It is a pleasure to join you today at the European Investment Bank Forum - a cornerstone of Europe’s investment capacity and a symbol of our ability to transform common ambition into concrete projects. We meet at a moment when developments in the Middle East have escalated markedly, with repercussions now reaching even Europe’s shores. What is unfolding amounts to an unprecedented and deeply concerning crisis, placing significant strain on an already fragile international order. At a time when geopolitical shocks are multiplying, our economies have no room for complacency. For Europe, the stakes are both economic and strategic. This is a matter of strength, autonomy, and resilience. The Middle East lies at the heart of global energy flows and critical trade corridors. When instability reaches this core, the consequences are immediate and measurable. Energy prices rise. Transportation and insurance costs increase. The full scale of the impact will depend on the duration of the crisis. That is where the real effects on shipping, supply chains, and investor confidence will become evident. The longer uncertainty persists, the wider the economic footprint of the crisis. The era of geopolitical innocence is over. European sovereignty is no longer an abstract ambition - it is a condition for economic survival and institutional strength. It is our capacity: - to absorb external shocks,
- to safeguard our energy security,
- to protect our productive base,
- and to act early, collectively, and decisively.
What is required now is a clear sense of urgency - with the full understanding that, in times of crisis, time is never neutral. Europe possesses the tools to shape events and to reaffirm its strategic power. We must move swiftly and in coordination to ensure that it does. Europe has proven its resilience. We have absorbed financial turmoil, sovereign debt stress, a pandemic, and an energy shock. We protected our societies. We stabilised our economies. We acted together when it mattered. But resilience is not a growth strategy. Today, Europe faces a structural competitiveness problem. Productivity growth has lagged for too long, and the gap with the United States has widened over two decades. At the same time, demographic headwinds are becoming binding constraints. By 2040, Europe’s workforce could shrink by close to two million people per year. That matters because it changes the equation. Growth can no longer rely on expanding labour supply. It must come from higher productivity. And higher productivity comes from innovation, investment and efficient capital allocation. “Put simply: the growth model that supported European prosperity for decades is reaching its limits.” | | — Kyriakos Pierrakakis, President of the Eurogroup |
So, the strategic task in front of us is clear. We must mobilise capital more effectively to finance innovation and scale. That is the only lever that can raise productivity, increase incomes, strengthen strategic autonomy and build resilience. Europe does not suffer from a lack of savings. We suffer from a lack of mobilisation. Every year, Europeans save roughly €1.4 trillion – and too much of it remains in low-yield deposits. Meanwhile, our competitors invest more heavily in frontier technologies and scale faster. You can see this in the numbers. R&D intensity in the EU is around 2.2% of GDP, compared with roughly 3.4% in the United States. Venture capital investment is roughly 0.3% of GDP in Europe, compared with around 0.7% in the United States1. These are not abstract statistics. They translate into whether companies can grow, whether ideas can scale, and whether Europe sets standards or adopts them. This gap is not accidental. It reflects structural features of our financial system: a stronger reliance on bank-based intermediation, fragmented capital markets, and a risk culture that too often favours preservation over scale. “Europe does not lack ideas. It does not lack talent. It does not lack savings. What it lacks is the scale and the channels to turn savings into innovation.” | | — Kyriakos Pierrakakis, President of the Eurogroup |
So here is the core diagnosis: Europe does not lack ideas. It does not lack talent. It does not lack savings. What it lacks is the scale and the channels to turn savings into innovation. That is why the Savings and Investment Union matters so much. It is the structural reform Europe has postponed for too long. But it is also why we must now speak seriously about the next layer: modernising the infrastructure through which capital moves. This is where the EIB Group is essential. The EIB and the EIF are not only lenders. They are builders of European capacity. They de-risk investment where markets hesitate. They bring projects to bankability. They create standards. They help Europe crowd in private capital. In other words: the EIB Group is one of the few institutions with the mandate and the credibility to bridge Europe’s savings with Europe’s need for scale. If Europe wants to compete, we need more projects that are investable, more markets that are investable, and more pathways for private capital to follow public de-risking. That is not a slogan. It is the practical mechanics of competitiveness. And it is why the theme of this Forum – strengthening competitiveness and security – is not only timely. It is unavoidable. This brings me to the focus of my remarks: digital finance. Digital finance is not a marginal upgrade. It is a structural transformation in how capital is raised, allocated, settled and supervised. “Digital finance is not a marginal upgrade. It is a structural transformation in how capital is raised, allocated, settled and supervised.” | | — Kyriakos Pierrakakis, President of the Eurogroup |
The transformation will happen. The real question is whether Europe shapes it – or whether Europe adapts to frameworks designed elsewhere. If we get this right, digital finance can do something profoundly important for Europe: it can compress distance. It can compress the distance between savers and innovators. It can compress the distance between small firms and deep pools of capital. It can compress the distance between national markets and a genuinely European market. Distributed ledger technologies can reduce frictions in clearing and settlement, lower issuance and intermediation costs, accelerate cross-border payments and expand access to investment. Tokenisation can reduce issuance costs – particularly for SMEs – and connect companies to wider investor bases across Europe. The point is not technology for its own sake. The point is whether we can lower the structural cost of capital in Europe, and whether we can allocate capital faster and more efficiently to productive investment. The rewards are real: greater inclusion, more competition, lower costs for innovators, deeper pools of finance for entrepreneurs, and more transparency for investors. But only if we embed this within a coherent European framework. “Digital finance cannot substitute for structural integration. It must complement it.” | — Kyriakos Pierrakakis, President of the Eurogroup |
The Savings and Investment Union deepens and integrates capital markets across Europe. Digital finance modernises the infrastructure that allows those markets to function efficiently at scale. Integration without modern infrastructure will be slower, more expensive, and less competitive. Modern infrastructure without integration will remain fragmented and small. So, this is not two parallel agendas. It is one strategic project: integration and modernisation advancing together. This is how we mobilise Europe’s savings more effectively. This is how we fund innovation at scale. And this is how we build the European capacity that our competitiveness and security now depend on. But where there is promise, there is risk. And Europe has learned this lesson before. Financial innovation delivers efficiency, but it also requires further coordinated supervision and robust governance if we want trust and stability to travel with it. So we must be clear about the risks we are managing. First, fragmentation. We cannot allow digital innovation to fracture our markets into national silos. We cannot allow platform ecosystems to grow into new forms of market separation. Second, volatility and instability. Crypto-assets and stablecoins have shown how quickly innovation can outpace oversight. Cyber risk is not a side issue; it is systemic. The lesson is straightforward: innovation without trust does not scale. And trust is not created by optimism. It is created by rules, supervision, and credible enforcement. Europe has already taken an important step with MiCAR. It has demonstrated that smart regulation can build trust – and trust enables scale. At the same time, preserving trust and stability in an increasingly digital financial ecosystem remains essential. In this context, the digital euro is a key strategic initiative. As President Lagarde has argued, it is about ensuring that central bank money remains available in the digital age – complementing cash, supporting innovation in payments, strengthening Europe’s monetary sovereignty, and reinforcing the resilience and autonomy of European payment systems. We are now moving beyond the preparation phase and into the next stage of technical work. If the legislative framework is agreed during 2026, a pilot can follow in 2027, with the system ready for a potential issuance around 2029. The point is not speed for its own sake. The point is that Europe must not outsource the foundations of its payments architecture. There is also a geopolitical dimension. In an era defined by technological rivalry and strategic competition, financial infrastructure is an instrument of sovereignty. The question is not whether digital finance will grow. The question is whether it strengthens Europe’s autonomy and stability – or whether it creates new dependencies. Europe must ensure that digital innovation fortifies, rather than weakens, the integrity and resilience of our financial system. That means maintaining monetary independence. It means ensuring secure rails for payments and settlement. It means rules that protect stability and consumers, while enabling markets to scale. The choice is not between innovation and stability. The real question is whether we have the strategic clarity – and the political confidence – to achieve both. Let me end with what success would look like. Success is a Europe where savings do not sit idle while innovators search for capital. Success is a Europe where a company can scale across borders as easily as it scales within a single member state. Success is a Europe where technology lowers costs and expands opportunity, without undermining stability. Success is a Europe where capital markets do what they are meant to do: allocate capital efficiently to productive growth. “If we get this right, digital finance will be a catalyst. It will deepen capital markets, enable seamless cross-border investment, and fund innovation at scale.” | | — Kyriakos Pierrakakis, President of the Eurogroup |
And institutions like the EIB Group will remain central – not only as financiers, but as builders of European capacity, accelerators of investment, and anchors of trust. That is the direction Europe must now choose: not simply to manage stability, but to build the foundations of the next wave of prosperity.
1 R&D intensity in the EU stands at 2.2% of GDP, compared with roughly 3.4% in the United States. The EU accounts for around 18% of global R&D spending, while the US accounts for about 30% and China roughly 26%. In artificial intelligence, private investment in Europe is only around one-eighth of US levels. Venture capital investment amounts to roughly 0.3% of GDP in the EU, compared with around 0.7% in the United States. In frontier technologies such as AI, batteries and quantum computing, China now produces more patents than the EU and the US combined.
| ● Ευρωομάδα | | | 04/03/2026 12:32 | Ομιλία | | | | |
Είναι χαρά μου που βρίσκομαι σήμερα μαζί σας στο Φόρουμ της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων - ακρογωνιαίο λίθο της επενδυτικής ικανότητας της Ευρώπης και σύμβολο της ικανότητάς μας να μετατρέπουμε την κοινή φιλοδοξία σε συγκεκριμένα έργα. Συναντιόμαστε σε μια στιγμή που οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή έχουν κλιμακωθεί σημαντικά, με τις επιπτώσεις να φτάνουν πλέον ακόμη και στις ακτές της Ευρώπης. Αυτό που εκτυλίσσεται ισοδυναμεί με μια άνευ προηγουμένου και βαθιά ανησυχητική κρίση, που ασκεί σημαντική πίεση σε μια ήδη εύθραυστη διεθνή τάξη. Σε μια εποχή που τα γεωπολιτικά σοκ πολλαπλασιάζονται, οι οικονομίες μας δεν έχουν περιθώρια εφησυχασμού. Για την Ευρώπη, τα διακυβεύματα είναι τόσο οικονομικά όσο και στρατηγικά. Πρόκειται για ζήτημα ισχύος, αυτονομίας και ανθεκτικότητας. Η Μέση Ανατολή βρίσκεται στην καρδιά των παγκόσμιων ενεργειακών ροών και των κρίσιμων εμπορικών διαδρόμων. Όταν η αστάθεια φτάσει σε αυτόν τον πυρήνα, οι συνέπειες είναι άμεσες και μετρήσιμες. Οι τιμές της ενέργειας αυξάνονται. Το κόστος μεταφοράς και ασφάλισης αυξάνεται. Η πλήρης κλίμακα των επιπτώσεων θα εξαρτηθεί από τη διάρκεια της κρίσης. Εκεί θα γίνουν εμφανείς οι πραγματικές επιπτώσεις στη ναυτιλία, τις αλυσίδες εφοδιασμού και την εμπιστοσύνη των επενδυτών. Όσο περισσότερο παραμένει η αβεβαιότητα, τόσο ευρύτερο θα είναι το οικονομικό αποτύπωμα της κρίσης. Η εποχή της γεωπολιτικής αθωότητας έχει τελειώσει. Η ευρωπαϊκή κυριαρχία δεν είναι πλέον μια αφηρημένη φιλοδοξία - είναι προϋπόθεση για την οικονομική επιβίωση και τη θεσμική ισχύ. Είναι η ικανότητά μας: - για την απορρόφηση εξωτερικών κραδασμών,
- για να διασφαλίσουμε την ενεργειακή μας ασφάλεια,
- για να προστατεύσουμε την παραγωγική μας βάση,
- και να δράσουν έγκαιρα, συλλογικά και αποφασιστικά.
Αυτό που απαιτείται τώρα είναι μια σαφής αίσθηση επείγοντος - με την πλήρη κατανόηση ότι, σε περιόδους κρίσης, ο χρόνος δεν είναι ποτέ ουδέτερος. Η Ευρώπη διαθέτει τα εργαλεία για να διαμορφώσει τα γεγονότα και να επιβεβαιώσει τη στρατηγική της ισχύ. Πρέπει να κινηθούμε γρήγορα και συντονισμένα για να το διασφαλίσουμε. Η Ευρώπη έχει αποδείξει την ανθεκτικότητά της. Έχουμε απορροφήσει την οικονομική αναταραχή, την πίεση στο δημόσιο χρέος, μια πανδημία και ένα ενεργειακό σοκ. Προστατεύσαμε τις κοινωνίες μας. Σταθεροποιήσαμε τις οικονομίες μας. Ενεργήσαμε από κοινού όταν είχε σημασία. Αλλά η ανθεκτικότητα δεν είναι στρατηγική ανάπτυξης. Σήμερα, η Ευρώπη αντιμετωπίζει ένα διαρθρωτικό πρόβλημα ανταγωνιστικότητας. Η αύξηση της παραγωγικότητας έχει καθυστερήσει για πολύ καιρό και το χάσμα με τις Ηνωμένες Πολιτείες έχει διευρυνθεί εδώ και δύο δεκαετίες. Ταυτόχρονα, τα δημογραφικά εμπόδια καθίστανται δεσμευτικοί περιορισμοί. Μέχρι το 2040, το εργατικό δυναμικό της Ευρώπης θα μπορούσε να συρρικνωθεί κατά σχεδόν δύο εκατομμύρια άτομα ετησίως. Αυτό έχει σημασία επειδή αλλάζει την εξίσωση. Η ανάπτυξη δεν μπορεί πλέον να βασίζεται στην αυξανόμενη προσφορά εργασίας. Πρέπει να προέρχεται από την υψηλότερη παραγωγικότητα. Και η υψηλότερη παραγωγικότητα προέρχεται από την καινοτομία, τις επενδύσεις και την αποτελεσματική κατανομή κεφαλαίων. «Με απλά λόγια: το μοντέλο ανάπτυξης που στήριζε την ευρωπαϊκή ευημερία για δεκαετίες φτάνει στα όριά του». | | — Kyriakos Pierrakakis, President of the Eurogroup |
Επομένως, το στρατηγικό έργο που έχουμε μπροστά μας είναι σαφές. Πρέπει να κινητοποιήσουμε κεφάλαια πιο αποτελεσματικά για τη χρηματοδότηση της καινοτομίας και της κλίμακας. Αυτός είναι ο μόνος μοχλός που μπορεί να αυξήσει την παραγωγικότητα, να αυξήσει τα εισοδήματα, να ενισχύσει τη στρατηγική αυτονομία και να οικοδομήσει ανθεκτικότητα. Η Ευρώπη δεν υποφέρει από έλλειψη αποταμιεύσεων. Εμείς υποφέρουμε από έλλειψη κινητοποίησης. Κάθε χρόνο, οι Ευρωπαίοι εξοικονομούν περίπου 1,4 τρισεκατομμύρια ευρώ – και πάρα πολλά από αυτά παραμένουν σε καταθέσεις χαμηλής απόδοσης. Εν τω μεταξύ, οι ανταγωνιστές μας επενδύουν περισσότερο σε τεχνολογίες αιχμής και αναπτύσσονται ταχύτερα. Μπορείτε να το δείτε αυτό στους αριθμούς. Η ένταση Ε&Α στην ΕΕ είναι περίπου 2,2% του ΑΕΠ, σε σύγκριση με περίπου 3,4% στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι επενδύσεις σε επιχειρηματικά κεφάλαια αποτελούν περίπου το 0,3% του ΑΕΠ στην Ευρώπη, σε σύγκριση με περίπου 0,7% στις Ηνωμένες Πολιτείες 1 . Αυτά δεν είναι αφηρημένα στατιστικά στοιχεία. Μεταφράζονται στο κατά πόσον οι εταιρείες μπορούν να αναπτυχθούν, κατά πόσον οι ιδέες μπορούν να επεκταθούν και κατά πόσον η Ευρώπη θέτει πρότυπα ή τα υιοθετεί. Αυτό το κενό δεν είναι τυχαίο. Αντικατοπτρίζει διαρθρωτικά χαρακτηριστικά του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος: μεγαλύτερη εξάρτηση από τη διαμεσολάβηση των τραπεζών, κατακερματισμένες κεφαλαιαγορές και μια κουλτούρα κινδύνου που πολύ συχνά ευνοεί τη διατήρηση έναντι της κλίμακας. «Η Ευρώπη δεν έχει έλλειψη ιδεών. Δεν έχει έλλειψη ταλέντου. Δεν έχει έλλειψη αποταμιεύσεων. Αυτό που της λείπει είναι η κλίμακα και τα κανάλια για να μετατρέψει τις αποταμιεύσεις σε καινοτομία.» | | — Kyriakos Pierrakakis, President of the Eurogroup |
Ιδού, λοιπόν, η βασική διάγνωση: Η Ευρώπη δεν στερείται ιδεών. Δεν της λείπει το ταλέντο. Δεν της λείπουν οι αποταμιεύσεις. Αυτό που της λείπει είναι η κλίμακα και τα κανάλια για να μετατρέψει τις αποταμιεύσεις σε καινοτομία. Γι' αυτό η Ένωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων έχει τόσο μεγάλη σημασία. Είναι η διαρθρωτική μεταρρύθμιση που η Ευρώπη έχει αναβάλει για πολύ καιρό. Αλλά αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο πρέπει τώρα να μιλήσουμε σοβαρά για το επόμενο επίπεδο: τον εκσυγχρονισμό των υποδομών μέσω των οποίων κινείται το κεφάλαιο. Εδώ είναι που ο Όμιλος της ΕΤΕπ είναι απαραίτητος. Η ΕΤΕπ και το ΕΤΕ δεν είναι μόνο δανειστές. Είναι οι δημιουργοί της ευρωπαϊκής δυναμικότητας. Μειώνουν τον κίνδυνο των επενδύσεων εκεί που οι αγορές διστάζουν. Φέρνουν τα έργα σε τραπεζική ελκυστικότητα. Δημιουργούν πρότυπα. Βοηθούν την Ευρώπη να προσελκύσει ιδιωτικά κεφάλαια. Με άλλα λόγια: ο Όμιλος ΕΤΕπ είναι ένα από τα λίγα ιδρύματα που έχουν την εντολή και την αξιοπιστία να γεφυρώσουν τις αποταμιεύσεις της Ευρώπης με την ανάγκη της Ευρώπης για κλίμακα. Αν η Ευρώπη θέλει να ανταγωνιστεί, χρειαζόμαστε περισσότερα έργα που είναι επενδυτικά, περισσότερες αγορές που είναι επενδυτικά και περισσότερες οδούς για να ακολουθήσουν τα ιδιωτικά κεφάλαια την δημόσια μείωση του κινδύνου. Αυτό δεν είναι σύνθημα. Είναι οι πρακτικοί μηχανισμοί της ανταγωνιστικότητας. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το θέμα αυτού του Φόρουμ – η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της ασφάλειας – δεν είναι μόνο επίκαιρο. Είναι και αναπόφευκτο. Αυτό με φέρνει στο επίκεντρο των παρατηρήσεών μου: τα ψηφιακά χρηματοοικονομικά. Τα ψηφιακά χρηματοοικονομικά δεν αποτελούν μια οριακή αναβάθμιση. Είναι ένας διαρθρωτικός μετασχηματισμός στον τρόπο με τον οποίο αντλούνται, κατανέμονται, διακανονίζονται και εποπτεύονται τα κεφάλαια. «Η ψηφιακή χρηματοδότηση δεν αποτελεί μια οριακή αναβάθμιση. Είναι ένας διαρθρωτικός μετασχηματισμός στον τρόπο με τον οποίο αντλούνται, κατανέμονται, διακανονίζονται και εποπτεύονται τα κεφάλαια.» | | — Kyriakos Pierrakakis, President of the Eurogroup |
Ο μετασχηματισμός θα συμβεί. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η Ευρώπη τον διαμορφώνει ή αν η Ευρώπη προσαρμόζεται σε πλαίσια που έχουν σχεδιαστεί αλλού. Αν το κάνουμε σωστά, η ψηφιακή χρηματοδότηση μπορεί να κάνει κάτι εξαιρετικά σημαντικό για την Ευρώπη: μπορεί να μειώσει την απόσταση. Μπορεί να μειώσει την απόσταση μεταξύ των αποταμιευτών και των καινοτόμων. Μπορεί να μειώσει την απόσταση μεταξύ των μικρών επιχειρήσεων και των μεγάλων δεξαμενών κεφαλαίου. Μπορεί να μειώσει την απόσταση μεταξύ των εθνικών αγορών και μιας πραγματικά ευρωπαϊκής αγοράς. Οι τεχνολογίες κατανεμημένου καθολικού μπορούν να μειώσουν τις τριβές στην εκκαθάριση και τον διακανονισμό, να μειώσουν το κόστος έκδοσης και διαμεσολάβησης, να επιταχύνουν τις διασυνοριακές πληρωμές και να επεκτείνουν την πρόσβαση σε επενδύσεις. Η δημιουργία διακριτικών μπορεί να μειώσει το κόστος έκδοσης - ιδίως για τις ΜΜΕ - και να συνδέσει τις εταιρείες με ευρύτερες βάσεις επενδυτών σε όλη την Ευρώπη. Το ζήτημα δεν είναι η τεχνολογία αυτή καθαυτή. Το ζήτημα είναι αν μπορούμε να μειώσουμε το διαρθρωτικό κόστος του κεφαλαίου στην Ευρώπη και αν μπορούμε να διαθέσουμε κεφάλαια ταχύτερα και πιο αποτελεσματικά σε παραγωγικές επενδύσεις. Τα οφέλη είναι πραγματικά: μεγαλύτερη ένταξη, περισσότερος ανταγωνισμός, χαμηλότερο κόστος για τους καινοτόμους, μεγαλύτερες δεξαμενές χρηματοδότησης για τους επιχειρηματίες και μεγαλύτερη διαφάνεια για τους επενδυτές. Αλλά μόνο εάν τα ενσωματώσουμε όλα αυτά σε ένα συνεκτικό ευρωπαϊκό πλαίσιο. «Η ψηφιακή χρηματοδότηση δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη δομική ολοκλήρωση. Πρέπει να τη συμπληρώνει.» | — Kyriakos Pierrakakis, President of the Eurogroup |
Η Ένωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων εμβαθύνει και ενσωματώνει τις κεφαλαιαγορές σε ολόκληρη την Ευρώπη. Τα ψηφιακά χρηματοοικονομικά εκσυγχρονίζουν την υποδομή που επιτρέπει σε αυτές τις αγορές να λειτουργούν αποτελεσματικά σε μεγάλη κλίμακα. Η ολοκλήρωση χωρίς σύγχρονες υποδομές θα είναι πιο αργή, πιο ακριβή και λιγότερο ανταγωνιστική. Οι σύγχρονες υποδομές χωρίς ολοκλήρωση θα παραμείνουν κατακερματισμένες και μικρές. Δεν πρόκειται, λοιπόν, για δύο παράλληλες ατζέντες. Πρόκειται για ένα στρατηγικό έργο: η ολοκλήρωση και ο εκσυγχρονισμός προχωρούν μαζί. Έτσι κινητοποιούμε τις αποταμιεύσεις της Ευρώπης πιο αποτελεσματικά. Έτσι χρηματοδοτούμε την καινοτομία σε μεγάλη κλίμακα. Και έτσι χτίζουμε την ευρωπαϊκή ικανότητα από την οποία εξαρτώνται πλέον η ανταγωνιστικότητα και η ασφάλειά μας. Αλλά όπου υπάρχει υπόσχεση, υπάρχει και κίνδυνος. Και η Ευρώπη έχει μάθει αυτό το μάθημα και στο παρελθόν. Η χρηματοοικονομική καινοτομία προσφέρει αποτελεσματικότητα, αλλά απαιτεί επίσης περαιτέρω συντονισμένη εποπτεία και ισχυρή διακυβέρνηση, εάν θέλουμε να τη συνοδεύουν η εμπιστοσύνη και η σταθερότητα. Επομένως, πρέπει να είμαστε σαφείς σχετικά με τους κινδύνους που διαχειριζόμαστε. Πρώτον, ο κατακερματισμός. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στην ψηφιακή καινοτομία να διασπάσει τις αγορές μας σε εθνικά σιλό. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στα οικοσυστήματα πλατφορμών να εξελιχθούν σε νέες μορφές διαχωρισμού της αγοράς. Δεύτερον, η αστάθεια και η μεταβλητότητα. Τα κρυπτονομίσματα και τα σταθερά κρυπτονομίσματα έχουν δείξει πόσο γρήγορα η καινοτομία μπορεί να ξεπεράσει την εποπτεία. Ο κυβερνοκίνδυνος δεν είναι ένα δευτερεύον ζήτημα. Είναι συστημικός. Το μάθημα είναι απλό: η καινοτομία χωρίς εμπιστοσύνη δεν κλιμακώνεται. Και η εμπιστοσύνη δεν δημιουργείται από την αισιοδοξία. Δημιουργείται από κανόνες, εποπτεία και αξιόπιστη επιβολή. Η Ευρώπη έχει ήδη κάνει ένα σημαντικό βήμα με το MiCAR. Έχει αποδείξει ότι η έξυπνη νομοθεσία μπορεί να οικοδομήσει εμπιστοσύνη – και η εμπιστοσύνη επιτρέπει την κλιμάκωση. Ταυτόχρονα, η διατήρηση της εμπιστοσύνης και της σταθερότητας σε ένα ολοένα και πιο ψηφιακό χρηματοοικονομικό οικοσύστημα παραμένει απαραίτητη. Σε αυτό το πλαίσιο, το ψηφιακό ευρώ αποτελεί βασική στρατηγική πρωτοβουλία. Όπως υποστήριξε η Πρόεδρος Λαγκάρντ, πρόκειται για τη διασφάλιση ότι το χρήμα της κεντρικής τράπεζας παραμένει διαθέσιμο στην ψηφιακή εποχή – συμπληρώνοντας τα μετρητά, υποστηρίζοντας την καινοτομία στις πληρωμές, ενισχύοντας τη νομισματική κυριαρχία της Ευρώπης και ενισχύοντας την ανθεκτικότητα και την αυτονομία των ευρωπαϊκών συστημάτων πληρωμών. Πλέον, προχωράμε πέρα από τη φάση προετοιμασίας και στο επόμενο στάδιο των τεχνικών εργασιών. Εάν το νομοθετικό πλαίσιο συμφωνηθεί εντός του 2026, μπορεί να ακολουθήσει πιλοτικό πρόγραμμα το 2027, με το σύστημα έτοιμο για πιθανή έκδοση γύρω στο 2029. Το θέμα δεν είναι η ταχύτητα αυτή καθαυτή. Το θέμα είναι ότι η Ευρώπη δεν πρέπει να αναθέτει σε εξωτερικούς συνεργάτες τα θεμέλια της αρχιτεκτονικής πληρωμών της. Υπάρχει επίσης και μια γεωπολιτική διάσταση. Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από τεχνολογική αντιπαλότητα και στρατηγικό ανταγωνισμό, οι χρηματοπιστωτικές υποδομές αποτελούν μέσο κυριαρχίας. Το ερώτημα δεν είναι αν η ψηφιακή χρηματοδότηση θα αναπτυχθεί. Το ερώτημα είναι αν ενισχύει την αυτονομία και τη σταθερότητα της Ευρώπης ή αν δημιουργεί νέες εξαρτήσεις. Η Ευρώπη πρέπει να διασφαλίσει ότι η ψηφιακή καινοτομία ενισχύει, αντί να αποδυναμώνει, την ακεραιότητα και την ανθεκτικότητα του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος. Αυτό σημαίνει διατήρηση της νομισματικής ανεξαρτησίας. Σημαίνει διασφάλιση ασφαλών γραμμών για πληρωμές και διακανονισμούς. Σημαίνει κανόνες που προστατεύουν τη σταθερότητα και τους καταναλωτές, ενώ παράλληλα επιτρέπουν στις αγορές να κλιμακώνονται. Η επιλογή δεν είναι μεταξύ καινοτομίας και σταθερότητας. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν έχουμε τη στρατηγική σαφήνεια – και την πολιτική αυτοπεποίθηση – για να επιτύχουμε και τα δύο. Επιτρέψτε μου να τελειώσω με το πώς θα έμοιαζε η επιτυχία. Η επιτυχία είναι μια Ευρώπη όπου οι αποταμιεύσεις δεν μένουν αδρανείς ενώ οι καινοτόμοι αναζητούν κεφάλαια. Η επιτυχία είναι μια Ευρώπη όπου μια εταιρεία μπορεί να επεκταθεί πέρα από τα σύνορα τόσο εύκολα όσο επεκταθεί εντός ενός μόνο κράτους μέλους. Η επιτυχία είναι μια Ευρώπη όπου η τεχνολογία μειώνει το κόστος και διευρύνει τις ευκαιρίες, χωρίς να υπονομεύει τη σταθερότητα. Η επιτυχία είναι μια Ευρώπη όπου οι κεφαλαιαγορές κάνουν αυτό για το οποίο προορίζονται: κατανέμουν αποτελεσματικά τα κεφάλαια στην παραγωγική ανάπτυξη. «Αν το πετύχουμε αυτό, η ψηφιακή χρηματοδότηση θα λειτουργήσει ως καταλύτης. Θα εμβαθύνει τις κεφαλαιαγορές, θα επιτρέψει την απρόσκοπτη διεξαγωγή διασυνοριακών επενδύσεων και θα χρηματοδοτήσει την καινοτομία σε μεγάλη κλίμακα.» | | — Kyriakos Pierrakakis, President of the Eurogroup |
Και ιδρύματα όπως ο Όμιλος ΕΤΕπ θα παραμείνουν κεντρικά – όχι μόνο ως χρηματοδότες, αλλά και ως κατασκευαστές ευρωπαϊκών ικανοτήτων, επιταχυντές επενδύσεων και άγκυρες εμπιστοσύνης. Αυτή είναι η κατεύθυνση που πρέπει τώρα να επιλέξει η Ευρώπη: όχι απλώς να διαχειριστεί τη σταθερότητα, αλλά να θέσει τα θεμέλια του επόμενου κύματος ευημερίας.
1 Η ένταση της έρευνας και ανάπτυξης (Ε&Α) στην ΕΕ ανέρχεται στο 2,2% του ΑΕΠ, σε σύγκριση με περίπου 3,4% στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ΕΕ αντιπροσωπεύει περίπου το 18% των παγκόσμιων δαπανών για Ε&Α, ενώ οι ΗΠΑ αντιπροσωπεύουν περίπου το 30% και η Κίνα περίπου το 26%. Στην τεχνητή νοημοσύνη, οι ιδιωτικές επενδύσεις στην Ευρώπη αντιστοιχούν μόνο στο ένα όγδοο περίπου των επιπέδων των ΗΠΑ. Οι επενδύσεις σε επιχειρηματικά κεφάλαια ανέρχονται σε περίπου 0,3% του ΑΕΠ στην ΕΕ, σε σύγκριση με περίπου 0,7% στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε τεχνολογίες αιχμής όπως η τεχνητή νοημοσύνη, οι μπαταρίες και η κβαντική υπολογιστική, η Κίνα παράγει πλέον περισσότερα διπλώματα ευρεσιτεχνίας από ό,τι η ΕΕ και οι ΗΠΑ μαζί.
|
|
|