Γιάννης Πρετεντέρης: Κύριε Πρόεδρε, σας ευχαριστούμε πάρα πολύ που ήρθατε, εκ μέρους της εφημερίδας, εκ μέρους του Φόρουμ των Δελφών και εκ μέρους του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων, που είναι συνδιοργανωτές αυτού του συνεδρίου. Δύο μέρες τώρα κουβεντιάζουμε για όλα αυτά, εσείς θα μας κάνετε τη σύνοψη.
Κυριάκος Μητσοτάκης: Είμαι ο τελευταίος εγώ;
Γιάννης Πρετεντέρης: Ναι, θα κλείσουμε μαζί σας. Λοιπόν, η λογική μας, που την είπα από την πρώτη μέρα, είναι ότι σε αυτό το μεγάλο success story, επιτυχημένο, που ήταν η Μεταπολίτευση, η δημοκρατία δηλαδή στην Ελλάδα, η εξωτερική πολιτική είναι από μόνη της μία επιτυχία, με την έννοια ότι ξεκινήσαμε διαιρεμένοι, ενδεχομένως διχασμένοι, με άλλες απόψεις, με ανοιχτές πληγές, με όλα αυτά, και στη διάρκεια των χρόνων, 50 χρόνια αργότερα, ξαφνικά βλέπουμε ένα consensus ευρύτατο, που αποδέχεται η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού.
Παράδειγμα: δεν υπάρχει κανείς στην Ελλάδα σήμερα, σοβαρός άνθρωπος, να σου πει ότι δεν «ανήκομεν εις την Δύσιν». Ε, ανήκομεν εις την Δύσιν. Όπως δεν υπάρχει κανείς στην Ελλάδα που να σας πει ότι δεν είμαστε Ευρωπαίοι. Ε, είμαστε Ευρωπαίοι. Δεν υπάρχει κανείς που να σας πει ότι δεν πρέπει να ακολουθούμε το Διεθνές Δίκαιο. Ε, το ακολουθούμε το Διεθνές Δίκαιο. Δεν είμαστε κατσαπλιάδες, κοινώς, και κανείς δεν εισηγείται να μετατραπεί η Ελλάδα σε ένα είδος πολεμοχαρούς γείτονα, που να περιφέρεται με καριοφίλια και γιαταγάνια και να τσακώνεται με τους άλλους.
Θέλω να πω ότι όλα αυτά δεν ήταν δεδομένα το 1974, σε καμία περίπτωση, όμως είναι πλέον δεδομένα σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό. Και αυτό εγώ θα έλεγα είναι μία πολύ μεγάλη επιτυχία της εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής τάξης. Πρέπει ενίοτε να αποδίδουμε και στην πολιτική τάξη αυτά που πρέπει να της αποδώσουμε. Δεκάδες πολιτικών, γενεών πολιτικών από το 1974 έως σήμερα συνέτειναν, συνέβαλαν σε αυτή την ευρεία συναίνεση, αν μπορώ να το πω έτσι, σε αυτό το κοινό corpus ιδεών και αξιών. Θέλω τη γνώμη σας.
Κυριάκος Μητσοτάκης: Σε έναν βαθμό συμφωνώ με αυτό το οποίο λέτε, κ. Πρετεντέρη, ως προς το αποτέλεσμα αυτής της πορείας. Αλλά την περιγράφετε ωσάν να είναι μία πορεία ευθύγραμμη, χωρίς αναταράξεις, πράγμα το οποίο νομίζω ότι δεν ισχύει, άμα μπει κανείς στη λεπτομέρεια των δεκαετιών που ουσιαστικά απαρτίζουν αυτή την πεντηκονταετία από τη Μεταπολίτευση και μετά.
Για παράδειγμα, τη δεκαετία του ΄80 η χώρα πειραματίστηκε με τριτοκοσμικές αναζητήσεις, χωρίς να έχει αναγνωρίσει το κράτος του Ισραήλ. Την προηγούμενη δεκαετία φλερτάραμε ουσιαστικά… Θέλω να θυμίσω ότι τέτοιες μέρες πριν από δέκα χρόνια ξεκινούσε η διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, με τότε ειλημμένη την απόφαση της αντιπολίτευσης να ρίξει την τότε κυβέρνηση, να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές και να ακολουθήσει το καταστροφικό εξάμηνο του 2015, όπου η χώρα έφτασε πολύ κοντά στο να πέσει ουσιαστικά στα βράχια και να βρεθεί εκτός ευρώ και ενδεχομένως εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης.
