"Undoing Optimization":by Alison B. Powell,YALE UNIVERSITY Press Blog

http://blog.yalebooks.com/2021/07/29/undoing-optimization/

Undoing Optimization

• July 29, 2021

Alison B. Powell—

The smart city isn’t new. For at least the past two decades, new communication technologies have been imagined, marketed, and constructed to improve the function and experience of urban life. Let’s revisit the smart city of the late 1990s and early 2000s, when access to internet technologies was an important part of how smartness was imagined.
In many places in the world, governments and companies proposed projects to expand access to the internet. Often the entities pursuing these projects argued that expanded access to communication resources would lead to an expanded capacity for participation in civic life. Enthusiasm for projects like the Blacksburg Electronic Village—which aimed in the late 1990s to give the entire population of the town of Blacksburg, Virginia, access to the internet—turned on the idea that networked information systems could enhance participationin local decision-making and strengthen the ties between people through the benefit of enhanced connectivity to an information network.
Of course, the actual experience for the beneficiaries of this expanded communications access departed from the vision. The early 2000s visions of internet-based democratization of civic action paralleled other visions of augmented cities as ideal sites of expanded connectivity. Both ideas connected with struggles over communication rights but also opened space for information technology (IT) or information and communication technology (ICT) companies to market various internet access technologies as pillars of urban smartness. Governments, companies, and activists defined—as well as created—different capacities within the idea of the smart city. The proposals wove together a promise of a particular kind of “technological sublime” that, in the early 1990s, referred to a networked set of relationships modeled on the real and imagined capacities of networks of internet access. Social theorist Leo Marx and communication scholar Vincent Mosco both identify the idea of a technological (or digital) sublime as a major mythology connected with the power and influence of technology.Mosco argues that in order to judge the power of information technology we must also take account of the influence of major mythologies associated with it. The visions of smart cities derive from a myth about technology in general and optimization of civic life in particular. In practice, these kinds of visions developed through the language used in marketing by technology companies and in the investments that followed. They have echoes in public policy and in projects undertaken by technology activists and advocates, who often use the same discourses and the same technical materials to develop critical alternatives to the industrial visions for smart cities. This particular techno-systems thinking sets up expectations for the role of computer networks and internet access in cities.
Information, Superhighways, Connected Citizens, and 1990s Smart Cities
Beginning in the mid-1990s, scholars began to understand the global city as a communication nexus. Global connections through the internet intensified the capital and influence of global cities, and flows of people produced different global citizen experiences, including experiences of cities. A way of describing how technological modes of thinking influenced experiences of urban space was the notion that connectivity created a separation of global “spaces of flows” and local “spaces of places” bounded by local experience. This distinction seems, in retrospect, too rigid to account for the ways that people, rich and poor, moved into and between cities in this period and produced new forms of citizenship related to changes in economic status. The new economic relationships encouraged rights claims but also created new sites of civic struggle as migrant labor and transnational capital clashed. They also made the terrain of communication one of the sites of social struggle.
As claims for communication rights expanded, the result was a sense that within global cities, citizenship involved “more than rights to participate in politics. It could also include other kinds of rights in the public sphere, namely, civil, socio-economic, and cultural.” In this more expansive but contested space for claiming rights, global and transnational linkages inspired by the promise of better internet connectivity were viewed as ways to develop new citizenships.This view took the extreme form of claims that the institutional and cultural rigidities of the city might be liquefied or transcended by the more fluid, global, internetworked virtual world and worries that the space of the traditional city was declining, making “authentic urbanity” impossible and limiting the ability of citizens to enact democratic rights.
The ideas of global network development, of the configuration of place-based relationships in terms of nodes and links, predated the expansion of information technology networks but became influential when interpreted in relation to the technical networks. Interpreted in a particular way, the identification of the space of flows serves as a justification for associating communication rights with access to internet services, and the celebration of this space of flows in counterpoint to a disconnected space of places justifies placing attention on connectivity and technological equipment as for citizenship rather than less networked modes of civic action. This is the first version of the smart city that I interrogate: the communicative city, where attention to networked modes of power across society and interest in increasing access to networks intersect with calls for communication rights. Citizens may have communication rights anticipated or planned for by policy-makers, or they may have them interpreted by companies as new opportunities to consume. When a smart city is focused on network connectivity, people can also participate in claiming communication rights by self-organizing to create different means of access to networks.
From Undoing Optimization by Alison B. Powell. Published by Yale University Press in 2021. Reproduced with permission.

---

Alison B. Powell is associate professor of media and communication at the London School of Economics and Political Science and is affiliated with the Ada Lovelace Institute.

---

Further Reading:

Featured Image: Photo by Nastya Dulhiier on Unsplash

http://blog.yalebooks.com/2021/07/29/undoing-optimization/

Αναίρεση βελτιστοποίησης

• 29 Ιουλίου 2021

Άλισον Μπ. Πάουελ-

Η έξυπνη πόλη δεν είναι καινούργια. Τουλάχιστον τις τελευταίες δύο δεκαετίες, οι νέες τεχνολογίες επικοινωνίας φαντάζονται, διατίθενται στην αγορά και κατασκευάζονται για να βελτιώσουν τη λειτουργία και την εμπειρία της αστικής ζωής. Ας επανεξετάσουμε την έξυπνη πόλη των τέλους της δεκαετίας του 1990 και των αρχών της δεκαετίας του 2000, όταν η πρόσβαση στις τεχνολογίες του Διαδικτύου ήταν ένα σημαντικό μέρος του τρόπου με τον οποίο φανταζόταν η εξυπνάδα.

Σε πολλά μέρη στον κόσμο, κυβερνήσεις και εταιρείες πρότειναν έργα για την επέκταση της πρόσβασης στο διαδίκτυο. Συχνά οι οντότητες που επιδιώκουν αυτά τα έργα υποστήριξαν ότι η διευρυμένη πρόσβαση σε πόρους επικοινωνίας θα οδηγούσε σε διευρυμένη ικανότητα συμμετοχής στην πολιτική ζωή. Ο ενθουσιασμός για έργα όπως το Blacksburg Electronic Village - που στόχευαν στα τέλη της δεκαετίας του 1990 να δώσουν σε ολόκληρο τον πληθυσμό της πόλης Blacksburg της Βιρτζίνια πρόσβαση στο διαδίκτυο - στράφηκε στην ιδέα ότι τα δικτυωμένα συστήματα πληροφοριών θα μπορούσαν να ενισχύσουν τη συμμετοχή στη λήψη τοπικών αποφάσεων και να ενισχύσουν τους δεσμούς μεταξύ των ανθρώπων μέσω του πλεονεκτήματος της ενισχυμένης συνδεσιμότητας σε ένα δίκτυο πληροφοριών.

Φυσικά, η πραγματική εμπειρία για τους δικαιούχους αυτής της διευρυμένης πρόσβασης επικοινωνιών αποκλίνει από το όραμα. Τα οράματα των αρχών της δεκαετίας του 2000 για τον εκδημοκρατισμό της πολιτικής δράσης μέσω του Διαδικτύου παραλληλίστηκαν με άλλα οράματα για επαυξημένες πόλεις ως ιδανικές τοποθεσίες διευρυμένης συνδεσιμότητας. Και οι δύο ιδέες συνδέονταν με αγώνες για τα δικαιώματα επικοινωνίας, αλλά άνοιξαν επίσης χώρο στις εταιρείες τεχνολογίας πληροφοριών (IT) ή τεχνολογίας πληροφοριών και επικοινωνιών (ICT) να εμπορεύονται διάφορες τεχνολογίες πρόσβασης στο Διαδίκτυο ως πυλώνες της αστικής ευφυΐας. Κυβερνήσεις, εταιρείες και ακτιβιστές όρισαν —καθώς και δημιούργησαν— διαφορετικές ικανότητες στην ιδέα της έξυπνης πόλης. Οι προτάσεις συνέπλεαν μια υπόσχεση ενός συγκεκριμένου είδους «τεχνολογικής υπεροχής» που, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αναφέρεται σε ένα δικτυωμένο σύνολο σχέσεων που βασίζονται στο πρότυπο των πραγματικών και φανταστικών δυνατοτήτων των δικτύων πρόσβασης στο Διαδίκτυο. Ο κοινωνικός θεωρητικός Leo Marx και ο μελετητής της επικοινωνίας Vincent Mosco ταυτίζουν και οι δύο την ιδέα ενός τεχνολογικού (ή ψηφιακού) υψηλού ως μια σημαντική μυθολογία που συνδέεται με τη δύναμη και την επιρροή της τεχνολογίας. Ο Mosco υποστηρίζει ότι για να κρίνουμε τη δύναμη της τεχνολογίας της πληροφορίας πρέπει επίσης να λάβουμε αναφορά της επιρροής των μεγάλων μυθολογιών που συνδέονται με αυτό. Τα οράματα των έξυπνων πόλεων προέρχονται από έναν μύθο σχετικά με την τεχνολογία γενικά και τη βελτιστοποίηση της ζωής των πολιτών ειδικότερα. Στην πράξη, αυτού του είδους τα οράματα αναπτύχθηκαν μέσω της γλώσσας που χρησιμοποιείται στο μάρκετινγκ από εταιρείες τεχνολογίας και στις επενδύσεις που ακολούθησαν. Έχουν απήχηση στη δημόσια πολιτική και σε έργα που αναλαμβάνονται από ακτιβιστές και υποστηρικτές της τεχνολογίας, που συχνά χρησιμοποιούν τις ίδιες ομιλίες και τα ίδια τεχνικά υλικά για να αναπτύξουν κρίσιμες εναλλακτικές λύσεις στα βιομηχανικά οράματα για τις έξυπνες πόλεις. Αυτή η συγκεκριμένη τεχνο-συστημική σκέψη δημιουργεί προσδοκίες για το ρόλο των δικτύων υπολογιστών και της πρόσβασης στο Διαδίκτυο στις πόλεις.

Πληροφορίες, Superhiways, Connected Citizens και Smart Cities της δεκαετίας του 1990

Ξεκινώντας από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οι μελετητές άρχισαν να κατανοούν την παγκόσμια πόλη ως επικοινωνιακό πλέγμα. Οι παγκόσμιες συνδέσεις μέσω του Διαδικτύου ενίσχυσαν την πρωτεύουσα και την επιρροή των παγκόσμιων πόλεων και οι ροές ανθρώπων παρήγαγαν διαφορετικές παγκόσμιες εμπειρίες πολιτών, συμπεριλαμβανομένων εμπειριών πόλεων. Ένας τρόπος περιγραφής του πώς οι τεχνολογικοί τρόποι σκέψης επηρέασαν τις εμπειρίες του αστικού χώρου ήταν η αντίληψη ότι η συνδεσιμότητα δημιουργούσε έναν διαχωρισμό παγκόσμιων «χώρων ροών» και τοπικών «χώρων τόπων» που οριοθετούνταν από την τοπική εμπειρία. Αυτή η διάκριση φαίνεται, εκ των υστέρων, πολύ άκαμπτη για να εξηγήσει τους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι, πλούσιοι και φτωχοί, μετακόμισαν μέσα και μεταξύ των πόλεων αυτήν την περίοδο και παρήγαγαν νέες μορφές ιθαγένειας που σχετίζονται με αλλαγές στην οικονομική κατάσταση. Οι νέες οικονομικές σχέσεις ενθάρρυναν τις διεκδικήσεις δικαιωμάτων, αλλά δημιούργησαν επίσης νέους τόπους πολιτικού αγώνα καθώς η μεταναστευτική εργασία και το διακρατικό κεφάλαιο συγκρούονταν. Έκαναν επίσης το έδαφος της επικοινωνίας έναν από τους χώρους κοινωνικής πάλης.

As claims for communication rights expanded, the result was a sense that within global cities, citizenship involved “more than rights to participate in politics. It could also include other kinds of rights in the public sphere, namely, civil, socio-economic, and cultural.” In this more expansive but contested space for claiming rights, global and transnational linkages inspired by the promise of better internet connectivity were viewed as ways to develop new citizenships.This view took the extreme form of claims that the institutional and cultural rigidities of the city might be liquefied or transcended by the more fluid, global, internetworked virtual world and worries that the space of the traditional city was declining, making “authentic urbanity” impossible and limiting the ability of citizens to enact democratic rights.

Οι ιδέες της παγκόσμιας ανάπτυξης δικτύων, της διαμόρφωσης των σχέσεων που βασίζονται σε τόπους ως προς τους κόμβους και τους συνδέσμους, προϋπήρχαν της επέκτασης των δικτύων τεχνολογίας πληροφοριών, αλλά έγιναν επιρροές όταν ερμηνεύτηκαν σε σχέση με τα τεχνικά δίκτυα. Ερμηνευμένη με συγκεκριμένο τρόπο, ο προσδιορισμός του χώρου των ροών χρησιμεύει ως αιτιολόγηση για τη συσχέτιση των δικαιωμάτων επικοινωνίας με την πρόσβαση σε υπηρεσίες διαδικτύου και ο εορτασμός αυτού του χώρου ροών σε αντίθεση με έναν αποσυνδεδεμένο χώρο τόπων δικαιολογεί την προσοχή στη συνδεσιμότητα και την τεχνολογία εξοπλισμός για την ιθαγένεια και όχι λιγότερο δικτυωμένους τρόπους δράσης των πολιτών. Αυτή είναι η πρώτη εκδοχή της έξυπνης πόλης που ανακρίνω: η επικοινωνιακή πόλη, όπου η προσοχή στους δικτυωμένους τρόπους εξουσίας σε όλη την κοινωνία και το ενδιαφέρον για την αύξηση της πρόσβασης στα δίκτυα διασταυρώνονται με τις εκκλήσεις για δικαιώματα επικοινωνίας. Οι πολίτες μπορεί να έχουν δικαιώματα επικοινωνίας που αναμένονται ή σχεδιάζουν οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής ή μπορεί να τα ερμηνεύουν από τις εταιρείες ως νέες ευκαιρίες για κατανάλωση. Όταν μια έξυπνη πόλη εστιάζει στη συνδεσιμότητα δικτύου, οι άνθρωποι μπορούν επίσης να συμμετάσχουν στη διεκδίκηση δικαιωμάτων επικοινωνίας με την αυτο-οργάνωση για τη δημιουργία διαφορετικών μέσων πρόσβασης στα δίκτυα.

Από το Undoing Optimization από την Alison B. Powell. Δημοσιεύτηκε από το Yale University Press το 2021. Αναπαράγεται με άδεια.

---

Η Alison B. Powell  είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια ΜΜΕ και Επικοινωνίας στο London School of Economics and Political Science και είναι συνδεδεμένη με το Ινστιτούτο Ada Lovelace.