v.ch.maria@gmail.com
-Τα βιβλία
περνούν κρίση…
-Οι Ελληνες
δεν διαβάζουν..
Δύο διατυπώσεις
που διαβάζουμε παντού εδώ και πολύ καιρό. Τα Βιβλία, δηλαδή η έντυπη μορφή του
Πνεύματος, «περνά κρίση», οι Εκδοτικοί Οίκοι δεν μπορούν να συντηρηθούν και
κλείνουν-μηδέ και κάποιων από εκατονταετία ιδρυθέντων- και χιλιάδες πνευματικά
πονήματα-βιβλία, παραμένουν στοιβαγμένα σε ντάνες στο δάπεδο του Βιβλιοπωλείου, αζήτητα και ..καταδικασμένα
στην αφάνεια και την εκφύλιση της πνευματικής δημιουργίας και ΠΟΤΕ στις βιτρίνες.
Σε αυτές δε, βλέπουμε τις περισσότερες φορές συγγραφείς αναγνωρισμένους εδώ και
εκατονταετίες, βιβλία που τα έχουμε διαβάσει και ξαναδιαβάζει πολλές φορές, γραφές
αθάνατες και αγέραστες, που μας έχουν γεμίσει την ψυχή και το μυαλό με
απίστευτα όμορφες αναμνήσεις, συγκινήσεις, δάκρυα, χαμόγελα και μας έχουν συντροφεύσει
αμέτρητες βραδυνές ώρες , αφού στάθηκαν οι καλύτεροι σύντροφοι της μοναξιάς μας
αλλά και αληθινοί φίλοι των ελεύθερων ωρών μας. Βιβλία αγαπημένα, αξεπέραστα,
αθάνατα…γραμμένα από ανθρώπινα πνεύματα μοναδικής αξίας.
Τι φταίει όμως;
Κάποτε για
να γραφεί και να εκδοθεί ένα Βιβλίο, η όλη διαδικασία, κρατούσε μήνες και όταν
εξεδίδετο, αποτελούσε μοναδικής αξίας γεγονός. Επρεπε το περιεχόμενο να ήταν
ξεχωριστό, χρήσιμο, μοναδικό, ικανό να προσεγγίσει ψυχές και πνεύματα με
αποτέλεσμα την αφύπνιση πνευμάτων και την έγερση ψυχών. Περνούσε από σαράντα
κύμματα, διαβαζόταν από ικανότατους εκδότες
που αφού το διάβαζαν οι ίδιοι ή οι ειδικοί τους συνεργάτες, περνούσαν
εβδομάδες σκέψης περί της έκδοσης ή μη.
Τι γίνεται σήμερα;
Αυτό που
γίνεται σήμερα, ακουμπά την έννοια της κωμωδίας …
Δεν υπάρχει
άσχετος, χαζός, αγράμματος, άξεστος, ασήμαντος, ονειροπαρμένος,
μεγαλοπλανεμένος, φαντασμένος, υπερφίαλος, αιθεροβάμων, αστοιχείωτος, «κενός»,
άχρηστος, κουφιοκέφαλος..που να μην ονειρεύεται την φωτό του κολλημένη στο
εξώφυλλο ενός «βιβλίου» ΤΟΥ. Η δόξα του συγγραφέα θεωρεί πως είναι ψημένα
κάστανα στην φουφού του καστανοπώλη και πως μπορεί να την αγοράσει με μερικά
φράγκα. Και εδώ είναι το άλλο κωμωδοφόρο γεγονότο:
Αντί για να
εκδώσει ένα βιβλίο, να ΠΡΟσυμφωνήσει ΤΙ
ΘΑ ΚΟΣΤΙΣΕΙ ΣΤΟΝ ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΟΙΚΟ αυτό του το πόνημα, τι ο ίδιος θα εισπράξει…ο «εκδότης» του ζητά να πληρώσει την ανάγνωση,
την έκδοση και τα κόστη…διανομής (διανομή που ο Θεός να την κάνει) αλλά αυτό το
ξεπούλημα της πνευματικής ιδιοκτησίας, ο «συγγραφέας» δεν το βρίσκει εξωφρενικό, αλλά
ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ και νοιώθει και ευτυχής που.. «εκδίδει» το βιβλίο ΤΟΥ. Το βιβλίο ΤΟΥ,
που θα καταλήξει στο δάπεδο του καταστήματος μέσα σε παχουλές ντάνες από διάφορα
«βιβλία» διάφορων «συγγραφέων» και δεν θα μπει ΠΟΤΕ στην βιτρίνα ενός καλού Βιβλιοπωλείου
καταλήγοντας βεβαίως στα αζήτητα. Εκεί-στην βιτρίνα- θα προβληθούν μόνο οι
αξιόλογες εκδόσεις που είναι ευτυχώς πάρα πολλές και διαβάζονται ΠΑΝΤΑ και θα
διαβάζονται από γνώστες, αναγνώστες, εραστές της γραφής, της μεστής από έννοιες,
αισθήματα ή άλλα «συστατικά» ενός καλού βιβλίου στο είδος του, γραμμένου από ΑΛΗΘΙΝΟ
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ.
Μια ολόκληρη
στρατιά «συγγραφέων» και «ποιητών» συντηρεί -αντί της κυκλοφορίας του βιβλίου του- διάφορους τύπους της αρπαχτής
αγοράς, μέσα από την επιθυμία να νοιώσει λίγη από την δόξα της «συγγραφής».
Και τώρα οι «ποιητές».
Κατά την γνώμη μου, η ποίηση υπάκουε και υπακούει πάντα σε μια αυστηρά
καθορισμένη φόρμα δημιουργίας. Με ομοιοκαταληξία, μέτρο και συγκεκριμένο ρυθμό.
Αλλιώς..η ποίηση, μόνο ποίηση δεν είναι. Και ακολουθεί και αυτή την παραπάνω «συνταγή»
έκδοσης, της επίπονης, κοστοβόρας από τον ίδιο τον δημιουργό.
Εκατομμύρια
ανυπόφορες κοινοτυπίες, που γεμίζουν σελίδες με εκατομμυριοστές φορές
αναγεγραμμένα «γεγονότα», εκδίδονται από εκδότες που ενδιαφέρονται μόνο για το
εμπορικό κέρδος, προωθούνται από κριτικούς που ενδιαφέρονται μόνο για τα δωρεάν
βιβλία που παραλαμβάνουν αυθωρεί και παραχρήμα από δεκάδες εκδότες και παρουσιαστές -πολλές φορές σημαντικούς-
που δεν έχουν όμως ιδέα για το
περιεχόμενο, την ποιότητα της γραφής και τον στόχο του βιβλίου που
παρουσιάζουν. Εχουν όμως «ιδέα» για τις φωτογραφίες, τα άρθρα στα Μέσα και την
προβολή.
Ισως λοιπόν
σε αυτό μου το άρθρο να βρίσκεται και η απάντηση : γιατί «τα βιβλία μένουν
απούλητα» και «οι Ελληνες δεν διαβάζουν».
Μ.Χ.Β.
