηροδρομικό πακέτο. Εναρμονίζει τη νομοθεσία μας με τις ευρωπαϊκές οδηγίες για άνοιγμα της αγοράς στη μεταφορά των επιβατών. Ενισχύει τη διασύνδεση και την ασφάλεια του δικτύου. Σε αυτό το νομοσχέδιο συμπεριλαμβάνονται και πρόσθετες ρυθμίσεις για την οριζόντια εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου. Ένα στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί σε συμμαχία με όλους τους πολίτες.(Επισημαίνω ποιοι καπνιστές χειροκροτούν και ποιοι δεν χειροκροτούν).

Υπό κατάθεση όμως - θα κατατεθεί εντός της ημέρας - βρίσκεται και το αναπτυξιακό μας νομοσχέδιο με τον εύγλωττο τίτλο «Επενδύω στην Ελλάδα». Οι ρυθμίσεις του είναι πολλές και θα έχουμε πυκνή νομοθετική εργασία τις επόμενες δύο εβδομάδες. Υπερβαίνουν τη γραφειοκρατία, απλοποιούν αδειοδοτήσεις στο επιχειρείν, καθιερώνουν τον ενιαίο ψηφιακό χάρτη με χρήσεις γης, τις ιδιοκτησίες και κάθε στοιχείο το οποίο χρειάζεται να ξέρει ένας υποψήφιος επενδυτής. Θεσμοθετούν την Ελληνική Εταιρεία Επενδύσεων και Εξωτερικού Εμπορίου ως τον βασικό, τον κεντρικό βραχίονα της οικονομικής μας διπλωματίας. Και ανοίγουν επίσης το δρόμο για τη μετάβαση στην 5η γενιά ασύρματων δικτύων και τους όρους για την εγκατάσταση των κεραιών τους.

Σε δημόσια διαβούλευση έχει επίσης τεθεί ήδη το νομοσχέδιο για τη διαμεσολάβηση σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, που θα μειώσει δραστικά το φόρτο των υποθέσεων που όπως καλά γνωρίζει και ο Υπουργός Δικαιοσύνης, πνίγουν σήμερα τα δικαστήριά μας. Στο ίδιο στάδιο βρίσκεται και το νομοσχέδιο με μέτρα κατά της χειραγώγησης αθλητικών αγώνων και την οριστική αντιμετώπιση της βίας στα γήπεδα.  Εντός του Οκτωβρίου και ως τις αρχές Νοεμβρίου θα ψηφιστούν επίσης οι τροποποιήσεις του Ποινικού Κώδικα και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, εξαλείφοντας την ατιμωρησία. Και μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου θα έχει ψηφιστεί και το νέο φορολογικό νομοσχέδιο. Θα περιλαμβάνονται οι ελαφρύνσεις που ανακοίνωσα στη Δ.Ε.Θ., αλλά και μια συνολική παρέμβαση στο πλαίσιο της φορολογίας με σημαντική απλοποίηση των κωδίκων και με περισσότερα επενδυτικά κίνητρα για όσους θέλουν να επενδύσουν στην Ελλάδα ειδικά σε επενδύσεις εντάσεως κεφαλαίου.

Τέλος, πριν ολοκληρωθεί το 2019, σειρά έχουν η ψήφος στους Έλληνες που διαμένουν μόνιμα στο εξωτερικό, η πρώτη παρέμβαση για την αναμόρφωση του συστήματος Υγείας, το νέο εθνικό σύστημα πολιτικής προστασίας, πατώντας πάνω στις επιτυχίες που ήδη είχαμε. Αλλά και η μεγάλη τολμηρή μεταρρύθμιση για την απελευθέρωση των δημόσιων Πανεπιστημίων από τον βραχνά της κρατικής εποπτείας ενός Υπουργείου το οποίο συστηματικά θέτει περιορισμούς στη δυνατότητά τους να κινηθούν πραγματικά ελεύθερα. Και βέβαια θα έχει ψηφιστεί, αγαπητέ Υπουργέ, και το νέα Ασφαλιστικό που θα είναι συμβατό με τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας. Θέλω να πω εδώ πως ήμασταν απολύτως συνεπείς στην κριτική μας στο έκτρωμα του νόμου Κατρούγκαλου. Και για να μην σπεύσουν  κάποιοι να προεξοφλήσουν, το ξαναλέμε: Καμία σύνταξη Έλληνα πολίτη δεν πρόκειται να ξαναμειωθεί.

Όπως διαπιστώνετε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κάναμε πολλά αυτούς τους 2,5 μήνες και μας περιμένουν ακόμα περισσότερα αν και το γνωρίζετε καλά ότι σε κάθε βήμα μας καραδοκούν παγίδες. Πρόσφατα άλλωστε -και όχι μόνο με την περίπτωση του νόμου Κατρούγκαλου- απεκαλύφθη ότι πολλές από τις κεντρικές επιλογές της προηγούμενης Κυβέρνησης ήταν αντισυνταγματικές που σημαίνει ότι ταυτόχρονα με την υποχρέωσή μας να χαράξουμε μια πορεία για το αύριο πρέπει να θεραπεύσουμε και τις πληγές του χθες. Όμως ξέρω ότι θα τα καταφέρουμε και η αισιοδοξία μου είναι ρεαλιστική.  Σύντομα η χώρα θα έχει έναν αναθεωρημένο, πιο λειτουργικό καταστατικό χάρτη και η πολιτική τάξη ένα νέο και πιο δίκαιο εκλογικό σύστημα. Η οικονομία θα αναπτύσσεται με ρυθμούς που θα προσεγγίζουν το 3%, 2,8% είναι η εκτίμηση στο προσχέδιο του Προϋπολογισμού, ενδεχομένως να είμαστε και λίγο συγκρατημένοι. Η ανεργία θα έχει μειωθεί ουσιαστικά. Νέες επενδύσεις ήδη παίρνουν σάρκα και οστά, δεν μένουν απλά στα λόγια, υλοποιούνται και αρχίζουν ήδη να δημιουργούν ένα τελείως διαφορετικό κλίμα στην αγορά το οποίο πιστεύω ότι όλοι το εισπράττετε. Και δεν αναφέρομαι μόνο στις μεγάλες επενδύσεις, αναφέρομαι και στην εικόνα που παρουσιάζει η μικρομεσαία ελληνική επιχειρηματικότητα και στη γενική εντύπωση -η οποία έχει κατασταλάξει πια- ότι αφήνουμε πίσω μας την κρίση και ότι τώρα ήρθε η ώρα για τις επιχειρήσεις -μεγάλες, μεσαίες, μικρές- να επενδύσουν και να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας.

Ταυτόχρονα, όμως, γίνονται πράξη και τα μέτρα ανακούφισης των πιο αδύναμων. Θυμάστε ότι κάποιοι μας έλεγαν ότι όταν θα έρθουμε στα πράγματα, θα κοπούν τα επιδόματα. Όλα τα επιδόματα καταβάλλονται κανονικά. Το αφορολόγητο παραμένει εκεί που το βρήκαμε. Και βέβαια δεσμευόμαστε, και ήδη προβλέπεται στον Προϋπολογισμό, 2.000 ευρώ για κάθε παιδί που γεννιέται στην Ελλάδα από 1/1/2020. Επιτρέψτε μου εδώ να κάνω και μία ειδική αναφορά σε μία κατηγορία συμπολιτών μας οι οποίοι πλήττονται από την ενεργειακή φτώχεια και στους οποίους πρέπει να δείξουμε ιδιαίτερη ευαισθησία. Αναφέρομαι στην ενίσχυση για την αντιμετώπιση του προβλήματος της θέρμανσης. Φέτος ενισχύουμε το κονδύλι κατά 10 εκατομμύρια με μία ουσιαστική διαφορά, όμως. Αντί οι δικαιούχοι να είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν από την τσέπη τους και ύστερα να περιμένουν να εισπράξουν το επίδομα -γνωρίζουμε ότι πολλοί, τα πιο φτωχά νοικοκυριά, δεν είχαν τη δυνατότητα να το κάνουν γιατί αν δεν έχεις ταμειακή δυνατότητα δεν μπορείς να εκμεταλλευτείς αυτό το μέτρο- τώρα τα πράγματα αλλάζουν. Το επίδομα θα καταβάλλεται εγκαίρως και στο χέρι. Θα προκαταβάλλεται το επίδομα, καθώς έχουμε το δημοσιονομικό περιθώριο να το κάνουμε εντός του 2019. Είναι ακόμα μία τολμηρή απόφαση της Κυβέρνησης που πηγαίνει πέρα από τις δεσμεύσεις μας και που βέβαια σηματοδοτεί ποιος είναι πραγματικά με το μέρος των πιο αδύναμων. Η σχετική υπουργική απόφαση που θα ρυθμίζει τις λεπτομέρειες θα εκδοθεί εντός των επόμενων ημερών.

Αυτή την εικόνα μιας νέας αξιόπιστης, υπερήφανης, ασφαλούς, αισιόδοξης Ελλάδας συναντώ και στα πρόσωπα των ξένων συνομιλητών. Οι σύμμαχοί μας αυξάνονται παντού στον κόσμο και οι σχέσεις μας δυναμώνουν. Για αυτό άλλωστε και δίνω τόσο μεγάλη σημασία στην κινητοποίηση του παγκόσμιου Ελληνισμού. Η ψήφος των εκτός συνόρων συμπατριωτών  μας δεν είναι απλά η αναγνώριση ενός δικαιώματός τους. Είναι ένας πρόσθετος δεσμός με την Πατρίδα που θα ενισχύσει σημαντικά τη δύναμή τους και την επιρροή τους. Είναι ένα μέτρο το οποίο προβλέπεται στο Σύνταγμα και εξασφαλίζει την ισότητα όλων των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους Ελλήνων. Το Υπουργείο Εσωτερικών έχει εργαστεί πολύ σοβαρά, γι’ αυτό και εγώ προσωπικά άνοιξα ήδη το σχετικό διάλογο και θα έχω και την ευκαιρία μεθαύριο να συναντηθώ με όλους τους πολιτικούς Αρχηγούς. Και προσέρχομαι σε αυτή τη συζήτηση με διάθεση να κάνουμε και τις αναγκαίες υποχωρήσεις -όπου χρειάζεται- για να βρεθεί ένας κοινός τόπος. Επιτέλους το πολιτικό σύστημα να κάνει πράξη τη δέσμευσή του απέναντι στους συμπατριώτες μας οι οποίοι κατοικούν στο εξωτερικό, ώστε να μπορούν να ψηφίζουν στο μόνιμο τόπο διαμονής τους. Είμαι ανοιχτός, λοιπόν, σε συζητήσεις και σε συνεργασίες με μία εξαίρεση: Δεν υπάρχει περίπτωση να δεχθούμε οι πολίτες οι οποίοι κατοικούν στο εξωτερικό να λογίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας και η ψήφος τους να μην προσμετράται στην Επικράτεια. Να τους λέμε, δηλαδή, πολύ απλά, ότι μπορούν να ψηφίσουν για κάποιους βουλευτές, αλλά δεν μπορούν να ψηφίσουν για Πρωθυπουργό. Αυτό τους λένε κάποιοι οι οποίοι εισηγούνται προτάσεις οι οποίες συν όλων των άλλων είναι και κατάφωρα αντισυνταγματικές. Σε κάθε περίπτωση θα εξαντλήσω τις δυνατότητές μου για να βρεθεί κοινός τόπος. Είμαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρουμε και θα ήταν μία ένδειξη σπάνιας συνεννόησης του ελληνικού πολιτικού συστήματος αν μπορούσαμε το σχετικό νομοσχέδιο να ψηφιστεί και από τους 300 βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

Σε αυτές τις συνθήκες λοιπόν, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το χρέος μας ως βουλευτές γίνεται  βαρύτερο. Εσείς και πρώτα απ’ όλα οι 62 νεοεκλεγέντες βουλευτές της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας, καλείστε να γίνετε η εμπροσθοφυλακή σε αυτή τη δημιουργική επίθεση της χώρας, αλλά και της Παράταξής μας. Το σύνθημά μας παραμένει το ίδιο: Αποφασιστικότητα, συνέπεια, αποτελεσματικότητα. Οδηγός μας είναι η ρεαλιστική αισιοδοξία.  Είμαστε ρεαλιστές γιατί είμαστε αισιόδοξοι, αλλά είμαστε και αισιόδοξοι γιατί είμαστε ρεαλιστές. Σας θέλω, λοιπόν, όλες και όλους, ενεργά παρόντες στη κοινοβουλευτική δραστηριότητα, στις Επιτροπές, στην Ολομέλεια, στο νομοπαρασκευαστικό έργο. Θα δίνουμε πάντα περισσότερες ευκαιρίες στους νέους βουλευτές μας να είναι εισηγητές στα νομοσχέδια, να εξοικειώνονται με την κοινοβουλευτική διαδικασία. Είμαι πολύ ευχαριστημένος συνολικά από τη συμμετοχή της Κοινοβουλευτικής Ομάδος στα δρώμενα στη Βουλή και θα πρέπει να την κρατήσουμε ακριβώς σε αυτό το επίπεδο, διότι -μην έχουμε καμία αυταπάτη- λειτουργούμε ως ένα δυνατό ρεύμα με διπλή κατεύθυνση. Κάντε όλοι σας τους πολίτες στις Περιφέρειές σας, κοινωνούς του κυβερνητικού έργου. Κάντε όμως και την Κυβέρνηση κοινωνό του προβληματισμού και των αιτημάτων των πολιτών. Ήταν πολύ δημιουργική και ουσιαστική η συζήτηση που είχα με τους νεοεκλεγέντες βουλευτές μας στο Μέγαρο Μαξίμου και με πολύ εύγλωττο τρόπο μετέφεραν ανησυχίες  και προβληματισμούς από τις Περιφέρειες προς την Κυβέρνηση. Αυτό το θέλουμε. Το τελευταίο το οποίο χρειαζόμαστε, είναι να βρεθούμε σε ένα όμορφο “ροζ συννεφάκι” αυταρέσκειας και να λέμε, τι ωραία που τα κάνουμε, όταν από κάτω υπάρχουν πραγματικά προβλήματα και θα πρέπει να το αναγνωρίσουμε αυτό. Δεν λύθηκαν δια μαγείας όλα τα προβλήματα μέσα σε 2,5 μήνες. Μια καλή αρχή έχουμε κάνει και πάνω σε αυτήν θέλουμε να πατήσουμε, αλλά για να μπορούμε συνέχεια να έχουμε το δάχτυλό μας πάνω στο σφυγμό της κοινωνίας, χρειαζόμαστε τη δική σας ουσιαστική παρέμβαση στα πολιτικά δρώμενα. Και όλα αυτά θα γίνονται πάντα με δημόσιες παρεμβάσεις, που πρέπει να διακρίνονται -εκεί δεν μπορούμε να κάνουμε καμία έκπτωση- στο ήθος και στην εγκυρότητά μας. Και που καθημερινά πρέπει να περιγράφουν απλά και κατανοητά όλες τις πτυχές μιας σύνθετης, μιας μεγάλης προσπάθειας.

Θέλουμε -θα το ξαναπώ και θα κλείσω με αυτό- ένα Κοινοβούλιο το οποίο δεν είναι μονοσήμαντος βραχίονας της Κυβέρνησης. Θα συνδράμει ουσιαστικά με δημιουργική, με κριτική σκέψη. Και αυτό σημαίνει ότι ο κάθε βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας είναι από μόνος του ένα προσωπικό, ένα πολιτικό παράδειγμα. Ανοιχτός πάντα στο δημοκρατικό διάλογο, σταθερός όμως και στις απόψεις του. Είπαμε ότι προχωράμε, αλλά δεν ξεχνάμε. Κάθε ψέμα των αντιπάλων μας θα έχει την απάντησή του. Το βλέμμα μας όμως πάντα θα είναι προς τα εμπρός και όχι προς τα πίσω. Πάντα μπροστά, εκεί που θέλουμε  να βαδίσει η χώρα. Εκεί που τις αξίζει να βρεθεί και εκεί που τελικά θα την οδηγήσουν με ασφάλεια και με ανάπτυξη οι βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας, όλοι εσείς οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη σταθερή στήριξη στην προσπάθειά μας.

Marialena Gold Alexandratou:οι Νέοι μας γράφουν..ΑΦΟΥΓΚΡΑΣΤΕΙΤΕ!!!

Marialena Gold Alexandratou

(αναζητήστε την στο facebook"

"Η ιστορία ενός ζευγαριού ματιών ξεκινά από εκεί που αποκτούν νόημα...και καταλήγει σε αυτό που αγναντεύουν.
Χρώμα ματιών λέει ο άλλος.. αδιάφορο θα πω εγώ... βλέμμα όμως;; πόσα βλέμματα θα βρεις να σου μιλούν;
Πόσα ζευγάρια όμορφα μάτια θες να πάρω για δείγμα;;
Ίσως ένα ή δύο να έχουν κάτι να πουν..μια γλυκιά θλίψη, έναν έρωτα,μια παιδικοτητα και έναν αισθησιασμό ταυτόχρονα να καταγγείλουν χωρίς καν να ανοίξει το στόμα....
Είναι κι αυτές οι μέρες που σκορπούν ανελέητες ώρες να κλαίνε ή να χαμογελούν...να εκπέμπουν φως ή να σε βυθίζουν σε σκοτάδια.
Μάντεψε.... κάθε στιγμή μιλούν.καθε δευτερόλεπτο αλλάζουν... είναι πάντα ίδια και πάντα διαφορετικά.
Η μαγεία των ματιών που τόσο συναρπάζει..ένας ολόκληρος κόσμος καθρεφτίζεται.
Άπειρες συζητήσεις μόνο με ένα βλέμμα... διαβάζουν τη σκέψη και ταυτόχρονα τη φανερώνουν..
Πες μου τώρα αλήθεια, πόσο χρόνο αφιερώνεις στα μάτια κάποιου; Γιατί αν αφιερώσεις έστω και μισό λεπτό θα καταλάβεις ότι εκεί δεν υπάρχει καμία απουσία λέξεων, καμία παύση και καμιά σιωπή..."

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ Κρητικές "ΑΘΥΒΟΛΕΣ"...

http://athivolesinternational.blogspot.com

Πανελλήνια Ομοσπονδία Κρητικών Σωματείων:εκδήλωση για την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής ‘’Στα δένδρα μιλώ με τ΄ όνομά τους’’..-ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΡΗΤΩΝ ΠΑΛΛΗΝΗΣ-ΚΑΝΤΖΑΣ, ΓΛΥΚΩΝ ΝΕΡΩΝ "ΤΟ ΚΡΙ-ΚΡΙ"..-ΟΤΑΝ ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΟΙ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΔΕΣ..-MOYΣΕΙΟ ΦΥΣΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΡΗΤΗΣ:προσκαλεί τους μικρούς του φίλους...Διάκριση του Πανεπιστημίου Κρήτης στην κατάταξη TIMES Higher Education..

ΑΧΑΡΝΕΣ,ΕΤΟΣ 2011,Ιούλιος:ο τότε Αντιδήμαρχος Καθαριότητος κ. ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΖΑΡΟΥ,σε σύντομη περιγραφή δυσκολιών..ΑΠΟΛΥΤΑ ΙΔΙΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ!!!

30 Ιουλίου 2011...Σεπτέμβριος 2019:ένας Δήμος, στα γρανάζια της Κόλασης των Απορριμμάτων μέσα απο την κάμερα της Εφημερίδας "ΠΟΛΙΤΙΚΗ"..
Τα συμπεράσματα,δικά σας δημότες των Αχαρνών..

The IMF and the Greek Crisis: Myths and Realities

The IMF and the Greek Crisis: Myths and Realities

Speech by Poul Thomsen, Director of the European Department of the International Monetary Fund, at the London School of Economics

September 30, 2019

Good evening. It is my pleasure to be here. I would like to thank the Hellenic Observatory and professor Featherstone for the invitation and you all for coming.

Let me make a few caveats at the outset:

First, while my discussion of the IMF’s role in Greece will draw conclusions about outstanding issues, I will not discuss the new government’s program. That would be premature.

Second, this is not a comprehensive review. I address three key issues: the fiscal adjustment, the reasons for the unexpected deep recession and the sovereign debt issue. I ignore other important issue, like financial sector issues. And these are personal views, not official IMF views. You can find a more comprehensive review in our Independent Evaluation Office’s report.

Third, I will focus mainly on the criticism of the program, on what went wrong, at the risk of appearing excessively negative. The fact is that Greece has undertaken important reforms. We should recognize this, and the significant hardship endured by the Greek people.

Fourth, our last disbursement was in mid-2014, because of disagreements since then, first with Greece on policies and then with European partners on debt. In that sense we were out for half of the period of Greek programs. But we have participated in the discussions throughout.

Where is Greece now

 

Let me begin with a snapshot of where Greece stands today. When designing the program, we realized that the need for a sharp internal devaluation would cause a deep depression. In terms of GDP per capita, we assumed that it would take Greece 8 years to return to pre-crisis level. This was as bad as in the United States Great Depression’s in the 1930s, and considerable worse than the four years that it took countries affected by the Asian crisis.

The outcome was much worse. Today, almost ten years later, GDP per capita is still 22 percent below the pre-crisis level. We forecast that it will take another 15 years, until 2034, to return to pre-crisis levels. Under the Commission’s forecast it will take until 2031.

The Fiscal Adjustment

The Euro Crisis originated in the mis-management of the monetary windfall enjoyed by countries in the periphery when they adopted the euro. In Ireland and Spain—and to some extent Portugal—this windfall fueled an unsustainable demand boom mainly through the private credit channel. In Greece, it took place almost entirely through the fiscal channel, in particular through a surge in public pensions, but also in other transfers and wages.

Pensions and social transfers increased by a whopping 7 percent of GDP from the time of euro adoption to the eve of the crisis, while the public wage bill rose by 3 percent of GDP. This drove the overall fiscal deficit from 4 percent in 2000 to more than 15 percent of GDP in 2009—a staggering five times the Maastricht limit.

Unsurprisingly, therefore, Greece faced fiscal consolidation to a much larger extent than other crisis countries. I will get to the debt issue later but let me stress already here that with a primary deficit of about 10 percent of GDP in 2009 no amount of debt reduction would have prevented a heavy dose of “austerity”.

The original program foresaw fiscal adjustment of more than 12 percent of GDP over 3 years. Although not unprecedented, this was ambitious by international comparisons and especially in view of Greece’s track-record. A less ambitious path would have required more financing. But with financial support already way above anything seen before anywhere in the world, and with European partners being forced to break in a spectacular way their no-bail-out mantra for a country that was considered to have mislead them, there was no support for being less ambitious.

This also meant that the deeper-than-expected recession forced significant additional fiscal measures from 2011. With no more low-hanging fruits, the quality of the measures began to deteriorate. We became increasingly concerned that the adjustment—while extraordinary—was being achieved in a growth unfriendly and unsustainable way.

What do I mean? Capital spending and recurrent spending other than wages and transfers have been cut to levels that hamper potential growth and the provision of public basic services. On the revenue side, an increase in already high tax rates levied on a narrow bases has contributed to a dramatic further deterioration in already low current tax collection rates, from 65 percent in 2010 to about 41 percent in 2017.

This reflects mainly lack of political support for reforms to reduce pensions to sustainable levels and broaden the tax base.

 

Pension reforms keep on being reversed. Most recently, the 2016 alignment of the exiting retirees’ benefits with the new unified pension formula has been cancelled. As you see, the deficit in the pension fund remains extremely high compared to other European countries and the recent cancellations mean that further reduction will be slow.

As to the personal income tax, the exemption threshold relative to the average wage is more than two times higher than the European average, exempting well over half of wage earners and pensioners. Unfortunately, the 2017 broadening of the base pre-legislated for 2020 was similarly scrapped as soon as the ESM program lapsed.

Fundamentally, Greece is still providing levels of pensions comparable to the richer European countries without the same level of European middle-class taxation. Without pension and personal income tax reforms, it will be very difficult to undertake growth friendly spending and tax reforms critical to long-term growth prospects.

Finally, a comment on public perceptions of our fiscal policy advice. We have often been wrongly accused, including by the Greek authorities, of advocating more austerity. This caused some frustration within the IMF already from 2012, when we belatedly—I will get to this—argued for lower surpluses.  

Our frustration was much larger in recent years when our call for pension and tax reforms to make room for growth-friendly measures was portrayed as a call for more austerity. The government actually deliberately over-performed relative to the ambitious 3.5 percent of GDP target agreed with European partners in order to convince them that Greece could afford to reverse the pension and tax reforms. It undertook more growth-damaging austerity than advocated even by the Europeans to avoid the growth-friendly reforms advocated by the Fund.

The Reasons for the unexpected deep recession

Let me turn to the reasons for the much deeper than expected output contraction.

I agree that we initially under-estimated the fiscal multipliers and therefore the impact of the fiscal consolidation on GDP. But the quarterly program reviews relatively quickly allowed us to modify the multipliers and acknowledge that additional financing and a longer adjustment period would be required.

These downward revisions might have contributed to dissolution and fatigue. In that sense, the initial under-estimation might have contributed to the deepening political crisis that soon began to take a toll on confidence and economic performance. But the root cause of this crisis lies deeper and cannot simply be explained by under-estimation of multipliers.

 

Contrary to other crisis-hit countries, there was no broad political support for the program from the outset. It was opposed from the start by the main opposition party, and soon also by the old-guard within the ruling party. By end-2011, European leaders had lost confidence and, in exasperation, finally broke the exit-taboo, telling the main parties to unify behind the program or accept the consequences. The Papademos and Samaras government did so, but the political fragmentation continued, leading to the virtual collapse of support for the traditional parties that culminated in the coming into office of SYRIZA in 2015.

Doubts about support from Greece’s European partners made things worse. This is important: we cannot just put the blame on the Greek political system. While Europe had shown considerable political commitment to Greece by admitting it to the Euro in 2000—there were many voices that had argued at that time, rightly or wrongly, that this was a case of politics trumping economic logic—there was evidently much less political support for Greece by 2010. This, and mounting concern about broader euro area architecture, caused growing doubts about Greece’s ability to avoid Grexit.

From early 2011, the quarterly reviews of the program had to internalize a constant deterioration in sentiments as the deepening political crisis in Greece and the steadily more vocal skepticism in Europe continuously fed on each other. The result was a dramatic flight from the banking system and virtual collapse in investments. It is not surprising in view of this that there was a continuous and deep contraction in GDP.

An interesting comparison here is with the 2011 program with Portugal, which was structured along similar lines as the Greek program, with largely the same multipliers, although there were obviously design differences. While negotiating the Portuguese program with the sitting government, we had—with its knowledge—parallel discussions with the main opposition party, and the program was approved with broad political support. When the government changed a few months later, implementation continued seamlessly. The broad political support behind the Portuguese program both—in Portugal and abroad—you never heard calls for Portugal to exit—was the main reason for why it fared so much better than the Greek program.

Fundamentally, the Greek crisis was as much, if not more, a political than an economic crisis. While the reasons are complex—going well beyond the scope of this presentation—the weaknesses of the Greek political system and its economic policy-making institutions and the power of vested interests could surely not have come as a surprise to veteran European policymakers. Neither should the flaws in the European architecture.

However, saying that the Greek crisis was as much a political as an economic crisis does not relieve policy-makers, including the Fund, of responsibility for the malaise that followed. It is legitimate to ask if we were not too sanguine about the Greek political system’s ability to implement a program that would require fiscal adjustment of more than 12 percent of GDP over a short period, instigate a significant internal devaluation, and take on deeply entrenched vested interests opposed to the reforms. In retrospect we surely were.

For instance, while the initial assumption in the debt sustainability analysis—the DSA—that Greece could reach a primary surplus of 5-6 percent of GDP might be in line with what has been seen in some other cases, it proved far too optimistic in the Greek reality. This was also the case with the DSA assumption of privatization receipt of  €50 billion. Such optimistic assumptions made us initially under-estimate the debt problem.

 

Particularly important, too -optimistic assumptions about reforms made us not only over-estimate the supply response, but it also resulted in an excessive burden being placed on labor, contributing to a sense of unfairness and attendant loss of support for the program.

Thus, the Fund was rightly supportive of the 2012 labor market reforms. The reform of collective bargaining to better align wages and productivity at the enterprise level and the lowering of Greece’s exceptionally high minimum wages improved competitiveness.

The problem was, however, that the programs were much less successful in opening up markets for goods and services. Contrary to labor markets, reforms of closed professions and opening of goods and services markets involve a huge number of small changes, which multiply difficulties in overcoming the resistance of vested interests.

Thus, salaries were adjusted, but the increased competition that should have helped to bring prices down never happened. The burden of the internal devaluation fell excessively on labor.

Thus, we did get important things wrong initially because we misjudged support for the program—in Greece and abroad. But the program was gradually modified in the context of quarterly reviews. The DSA assumptions became much more realistic and large-scale debt relief was belatedly provided—I will get to this in a moment. And, as mentioned, Greece was given more time to undertake fiscal consolidation while European partners accepted to provide support on a truly exceptional scale—ultimately reaching about 140 percent of GDP—in order to fit the Greek reality. Greece was given more time but accepted continued painful fiscal adjustment.

Such a dynamic is not uncommon to IMF program. We work under extreme uncertainty, not least political, and circumstances constantly involve. Programs must organically adjust to such changing realities. Greece and its European partners endured in the end—doing what was needed after several iterations to keep Greece in the euro area.

The debt Issue.

Finally, I turn to the debt issue.

We have often been criticized for having supported a bail-out back in 2010, rather than bailing-in creditors, at the expense of leaving Greece with an unsustainable debt burden.

Remember, this was only 18 months after Lehman—financial systems were still reeling from the Global Financial Crisis. Most important, there were no firewalls to prevent contagion to other vulnerable euro area countries.

Remember also that the Fund has not only a responsibility vis-à-vis the member facing default, but also with the membership at large. Concerns about systemic instability will always be part of the IMF’s deliberations. Such concerns loomed very large in 2010.

 

As you can see, when the bail-in of private creditors—the PSI, or Private Sector Involvement—finally came in early 2012, it was tough by any comparison. An even tougher PSI would have significantly increased the risk of it being considered coercive, with an attendant risk of much larger holdouts, litigation, and contagion.

Would it have made a major difference if this PSI had come already at the outset? All other things being equal, debt-to-GDP would have been lower by some 18 percentage points of GDP. While this is not a large difference considering that the debt-to-GDP ratio peaked at 181 percent, “all other things” would not have been equal. The lower debt would have enabled some limited easing of the fiscal adjustment. More important, it would presumably have had a positive impact on sentiments, by lessening the sense of unfairness and loss of public support caused by the bail-out of foreign creditors.

If we had had the ESM and the European Central Bank’s Outrught Monetary Transactions back in 2010 to stem contagion, an earlier PSI would surely had been desirable. But it would not fundamentally have prevented the adverse debt dynamics that began to emerge as a result of the much-larger-than expected output contraction.

The deepening recession soon made it clear that PSI alone would not be sufficient—and that Official Sector Involvement—OSI—would also be required.

As you know, the controversy here is that Greece’s European partners insisted on avoiding nominal haircuts, and on providing debt relief by reducing the net present value—NPV—of their claims through large reductions in interest rates and lengthening of maturities. While the Fund did prefer haircuts, we accepted back in 2012 that the provision of OSI through the NPV route did provide a meaningful alternative.

 

The dramatic lengthening of maturities and reduction in interest rates—which gave Greece AAA interest rates averaging around 1.8 percent and eventually the best maturity profile of any advanced country exceeding 20 years on average—produced a significant easing of the debt burden. As you see, interest payments fell from €12 billion in 2009 to about %6 billion or 3.3 percent of GDP in 2018, taking the average interest rate much below other highly indebted vulnerable countries like Spain, Portugal and Ireland.

By end 2014, Greece had regained some access to capital markets and the view was beginning to take hold that the Europeans—who had committed to provide more relief if needed—might not have to do so.

As you know, the situation deteriorated rapidly again when the SYRIZA government abandoned large parts of the program in early 2015, causing a further contraction in output and triggering the second Grexit crisis. Projected debt-to-GDP ratios shot up, and significant additional debt relief became necessary.

The Fund accepted to continue to rely on NPV-improving measures. But with interest rates already close to the ESM’s AAA rate, this would require a dramatic lengthening of the already long maturity profile, well beyond what normally is considered maximum terms. But such generous terms proved politically unacceptable for the Eurogroup in view of the political animosities that were unleashed by Greece’s dramatic policy-reversals in 2015.

In the end, the Fund concluded that while the additional OSI that was provided improved medium-term debt sustainability, there were still significant long-term risks. Our concern was that the private sector will not take back on its balance sheets—at an interest rate consistent with debt sustainability—the huge amounts of official debt falling due according to the current schedule. Thus, we could not reach agreement and the ESM program went ahead without an accompanying IMF program.

This being said, debt sustainability might not be as serious a concern as it once was. The fact is that the Europeans have—at the end of two serious episodes of Grexit fears—ended up showing an extra-ordinary commitment to Greece. And Greece has shown an equally extra-ordinary commitment to do whatever it takes to unlock European support. I can understand why potential investors are not too concerned about debt sustainability at this juncture.

Looking back, while the bail-out in 2010 was justified by systemic concerns, this in retrospect entailed a transformation from private to public debt that greatly politicized the debt issue. In view of the downside risks, one could argue that we should have sought a commitment by creditors to stand ready to give debt relief if such risks materialized and insisted that it should take the form of haircuts. We did not because we did not foresee the degree to which the escalating crisis between Greece and its European partners would politicize the debt issue.

Concluding remarks

It is time to conclude.

Contrary to other main reserve currencies, the euro area is not a political union. When a Greek minister rightly complaints to colleagues from other sovereign countries at the Eurogroup about painful cuts to pensions and minimum wages, sympathy will be tempered by the fact that many countries around the table pay even lower pensions and wages. When a Greek minister appeals for better financing terms, many colleagues will remark that they face much less favorable terms. When we argue that Greece should limit its primary surplus to 1½ percent of GDP, the reply is that several other countries have to aim higher.

In the end, the Eurogroup has to strike political compromises, and sometime these compromises are difficult to reconcile with the IMF’s rules-based system and our need to apply uniform standards across our membership. In the early years of the Greek crisis, when there were acute systemic risks, it was easier for the Fund to work within the limits arising from the special political features of the euro area, but as such risks have subsided this clearly proved more difficult.

After many iterations, involving politically difficult decisions by both Greece and its European partners, Greece has achieved a considerable measure of macroeconomic stability. A modest recovery is underway, unemployment is declining, real wages are recovering, sovereign yields are much lower, and capital market access is slowly being restored. But pervasive rigidities still weigh on productivity and—as noted at the outset—Greece still has a very long way to go for incomes merely to catch-up to per-crisis levels. Greece now has the breathing space to implement the fundamental reforms needed for it to prosper within the euro area.

Thank you for listening.

IMF Communications Department

COUNCIL OF THE EUROPEAN UNION latest

PRESS

Council of the European Union     7/10/2019 10th anniversary of the Charter of Fundamental Rights: Council reaffirms the importance of EU common values Today the Council adopted conclusions on the occasion of the 10th anniversary of the Charter of Fundamental Rights. The conclusions reaffirm that the Union is based on common values such as respect for human dignity, freedom, democracy, equality, the rule of law and respect for human rights, including the rights of persons belonging to minorities. These rights are a cornerstone of the European Union and must be fully respected by all member states and the EU institutions. The Council also reaffirms its commitment to the EU’s accession to the European Convention on Human Rights, which would further enhance the protection of fundamentals rights in Europe. The Council, taking note of the reports produced by the Commission and the EU Agency for Fundamental rights, acknowledges that challenges in the area of non-discrimination persist and reiterates its commitment to continue its work to fight against all forms of discrimination. Noting that public awareness of the Charter remains low, the Council calls on member states to strengthen their awareness-raising and training activities towards all key stakeholders, including policymakers, civil servants, legal practitioners as well as national human rights institutions, civil society organisations, etc. The Council also recalls that the e-justice portal is an important tool to support this and commits itself to having thematic discussions and annual exchange of views on the application of the Charter at the national level. While welcoming the essential role of the Fundamental Rights Agency in providing expertise on fundamental rights and inviting the EU institutions and Member States to make better use of the agency’s services, the Council underlines it would consider carefully any proposal from the Commission to enable the agency to carry out its work even more efficiently. Finally, as civil society organisations play a vital role in raising awareness and supporting efforts by individuals to exercise and defend their rights, the Council recalls the importance of removing and refraining from any unnecessary, unlawful or arbitrary restrictions on civil society. Read the full text of the Council conclusions Background The Charter of Fundamental Rights of the European Union was solemnly proclaimed on 7 December 2000. However, it became fully legally binding once it was integrated within the Treaty of Lisbon in December 2009. This year therefore marks the 10th anniversary of the EU Charter of Fundamental Rights becoming legally binding. The Charter contains 50 articles related to political, social, and economic rights. Member States have a duty to respect the rights and observe the principles of the Charter whenever they are acting within the scope of EU law. The Charter applies to the institutions, bodies, offices and agencies of the Union and to its member states when implementing European Union law. Results of a recent Eurobarometer survey on Charter awareness show that only 42% of respondents have heard of the Charter and 12% know what it is. 2019: Special Eurobarometer : Awareness of the Charter of Fundamental Rights of the European Union Fundamental Rights Agency - Fundamental Rights Report 2019 European Commission - Annual reports on the application of the Charter Council of the European Union     7/10/2019  EU accedes to international agreement on appellations of origin and geographical indications The EU is acceding to the Geneva Act of the Lisbon Agreement on appellations of origin and geographical indications ("the Geneva Act"). The Council today adopted

ΤΗΕ WHITE HOUSE's newest

The White House • October 3, 2019 President Trump is protecting Medicare for America’s seniors Today, President Donald J. Trump traveled to The Villages, Florida, outlining how he will protect Medicare for our Nation's seniors. In doing so, he offered a clear contrast to Congressional Democrats’ socialist takeover vision for the public. A message to America’s seniors: “No one will lay a hand on your Medicare benefits.” “I made you a sacred pledge that I would strengthen, protect, and defend Medicare for our senior citizens,” President Trump said. “Today, I will sign a historic executive order that does exactly that: We are making your Medicare even better—and we are not letting anyone take it away.” The newly signed Executive Order will improve service to American seniors in many ways. First, it will empower patients by giving them more plan choices, more access to new therapies, and more time with providers. It will also maximize freedom for patients and providers by reducing regulatory burdens and eliminating unnecessary barriers. But most important, it will improve the fiscal sustainability of Medicare overall, ensuring that it will always be there for those who need it most. In the Sunshine State alone, more than 4.5 million people are currently enrolled in Medicare. Today’s announcement was just the latest bit of welcome news for Floridians as part of the President’s economic agenda for working Americans. More than 550,000 jobs have been added there since the election, and the state’s unemployment rate has been reduced from 4.7 percent to 3.3 percent. “Medicare is under threat like never before. Almost every major Democrat in Washington has backed a massive government healthcare takeover that would obliterate Medicare.” The left’s “Medicare-for-All” vision is a dangerous proposal, to put it lightly, threatening to end the Medicare program as we know it and eliminate choice for America’s seniors. If it is ever implemented, the end result would be Medicare-for-none. Democrats lied about Obamacare then. They’re lying about Medicare-for-All now. President Trump’s healthcare vision: Puts America’s seniors and patients first Photo of the Day Official White House Photo by Tia Dufour President Trump speaks with reporters prior to his trip to The Villages, Florida | October 3, 2019