ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΒΟΥΡΑΝΑΚΗΣ γράφει:οι αδιόρθωτοι,οι στρουθοκαμηλίζοντες ..και τα οφέλη του εγκλεισμού
Θες δεν θες..συνυπάρχεις.
Και δεν είναι βέβαια η συνύπαρξη υποχρεωτική μόνο με τους δικούς σου αγαπημένους ανθρώπους - συζύγους , παιδιά, πεθερικά, συμπεθέρια και εγγόνια - αλλά τρως στην μάπα, την αφόρητη tv με κάθε είδους βοθρολύμματα. Εντάξει ,υπάρχουν και κάποιες εκπομπές που αξίζουν-ελαχιστότατες- και ορισμένοι που διατηρούν ένα επίπεδο…αλλά…..
Ο κανόνας υπάρχει γιατί οι φωτεινές εξαιρέσεις αφήνουν παράθυρο αισιοδοξίας για τους ρομαντικούς της Ρωμιοσύνης.
‘Άλλος ένας κανόνας ο οποίος υπογραμμίστηκε ή μάλλον φωτίστηκε με έντονους και ευχάριστα αισιόδοξους χρωματισμούς, είναι το πλήθος των μεγάλων και επιφανών Ελλήνων Επιστημόνων τόσο στην Επικράτεια, όσο και σε όλο τον Κόσμο. Όχι μόνο για την Επιστημονική τους επάρκεια και καταξίωση, αλλά και για το ‘Ηθος, την Ανθρωπιά και την Αγάπη στον Συνάνθρωπο και την Πατρίδα.
Μεγάλη η αντίθεση με τους πολιτικούς ολόκληρου του φάσματος για την πλειονότητα των οποίων η ανεπάρκεια είναι ο ηπιότερος χαρακτηρισμός τον οποίο τους προσδίδω, μόνο και μόνο για να μην τρέχω σε δικαστικές αίθουσες .
Θα τολμήσω όμως να παραδεχθώ ορισμένες αλήθειες όσο και αν με χαρακτηρίσουν «κάπως» ορισμένοι παρωπιδάκηδες: πρώτα απ’ όλα, ο τωρινός Πρωθυπουργός είναι ο καλύτερος και ικανότερος των πολιτικών της Βουλής των Ελλήνων. Λέει ΑΛΗΘΕΙΕΣ,ΔΟΥΛΕΥΕΙ,ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ με γνώμονα το συμφέρον της Ελλάδος και των Απανταχού Ελλήνων. Το τονίζω εγώ, ο οποίος ποτέ δεν ψήφισα ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ για πολλούς προσωπικούς και ιδεολογικούς λόγους οι οποίοι δεν είναι του παρόντος. Ναι,είμαι ιδεολόγος φύσει και θέσει. Δεν πετάω όμως στα σύννεφα,δεν φοράω παρωπίδες και αναγνωρίζω τις Αξίες όπου και αν αυτές βρίσκονται. Στα 70μου χρόνια και από δεκαπέντε ετών πολιτικό όν, έχω μάθει τόσο από την Οικογένειά μου όσο και από σπουδές, αλλά και από τον στίβο της ζωής, πως ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΞΙΟΙ δικαιούνται τον Επαινο. Δικαιούνται να ομιλούν, δικαιούνται να διοικούν, δικαιούνται τον σεβασμό μου. Εχει στο σχήμα του και άλλους άξιους ο Πρωθυπουργός μας. Είναι γνωστοί σε όλους μας- όσοι δεν διαθέτουμε παρωπίδες- αλλά και κάποιους «εξ ανάγκης σε θώκους» (ας όψονται οι αναγκαστικές ισορροπίες).
Και ερχόμαστε στην Αξιωματική Αντιπολίτευση: εκεί τα πράγματα είναι από απογοητευτικά έως οικτρά. Ηπιος χαρακτηρισμός: «Μια φορά ψεύτης,για πάντα ψεύτης». Αυτός ο οποίος την ενασχόληση με την πολιτική την θεωρεί αυτοσκοπό και το Κόμμα υπεράνω της Πατρίδας και της Αξιοπρέπειας, δεν είναι πολιτικός. Και προ πάντων.. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ έντιμος πολιτικός. Και κάποιοι με θητεία στο ΠΑ.ΣΟ.Κ που …συρίζησαν(!), από ..μονόφθαλμοι..αποτυφλώθηκαν. Τους κατάπιε η ..φελότητα και ο συριζαϊκός αμοραλλισμός. Υποστηρικτές που έχουν απομείνει θεωρώ ότι είναι μόνο όσοι υπερασπίζονται την καρέκλα τους, την αυριανή –ενδεχόμενη- καρεκλίτσα τους και οι εκ γενετής παρωπιδάκηδες ή, οι… «κληρονομικου δικαιώματος»!!
Μόνη και μεστή Αντιπολίτευση στην Βουλή, αυτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Το ΚΙΝ.ΑΛ. δεν υπάρχει για μένα. Στο Κόμμα παρέμειναν και γενιούνται πολιτικοί με Ηθος που δεν φοβούνται το πολιτικό κόστος, ούτε τα λάθη από τα οποία διδάσκονται και δεν επαναλαμβάνουν.
Το Κ.Κ.Ε. είναι συνεπές στα πιστεύω του, αλλά είναι η επιτομή της συντήρησης, καθώς έχει μείνει στον…Λένιν και υπάρχει μόνο και μόνο για να μας θυμίζει την Ιστορία του.
Τα άλλα κόμματα είναι κόμματα διαμαρτυρίας και βολέματος. Ουσία πολιτική δεν έχουν, άρα ούτε θα παράξουν τέτοια.
Τα γράφω αυτά καθώς σαν κι εμένα, μέγα πλήθος πολιτών δεν τρώει αμάσητα την «τροφή». Ακούει, βλέπει, κρίνει και…εγκρίνει , ή κατακρίνει και απορρίπτει.
Και ερχόμαστε στην μεγάλη ΠΛΗΓΗ που ακούει στο όνομα ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ. Κυρίως, αυτή της τοπικής: εκεί,ο κανόνας είναι τόσο ισχυρός , που χρειάζεται ΜΕΓΑΛΗ «ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ» για να καθαρίσει πρώτα το απόστημα και μετά να βρεθεί τρόπος ώστε μόνο οι έντιμοι,οι καθαροί και ικανοί κάθε Δήμου να έχουν δικαίωμα στο εκλέγεσθαι.
Ταυτόχρονα, ο ΕΛΕΓΧΟΣ να είναι ΑΜΕΙΛΙΚΤΟΣ. Η διαφάνεια ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ τόσο από την Κεντρική Διοίκηση, όσο και από τον Δημότη, του οποίου η όποια καταγγελία ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΞΕΤΑΖΕΤΑΙ ΑΜΕΣΩΣ, από Εισαγγελέα και όχι από το «καλάθι» της εξάρτησης και της αδιαφορίας. Η μεγαλύτερη οικονομική αιμορραγούσα πληγή είναι η ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ. Οι εξαιρέσεις είναι λίγες και ο κανόνας καλά κρατεί (σε επόμενο άρθρο μου θα σχολιάσω αναλυτικά τα εν ώδε δήμω). Με στοιχεία, τόσο για την παραγωγή έργου από τους εργαζόμενους όσο και για την ποιότητα των Δημάρχων, Αντιδημάρχων, Προέδρων και Προϊσταμένων με τους παρατρεχάμενους τους, ή μάλλον…τα «μακριά τους χέρια». Τα στοιχεία-γιατί για στοιχεία θα πρόκειται-και οι αριθμοί, θα μεταβιβαστούν και αρμοδίως..
Σας ευχαριστώ..αν διαβάζοντάς με..φτάσατε έως εδώ. Εις το επαινιδειν..
ΓΙΑΝΝΗΣ Γ. ΒΑΒΟΥΡΑΝΑΚΗΣ
*Ο Γιάννης Γ. Βαβουρανάκης, είναι Χημικός και πολιτικός σχολιαστής
https://twitter.com/mgvavour/status/1337448055503720449?s=20
