TO «ΔΕΛΦIΝΑΡΙΟ» ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΛΩΤΟΦΑΓΩΝ γράφει ο Γιάννης Γ. Βαβουρανάκης

TO «ΔΕΛΦIΝΑΡΙΟ» ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΛΩΤΟΦΑΓΩΝ

γράφει ο Γιάννης Γ. Βαβουρανάκης

     Δεν υπάρχουν πολλά που να μου προκαλούν αυτό το περίεργο μούδιασμα του φόβου. Το πρώτο, το οποίο είναι καθαρά προσωπικό είναι ο κακός εαυτός. Όταν λόγω ακατάσχετου θυμού αντιδρώ ενστικτωδώς χωρίς καμία σκέψη. Είμαι ικανός να γκρεμίσω τον κόσμο γύρω μου σε κλάσματα δευτερολέπτου. Σας πληροφορώ ότι δεν υπερβάλω καθόλου καθ’ότι υπάρχουν περιστατικά στη ζωή μου στα οποία ο θυμός μου ξεχείλισε και κατάπιε πρώτα τους γύρω μου και μετά εμένα και για τα οποία θα μετανιώνω εφ' όρου ζωής και όχι μόνο αυτό.
Προκειμένου να μην επαναλάβω το ίδιο λάθος, ακολουθώ τη συνταγή της επίμονα δεύτερης σκέψης -και τρίτης ακόμη και τέταρτης- για να μην προχωρήσω επαναλαμβανόμενος. Έχω καταφέρει να μειώσω τις ζημιές στο ελάχιστο και ν’ ανεβάσω την αυτοεκτίμηση σε επίπεδα υποφερτά για τις απαιτήσεις μου και στον κοινωνικό και στον επαγγελματικό μου κύκλο την εκτίμηση -τουλάχιστον την απαραίτητη- προς επιβίωση.

     Το δεύτερο και τελευταίο που με τρομάζει είναι ο επιλήσμων εαυτός, όχι ο δικός μου καθώς δεν του το επιτρέπω, αλλά όλων των άλλων. Το μεγάλο δυστύχημα είναι ότι τείνει να πάρει τη μορφή χαρακτηριστικού γνωρίσματος της Φυλής των ΕΛΛΗΝΩΝ. Κοντεύουν να ξεχάσουν την μακραίωνη Ιστορία τους, τα διδάγματα που απορρέουν απ αυτήν , ακόμη και στην πλέον πρόσφατη-Ιστορία- αυτής καθ΄εαυτής της σημερινής και πρόσφατης καθημερινότητας.
Με ένα επίδομα, ξεχνιούνται απανωτά ψέμματα, φορομπηχτικές πρακτικές, το μαύρο να παρουσιάζεται μαύρο κατά το δοκούν και το αντίθετο κατά πως βολεύει. Ξεπουλιέται σε κρυφό παζάρι ή Ιστορία, η υπόσταση του Έθνους, του κράτους, καθώς παραχωρούμε μέχρι και ΑΟΖ, μόνο και μόνο για μια καρέκλα με ομολογουμένως παχυλό μισθό ή διακανονισμό οφειλών.

     Με τρομάζει που λέτε τόσο πολύ που δεν ξέρω τι να κάνω για να αντιστρέψω αυτό το φαινόμενο που καλλιεργείται πρώτα στην καρδιά του Ελληνικού κράτους- δηλαδή στη Βουλή- απ’ όλες τις παρατάξεις, γιατί έζησα πολλά πολιτικά γεγονότα στα 67 χρόνια της ζωής μου, διαπιστώνοντας πρώτα απ’όλα το εξής: Οι χθεσινοί φταίχτες και σημερινοί επίδοξοι ΣΩΤΗΡΕΣ αλλά και οι σημερινοί ΜΠΑΧΑΛΑΚΗΔΕΣ και ΟΣΦΥΟΚΑΜΠΤΕΣ, ως οι μόνοι ικανοί να ολοκληρώσουν το έργο το οποίο θεωρούν ότι δικαιούνται ΕΡΓΟΛΑΒΙΚΑ -με ό,τι βάλει ο νους σας -ως πρώτη, δεύτερη και ούτω καθ΄εξής σκέψη.

Όλοι τους μαζί δεν είναι ικανοί να μοιράσουν δυο γαϊδουριών άχυρα έχουν όμως άλλα προσόντα και μάλιστα πολλά:

α) Λένε, στις δύο κουβέντες στις τρεις, ψέμματα

β) γνωρίζουν όλοι τους άπταιστα την ακαταλαβίστικη διάλεκτο, καθαρό εφεύρημα ολόκληρου του «κονκλαβίου» των τελευταίων 30 και πλέον χρόνων

γ) Διαθέτουν απίστευτο σθένος υπερασπιζόμενοι το «επάγγελμά» τους. Μέχρι που αλλάζουν ιδεολογική ταυτότητα ανάλογα με την ποιότητα ή καλύτερα με το ύψος της «καρέκλας». Όχι αυτή του Λουδοβίκου ΙΔ΄η οποία προϋποθέτει και ..Μαρία Αντουανέτα, η οποία –παρεμπιπτόντως- δεν βρίσκεται πρόχειρη. Αυτό χωρίς πλάκα, παρά το γεγονός ότι πιστεύω πως κάπου, κάποιοι… κρύβουν και από μία!!

δ) ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΝΤΑΙ. Τους φτύνεις κι αυτοί βγάζουν ομπρέλα κάνοντας παράπονα για το βροχερό του καιρού. Αμ! τι .. κορόιδα θα πιαστούν έτσι εύκολα;

ε) Νομοθετούν πάντα υπέρ αυτών, κατηγορούν τους αντιπάλους-όσους δηλαδή έτυχε να βρίσκονται στην αντιπολίτευση- και όλοι μαζί κυνηγούν εμάς για να πληρώσουμε το μάρμαρο που έσπασαν ΑΥΤΟΙ με τη δικαιολογία ότι τους ψηφίσαμε.

Και εδώ που τα λέμε έχουν ΔΙΚΙΟ .

-Καλά ρε κακομοίρη Λαουτζίκο δεν ήξερες, δεν σκέπτεσαι, δεν ρώτησες, δεν αναρωτήθηκες, ζητάς και τα ΡΕΣΤΑ;

-Μα εγώ -θα πει ο κακομοίρης- «τους πίστεψα»!

-Εντάξει.. σου απαντώ. Φαντάζομαι όμως πως γνωρίζεις το ρητό που λέει «το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού»..

Ο κατάλογος μπορεί να πάει σε μάκρος μόνο και μόνο στην προσπάθεια να καλύψω όλα τα.. ταλέντα των Πολιτικών της χώρας, όλου του φάσματος και όλων των επιπέδων.

Στο πολιτικό επίπεδο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης γίνεται το «έλα να δεις» και τραβάς όσο δυνατά μπορείς τις τρίχες σου μπας και ξυπνήσεις από το απίστευτο πέρα-δώθε επιεικώς ακατοίκητων «επιτούτου» και «επιτόπου». Η πλειοψηφία δε των οποίων ως μοναδικό προσόν έχουν τα λεγόμενα απαραίτητα «κουκιά».

Βέβαια αδικώ και ορισμένους αλλά ας με συγχωρήσουν καθ’ότι γνωρίζουν τον υποφαινόμενο και μου πιστώνουν τουλάχιστον καλή πρόθεση. Είναι γεγονός και οφείλω να παραδεχτώ ότι βρίσκομαι στα πρόθυρα του μεγαλύτερου ελαττώματος μου. ΤΟΥ ΑΠΥΘΜΕΝΟΥ ΘΥΜΟΥ!!

ΥΓ: Ζητώ συγνώμη από ολόκληρο το θίασο του «ΔΕΛΦΙΝΑΡΙΟΥ» και όλους τους συντελεστές και διευκρινίζω ότι δεν τους κατατάσσω στην ίδια μοίρα με τους πραγματικούς του Δελφινάριου,καθώς οι τελευταίοι κερδίζουν τίμια το ψωμί τους και διασκεδάζουν τους θαμώνες κάθε παράστασης ..εν αντιθέσει με τους άλλους.-