Η γλουτένη στη ζωή μας
in
Αρθρογραφία,
Υγεία - ευεξίαΠολλά ακούγονται στις μέρες μας για την γλουτένη, που βρίσκουμε σε πάρα πολλά φαγητά και η οποία κατηγορείται για πάρα πολλές από τις σύγχρονες μάστιγες της υγείας στον Δυτικό κόσμο.
Η γλουτένη στη ζωή μας , που κυρίως βρίσκεται στο σιτάρι και τα παράγωγά του, για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, λειτουργεί ως ένα φυσικό συγκολλητικό αμινοξέων και πρωτεϊνών, που χρειάζεται οεγκέφαλός μας για την ισχυροποίηση της μνήμης και της φαντασίας.
Στον εγκέφαλο του ανθρώπου υπάρχει ένας αδένας, που πραγματοποιεί αυτή την λειτουργία με 300 διαφορετικές πρωτεΐνες (αμινοξέα). Αυτές οι πρωτεΐνες για να συνδεθούν μεταξύ τους και να δημιουργήσουν τα συμπλέγματα της μνήμης και να διατηρηθούν αυτά στον χρόνο, χρειάζονται μια δύναμη, μια κόλλα, για να κολλήσουν και αυτήν την κόλλα την προσφέρουν οι τροφές μας και την ονομάζουμε πρωτεΐνη στηρίξεως, πού σημαίνει συγκόλλησης και σταθεροποίησης της μνήμης. Η γλουτένη στη ζωή μας όμως ως πρωτεΐνη – στηρίξεως- (συγκόλλησης) των πρωτεϊνών του εγκεφάλου για την δημιουργία της μνήμης είναι καλή μεν, γιατί δημιουργεί ισχυρή μνήμη, αλλά περιορισμένη, γιατί συγκολλά περισσότερες πρωτεΐνες από αυτές που πρέπει και περιορίζει το απόθεμά τους, που θα ήταν απαραίτητο σε κάποιες άλλες λειτουργίες μας. Αποτέλεσμα είναι να περιορίζει την μνήμην σε πολύ λίγες εικόνες. Έτσι καταστρέφει την φαντασία και το δημιουργικό πνεύμα. Είναι δε εγκληματική, γιατί έμμεσα καταστρέφει την υγεία και το πνεύμα, την πρόοδο και τον πολιτισμό του ανθρώπου.
Η γλουτένη του σιταριού καταστρέφει την υγεία, το πνεύμα, την μεγαλοφυΐα, τον πολιτισμό της ανθρωπότητας, γιατί ως ισχυρή κόλλα επικολλάται στα τοιχώματα όλων των αγγείων, τους πεπτικούς σωλήνες, έντερα, φλέβες, αρτηρίες κ.λπ. Στον εγκέφαλο ως πρωτεΐνη στηρίξεως κολλά ισχυρά τις πρωτεΐνες της μνήμης με αποτέλεσμα, ό,τι παραστάσεις και ιδέες βίωσε ένα παιδί στην ηλικία των 3-7 ετών, όσο λανθασμένες και αν είναι, όσο πιο δυνατές και ξεκάθαρες αποδείξεις περί πλάνης του και αν του παρουσιάσεις αργότερα, δεν πρόκειται ως ενήλικας να απορρίψει τις αποθηκευμένες μνήμες και δοξασίες του περί θεού, πολιτικής, κοινωνικών στερεοτύπων και άλλων.
Αυτό όμως δεν συνέβαινε πάντα. Στις αρχές του 20ου αιώνα ομάδα επιστημόνων από το εξωτερικό επισκέφτηκε την Θεσσαλονίκη με σκοπό να μελετήσει την διατροφή των Ελλήνων, που αποτελεί και την βάση της Μεσογειακής διατροφής και συνειδητοποίησε, ότι η διατροφή τους στηριζόταν κυρίως στο ψωμί, αλλά όχι σε ένα οποιοδήποτε ψωμί. Στηριζόταν σε ένα ψωμί φτιαγμένο όχι από σιτάρι, που κυρίως χρησιμοποιούνταν για τα ζώα, αλλά από ‘’ζειά’’, ένα συστατικό ανύπαρκτο σχεδόν πια και σίγουρα άγνωστο, συγγενικό του καλαμποκιού, αλλά πολύ διαφορετικό στην δομή του και στην λειτουργία του, αφού μπορεί να λειτουργεί ως φυσική κόλλα των αμινοξέων, που αναφέραμε παραπάνω, των απαραίτητων για την ανάπτυξη της μνήμης, της φαντασίας και άρα της κρητικής σκέψης, χωρίς όμως τα αρνητικά χαρακτηριστικά και τις ζημιογόνες επιπτώσεις του σιταριού και των παραγόντων του στον οργανισμό μας. Ένα διατροφικό στοιχείο, που δεν φράζει τα αγγεία, τις φλέβες και τις αρτηρίες, δεν παρουσιάζει τις πολλές ασθένειες που παρουσιάζει η γλουτένη, περιέχει πολλά ιχνοστοιχεία που χρειάζεται ο οργανισμός μας, όπως το αμινοξύ λυσίνη, που σήμερα το αγοράζουμε πανάκριβα ως συμπλήρωμα διατροφής, βοηθάει στην απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών, όπως κάλλιο και μαγνήσιο, καταστέλλει τις φλεγμονές που χρονίζουν στον οργανισμό και καταστρέφουν τα υγιή κύτταρα, ενώ καταπολεμά επίσης τα ένζυμα του καρκινικού κυττάρου.
Η ζειά αποπέμφθηκε από την πραγματικότητα της καθημερινότητας των Ελλήνων μέσα σε τέσσερα μόλις χρόνια και από το 1928 με την εκτίναξη της εισαγωγής και αργότερα καλλιέργειας του σιταριού δεν την συναντάμε πια ούτε στα λεξικά, ούτε στα ιατρικά βιβλία.
Η ζειά καλλιεργείται σήμερα σε πολλές χώρες τής Ευρώπης και στον Καναδά σε μεγάλη έκταση, φέρει δε το όνομα ανάλογο της γλώσσας της κάθε χώρας. Οι Ιταλοί την ονομάζουν Faro, οι Γερμανοί Dingel, κ.τ.λ.................
αναγνώσατε την συνέχεια, πατώντας εδώ:
