Sep 13, 2018 12:43 pm | admin2
Όταν πήρα την αναφορά του εμπνευσμένου από εμένα αστυνομικού τον κάλεσα να έρθει το βράδυ από το γραφείο του υπουργείου. Του είπα ότι εκεί συχνάζουν συστηματικά έμποροι της αγοράς που δεν θα πήγαιναν αν δεν υπήρχε πρόβλημα υγιεινής. Του είπα βεβαίως να κάνει ότι νομίζει αλλά πρέπει να ξέρει ότι συχνάζω και εγώ εκεί. Το τελευταίο νομίζω ότι τον έπεισε. Πήγα προ ημερών στο ταβερνείο μου. Ο ένας απ’ τους Σπαταναίους συνιδιοκτήτες έχει αποβιώσει. Ο άλλος συνεχίζει. Καμιά δεκαριά αγορανομικές παραβάσεις φαίνονται με γυμνό μάτι μόλις αρχίζεις να κατεβαίνεις τα σκαλιά του υπογείου. Αυτό όμως ζει και βασιλεύει και τρέφει γενεές Αθηναίων που έχουν την εργασία τους στο κέντρο του κέντρου.
Διηγούμαι αυτήν την ιστορία για να δείξω ότι δεν εμπνέομαι κατά τη συγγραφή αυτού του άρθρου από ευρωπαϊκές εκσυγχρονιστικές ιδέες. Ούτε από το ύψος της μορφωτικής και ταξικής μου υπεροχής ρίχνω κεραυνούς στους ανθρώπους που προσπαθούν να βγάλουν το ψωμί τους.
Κατοικώ στο Κέντρο του Κέντρου της πόλης. Όταν βγω από το σπίτι συνήθως οδηγώ και ταλαιπωρούμαι αφάνταστα από τα φορτηγά, που στα στενά δρομάκια του κέντρου (καμιά φορά και στις λεωφόρους) ξεφορτώνουν τα πιο απίθανα είδη με νωχελικό ρυθμό και αν τους θυμίσεις την παρουσία σου σε βρίζουν ή σε απειλούν. Γνωρίζω ότι υπάρχουν ορισμένες ώρες πριν από το άνοιγμα των μαγαζιών που η τροφοδοσία τους είναι νόμιμη και επιτρεπτή. Γνωρίζω επίσης ότι επί δεκαετίες τώρα ο σχετικός νόμος δεν επιβάλλεται. Γνωρίζω τέλος ότι μια παρέα από σέξι νεαρές και μυώδεις νεαρούς, που συχνάζει κεφάτη στο τυροπιτάδικο της γωνίας κοντά στο γραφείο μου είναι αστυνομικοί του Δήμου. Αστυνομικοί; Ναι, βέβαια. Άμα θέλετε το πιστεύετε, γιατί κατά τα άλλα ούτε στολή φοράνε ούτε καπέλο.
Ο Δήμος Αθηναίων είναι μια εξουσία κοντά στο λαό. Όσο κοντά γίνεται. Έχει περάσει από τα χέρια πλειοψηφιών που εκπροσωπούν όλες τις πολιτικές και ιδεολογικές παρατάξεις. Λαμπρές προσωπικότητες έχουν κατά καιρούς επιλεγεί ως Δήμαρχοι. Ακόμα περισσότεροι έχουν διαγωνιστεί για αυτήν την τιμή. Κανείς όμως δεν έκανε θέμα του την εφαρμογή των νόμων.
Πήγα για πρώτη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής ως βουλευτής της πλειοψηφίας μετά το 1981. Μέχρι τότε οι κατά τόπους διπλωματικές αρχές της μεγαλύτερης δημοκρατίας του κόσμου ηρνούντο να μου χορηγήσουν θεώρηση διαβατηρίου. Στη Νέα Υόρκη έμενα στο Stuyvesant. Ένα συγκρότημα πολυκατοικιών ιδιωτικής πολεοδόμησης πάνω στον 14ο δρόμο. Στο απέναντι πεζοδρόμιο, αν διέσχιζες το δρόμο που δεν ήταν ιδιαίτερα φαρδύς για το σημείο αυτό, άλλαζες όχι απλώς γειτονιά αλλά και χώρα. Μετανάστες από τη Λατινική Αμερική, κατά πλειοψηφία χωρίς χαρτιά, κατοικούσαν σε εξαθλιωμένες και ερειπωμένες παλαιές κατασκευές του «Μπάριο» όπως το ονόμαζαν. Ομιλείτο αποκλειστικά η ισπανική. Δεκάδες άνεργοι καθόντουσαν στον ήλιο των πεζοδρομίων και το εμπόριο ναρκωτικών έδινε κι έπαιρνε. Η πρώτη συμβουλή των Αμερικανών φίλων που μας φιλοξενούσαν ήταν να μη διασχίσουμε ποτέ αυτόν τον δρόμο, να μην αποπειραθούμε να διεισδύσουμε ποτέ στο «Μπάριο» ότι και αν συμβεί.
Η Νέα Υόρκη είχε μια παλιά παράδοση ελέγχου από τα συνδικάτα και το δημοκρατικό κόμμα. Ιρλανδοί, Ιταλοί, Εβραίοι και Έλληνες περιφρουρούσαν τα κεκτημένα τους και αδιαφορούσαν για τους έγχρωμους χειρώνακτες που αποτελούσαν τα θεμέλια της πόλης. Ώσπου ξαφνικά, άγνωστο για ποιους λόγους ακόμη και σήμερα, βγήκε δήμαρχος ένας Ιταλός ρεπουμπλικάνος, ο Τζουλιάνι. Αναμόρφωσε την αστυνομία. Μέσα σε δύο χρόνια αύξησε όλα τα πρόστιμα που εισπράττονταν επιτόπου. Ως δια μαγείας συνοικίες ολόκληρες της πόλης έπαψαν να είναι άνδρο εγκληματιών και εστίες εμπορίου ναρκωτικών. Το δόγμα του Τζουλιάνι λεγόταν «μηδενική ανοχή» (zerotolerance).
Αν υπάρχει κάποιος στην πατρίδα μας που η Δημαρχεία των Αθηναίων του αρκεί και δεν τη βλέπει ως πρώτο σκαλοπάτι για μια μακριά σταδιοδρομία βασισμένη στην πολιτική πελατεία, ας διεκδικήσει την εφαρμογή μιας πολιτικής μηδενικής ανοχής.
Η Αθήνα είναι μια από τις ωραιότερες πόλεις του κόσμου. Έχει φυσικές καλλονές και τρομερό ενδιαφέρον. Ας μαζέψουμε τους υβριστές και τους μπαχαλάκηδες. Ας πειθαρχήσουμε τους κακομαθημένους γόνους. Ας πληρώσουν για τις ζημίες που κάνουν στην πόλη όσοι τις κάνουν. Ας εφαρμοστεί επιτέλους ο νόμος.
Sep 12, 2018 10:17 am | admin2
Όμως υπάρχει και η πρόσφατη εμπειρία που έχει αγγίξει τη ζωή των περισσότερων από εμάς. Την τετράχρονη χιτλερική κατοχή και την επτάχρονη δικτατορία των στρατιωτικών που εμπνέονταν από τα χιτλερικά ιδανικά. Διδασκόμαστε την ιστορία κατά τρόπο που να μας εξασφαλίζει απέναντι στις οδυνηρές αναμνήσεις. Εξαφανίστηκαν οι δοσίλογοι και οι μαυραγορίτες της κατοχής, όπως αργότερα μεταβλήθηκαν σε «Λάθρα βιώσαντες», οι κάθε είδους συνεργάτες της χούντας. Ο ελληνικός λαός ανεδύθη από τις περιπέτειες του στιλπνός, γάργαρος και παρθένος. Όλοι οι αντιστασιακοί, όλοι οι εχθροί της δικτατορίας προσαρμοστήκαμε στο πνεύμα της νέας εποχής, με μεγάλη επιτυχία.
Οι αποφάσεις της εθνοσυνέλευσης του Άστρους , εμπνευσμένες από τη Γαλλική Επανάσταση είχαν οδηγήσει σε μια σειρά από αγροτικές μεταρρυθμίσεις και στην καθοριστική απόφαση ότι κάθε πολίτης αντιπροσώπευε μια ψήφο, όποια κι αν ήταν η μορφωτική ή οικονομική του κατάσταση. Είμασταν τότε το πιο σύγχρονο κράτος της ευρωπαϊκής χερσονήσου μετά την Ελβετία. Οι Βρετανοί μας ακολούθησαν έναν αιώνα αργότερα, το ίδιο και οι σημερινοί δάσκαλοι της δημοκρατίας Γερμανοί και Γάλλοι .
Το κυριότερο δε ήταν ότι αυτά έγιναν χωρίς θυσίες, με επιδείξεις απλώς του λαϊκού φρονήματος, όπως για της έξωση του Όθωνα και την αλλαγή δυναστείας. Δεν κάναμε ούτε μακρόχρονο εμφύλιο πόλεμο όπως οι Άγγλοι την εποχή του Κρόμγουελ, ούτε σφαγή της αριστοκρατίας και του κλήρου, όπως στη Γαλλία την εποχή της μεγάλης τρομοκρατίας, ούτε εμφύλιους πόλεμους ανάμεσα σε μικρότερα κράτη που υπεράσπιζαν την αυτονομία τους, όπως στη Γερμανία και στη Ιταλία. Τα πράγματα σ’ εμάς προσαρμόζονταν, επειδή προσαρμοζόταν ο πολίτης με τη νέα μορφή εξουσίας που αναζητούσε.
Το 1976, μετά από οκτώ χρόνια εξορία, είχα μεγάλη δεκτικότητα. Παρακολουθούσα με πάθος κάθε είδους λαϊκές εκδηλώσεις και προσπαθούσα να προσαρμοστώ. Μια ημέρα θυμάμαι, λίγους μήνες αφότου είχε πέσει η δικτατορία παρακολουθούσα έκθαμβος τη συζήτηση ενός πολίτη με ένα αστυνομικό, που τον είχε συλλάβει να περνάει αναιδέστατα ένα κόκκινο φανάρι. Η συζήτηση είχε τρία στάδια: το πρώτο ήταν το «φιλικό». Αναζήτηση τόπου κοινής καταγωγής, επιχειρηματολογία γύρω από αυτό «που κάναν όλοι», προσπάθεια εκμαίευσης του οίκτου του όργανου της τάξης. Το δεύτερο ήταν η προσπάθεια του εντυπωσιασμού. Ακούστηκαν το γνωστό “ξέρεις ποιος είναι εγώ;», απειλές μετάθεσης, επίκληση συγγένειας σε ανώτατο επίπεδο. Το τρίτο στάδιο αφορούσε τη συγκυρία. Άκουσα κατάπληκτος τον παραβάτη να λέει προς το όργανο «εσείς καταλάβατε ότι έχουμε δημοκρατία; Η χούντα τελείωσε να μάθετε να φέρεστε» Είδα τότε τρομοκρατημένο το όργανο της τάξης να μαζεύει το σημειωματάριο του και να αποχωρεί αφήνοντας τον θρασύτατο ρωμιό ατιμώρητο.
Αυτά τα τρία στάδια συναλλαγής με τον κρατικό μηχανισμό ισχύουν ακόμα και τώρα. Η πολιτική της κυβέρνησης τα έχει νομιμοποιήσει, καταστήσει και φορτίσει ιδεολογικά. Δολοφόνος που για έντεκα ανθρωποκτονίες έχει καταδικαστεί σε ισάριθμες ποινές ισοβίων δεσμών (υπενθυμίζω ότι η θανατική ποινή στη χώρα μας δεν προβλέπεται), δικαιούται άδεια για να πάει να δει την οικογένεια του. Βουλευτής μέσα στην αίθουσα του κοινοβουλίου κατά τη διάρκεια επίσημης ομιλίας του καλεί το στρατό να εξεγερθεί και να τιμωρήσει παραδειγματικά τον Πρωθυπουργό και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας γιατί αυτός (ο βουλευτής) έχει διαφορετική αντίληψη για την ασκούμενη από την κυβέρνηση πολιτική που έχει επικυρωθεί από την πλειοψηφία της Βουλής. Όταν διαπιστώνεται το κακούργημα, που δεν καλύπτεται από τη βουλευτική ασυλία, ο «τζάμπα μάγκας» διαφεύγει και δημιουργεί επανειλημμένα επεισόδια με αστυνομικούς που αποπειράθηκαν να τον συλλάβουν μέχρι σήμερα το πρωί. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν αισθάνεται καν την ανάγκη να ενημερώσει τον Πρωθυπουργό για την άποψη του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι επιβάλλονται εκλογές πριν από την υπογραφή συμφωνίας με γειτονική μας χώρα.
Ισχύουν δυο μέτρα και δυο σταθμά. Για τους δυνατούς και τους θρασείς δεν ισχύει ο καταστατικός χάρτης της χώρας. Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Οι κατσαπλιάδες πρέπει να τιθασευτούν, αλλιώς δεν θα υπάρξει ευνομία σ’ αυτή τη χώρα και χωρίς κράτος δικαίου θα γυρίσουμε στο Μεσαίωνα για να χρησιμοποιήσουμε ξανά την προσαρμοστικότητα που μας έχει σώσει από την εξαφάνιση στο παρελθόν. Αυτό όμως είναι το μέλλον που αξίζουμε;
