Ζωή Κωνσταντοπούλου από το Μάτι: «Στο Μάτι διαπράχθηκε έγκλημα, και όχι ατύχημα»

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου βρέθηκε στο Μάτι, όπως κάθε χρόνο, στις 23 Ιουλίου, τα τελευταία οκτώ χρόνια. Το πρωί παρέστη στο μνημόσυνο για τα θύματα και το απόγευμα στις εκδηλώσεις μνήμης. Και κάθε χρόνο επαναλαμβάνει το ίδιο μήνυμα, μέχρι να ακουστεί βροντερά σε όλες τις εξουσίες.
Πλεύση Ελευθερίας

Ζωή Κωνσταντοπούλου από το Μάτι: «Στο Μάτι διαπράχθηκε έγκλημα, και όχι ατύχημα»
23/07/2026


Η Ζωή Κωνσταντοπούλου βρέθηκε στο Μάτι, όπως κάθε χρόνο, στις 23 Ιουλίου, τα τελευταία οκτώ χρόνια. Το πρωί παρέστη στο μνημόσυνο για τα θύματα και το απόγευμα στις εκδηλώσεις μνήμης. Και κάθε χρόνο επαναλαμβάνει το ίδιο μήνυμα, μέχρι να ακουστεί βροντερά σε όλες τις εξουσίες:

«Στο Μάτι διαπράχθηκε έγκλημα, και όχι ατύχημα. Το Μάτι ήταν κακούργημα, και όχι πλημμέλημα και το γεγονός ότι δεν υπήρξε ποτέ απόδοση ευθυνών στα πολιτικά πρόσωπα, στα αυτοδιοικητικά πρόσωπα, σε όλα τα υπηρεσιακά πρόσωπα, το γεγονός ότι δεν υπήρξε λογοδοσία και τιμωρία είναι ένας από τους λόγους που βιώνουμε ξανά και ξανά εγκλήματα».

Ακολουθεί ολόκληρη η δήλωση της Ζωής Κωνσταντοπούλου:

Στο Μάτι έγινε ένα ολοκαύτωμα σε καιρό ειρήνης. 120 θύματα. 104 ταυτοποιημένοι νεκροί συνάνθρωποί μας, 16 αταυτοποίητες σωροί. Οκτώ χρόνια μετά, η Πολιτεία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το έγκλημα στο Μάτι σαν δήθεν πλημμέλημα. Οι συγγενείς, η κοινότητα του Ματιού συνεχίζει και συνεχίζουν να αγωνίζονται. Οι άνθρωποι που επέζησαν, στο Μάτι, στον Νέο Βουτζά, στη Ραφήνα συνεχίζουν να διεκδικούν δικαιοσύνη και έχουν απέναντί τους τα γρανάζια ενός μηχανισμού που ακόμη και σήμερα αντιπαλεύει τα θύματα.

Ακόμη και σήμερα, όπως έμαθα από τον Άρη Χερουβείμ, που στο Μάτι έχασε τις δίδυμες ανιψιές του –τα αγγελούδια αυτά που δεν εκπροσωπήθηκαν στη δίκη γιατί δεν το επέτρεπε ο νόμος–, έχασε την αδερφή του, έχασε τη μητέρα του, ο Άρης Χερουβείμ και σήμερα αντιμετωπίζει την Έφεση της Περιφέρειας Αττικής στη δικαίωσή του για την υπόθεση του Ματιού. Οι άνθρωποι που δίνουν αυτή τη μάχη έχουν περάσει δια πυρός και σιδήρου. Κάποιοι, όπως ο Γιάννης Οικονομίδης, παρακολούθησαν κάθε συνεδρίαση των δικαστηρίων. Η εμπειρία τους είναι η εμπειρία της ακραίας αδικίας και αρνησιδικίας, και η δική μας υποχρέωση και η δική μου δέσμευση είναι η μάχη αυτή να μην σταματήσει ποτέ αν δεν υπάρξει δικαίωση.

Βρίσκομαι εδώ, για άλλη μία φορά, όπως κάθε χρόνο τα τελευταία 8 χρόνια. Κάθε χρόνο στις 23 Ιουλίου είμαι εδώ. Το πρωί για το μνημόσυνο, το απόγευμα για τις εκδηλώσεις μνήμης και κάθε χρόνο επαναλαμβάνω μέχρι να ακουστεί βροντερά σε όλες τις εξουσίες. Στο Μάτι διαπράχθηκε έγκλημα, και όχι ατύχημα. Το Μάτι ήταν κακούργημα, και όχι πλημμέλημα και το γεγονός ότι δεν υπήρξε ποτέ απόδοση ευθυνών στα πολιτικά πρόσωπα, στα αυτοδιοικητικά πρόσωπα, σε όλα τα υπηρεσιακά πρόσωπα, το γεγονός ότι δεν υπήρξε λογοδοσία και τιμωρία είναι ένας από τους λόγους που βιώνουμε ξανά και ξανά εγκλήματα.

Είμαι βέβαιη ότι αν είχε υπάρξει δικαιοσύνη για το Μάτι, δεν θα είχαμε το έγκλημα στα Τέμπη και είμαι βέβαιη ότι όσο οι εξουσίες αλληλοεξυπηρετούνται για να πέφτουν στα μαλακά, για να αποφεύγουν τις ευθύνες τους, τόσο οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν κινδύνους ζωής, δολοφονικές κυβερνητικές, πολιτικές και υπηρεσιακές παραλείψεις, τόσο οι άνθρωποι είναι αντιμέτωποι με την περιφρόνηση της ζωής τους.

Εγώ δεν θα μπορούσα να είμαι κάπου αλλού, και σήμερα και απόψε πάλι εδώ θα είμαι. Καλό είναι στα θύματα να συμπαραστεκόμαστε σταθερά, και όχι ευκαιριακά και καλό είναι τον αγώνα για δικαιοσύνη να τον δίνουμε ανυποχώρητα, ακόμη κι αν στον κόσμο μείνει ένας μόνο άνθρωπος που συνεχίζει να παλεύει.

Στο Έγκλημα στο Μάτι υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν να παλεύουν απέναντι σε τεράστια κύματα και είμαι και είμαστε εδώ για να τους δώσουμε δύναμη, για να τους μεταδώσουμε αλληλεγγύη και συμπαράσταση και για να επιβεβαιώσουμε τη δέσμευση για δικαιοσύνη μέχρι τέλους.