Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2019
Άρθρο Ευάγγελου Βενιζέλου στα ΝΕΑ Σαββατοκύριακο, για τον Δημήτρη Χαντζόπουλο στο έργο του οποίου είναι αφιερωμένη η επερχόμενη έκθεση της γκαλερί Ζουμπουλάκη «Και διηγώντας τα να γελάς»
Έκανα μια άσκηση. Από έναν μεγάλο αριθμό σκίτσων του Δημήτρη Χαντζόπουλου απέσπασα τους υπότιτλους που υπάρχουν στα περισσότερα έργα του και άφησα χωριστά το εικαστικό μέρος. Επιβεβαίωσα την αίσθηση που είχα.
Τα «λόγια» λειτουργούν και από μόνα τους. Θα μπορούσαν να είναι ένα καίριο σχόλιο χωρίς εικαστική υποστήριξη. Ένα σχόλιο με μεγάλη πυκνότητα, in media res, στην καρδιά του θέματος, στις μη ορατές δια γυμνού οφθαλμού αλλά καίριες διαστάσεις του γεγονότος. Το ίδιο κατά μείζονα λόγο ισχύει για το εικαστικό μέρος. Αυτό έχει αυτοτελή εικαστική αξία, τις δικές του προφανείς ή λανθάνουσες αισθητικές αναγωγές και κυρίως έχει ενσωματωμένο ένα μεγάλο ζωγραφικό ταλέντο, συστηματική γνώση και σκληρή δουλειά στις λεπτομέρειες. Το πολιτικό σχόλιο συντελείται και με μόνο το εικαστικό μέρος. Αυτό φαίνεται στις περιπτώσεις, μάλλον λίγες, σκίτσων χωρίς υποτιτλισμό. Η σύνδεση όμως εικαστικού έργου και σχολίου λειτουργεί πολλαπλασιαστικά. Για την ακρίβεια προκαλεί μια καθηλωτική έκπληξη για το πώς είναι δυνατό να αναδεικνύεται με ένα σκίτσο - με τις συμβάσεις και τις ασυλίες του χιούμορ - η βαθύτερη σημασία των γεγονότων. Η σύνδεσή τους με καταστάσεις. Η πολιτική τους ουσία.
Τι είναι λοιπόν ο Χαντζόπουλος; Ένας σπουδαίος σκιτσογράφος; Ένας εικαστικός καλλιτέχνης που συνομιλεί με την Ιστορία της Τέχνης στην «Πάπισσα Ιωάννα»; Ένας ιδιοφυής, κρυπτικός και εύστοχος πολιτικός αναλυτής; Ένας δηκτικός αλλά πάντα τρυφερός σχολιαστής της Ιστορίας εν τω γίγνεσθαι και των προσώπων που παίζουν στη δημόσια σκηνή; Όλα αυτά μαζί και κάτι πολύ περισσότερο. Ένας καλλιτέχνης και ένας διανοούμενος εγκιβωτισμένος στο έργο του που λειτουργεί καθημερινά ως σύνοψη. Ως κλειδί ερμηνείας μιας επικαιρότητας που τρέχει κυνηγώντας πολύ συχνά την ουρά της, ενώ νομίζει ότι κυνηγά τη σχέση της με την Ιστορία. Αυτήν την επικαιρότητα ο Χαντζόπουλος τη γειώνει και ταυτόχρονα την αποκαλύπτει πολιτικά χρησιμοποιώντας το δικό του διπλό τέχνασμα, εικαστικό και λεκτικό, που του επιτρέπει να δείξει την πραγματική εικόνα που υπάρχει πίσω από τη φωτογραφία της ημέρας.
Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2019
Άρθρο Ευάγγελου Βενιζέλου στα ΝΕΑ Σαββατοκύριακο
Η ανάγκη να αποτραπεί οριστικά η αλλοίωση των θεσμών
Η σκευωρία Novartis είχε ως στόχο την αλλοίωση των δημοκρατικών και δικαιοδοτικών θεσμών. Ήθελε να επηρεάσει σε βάθος τους πολιτικούς συσχετισμούς και το φρόνημα της κοινωνίας. Να αιχμαλωτίσει μέσα σε ένα δήθεν σκάνδαλο τις βασικές δυνάμεις της τότε αντιπολίτευσης και εμβληματικά πρόσωπα που διαδραμάτισαν κρίσιμο ρόλο στη λεγόμενη μνημονιακή περίοδο, την περίοδο του αγώνα για τη διάσωση της χώρας από την οικονομική -και όχι μόνο - καταστροφή.
Το δικονομικό σκηνικό των προστατευόμενων μαρτύρων που στη συνέχεια χαρακτηρίζονται - χωρίς να πληρούνται οι νόμιμες προϋποθέσεις- μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος και περιβάλλονται με ποινική ασυλία, η κατάχρηση εξουσίας, τα παραδικαστικά κυκλώματα που διευθύνει η ίδια η προηγούμενη κυβέρνηση και όλοι οι άλλοι μηχανισμοί, επικοινωνιακοί και κοινοβουλευτικοί, υπηρετούν αυτόν τον θεμελιώδη στόχο.
Η κραυγαλέα απουσία στοιχείων, η πρωτοφανής ενδοεισαγγελική σύγκρουση και η κατάρρευση του σκηνικού των προστατευόμενων μαρτύρων οδήγησε σε αδιέξοδο και σε ευτελισμό το παραπάνω σχέδιο.
Επήλθαν όμως βαριές βλάβες στο θεσμικό σώμα της δικαιοσύνης, στην ερμηνεία και εφαρμογή του Συντάγματος, στη λειτουργία της Βουλής και κυρίως στη συνείδηση της κοινωνίας.
Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της κοινής γνώμης έχει πειστεί ότι επρόκειτο για σκευωρία, όμως και αυτό καταλογίζεται στο πολιτικό σύστημα και στον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται ο πολιτικός ανταγωνισμός. Δεν είναι προφανές σε όλους το θεσμικά δραματικό γεγονός ότι η δικαιοσύνη εξακολουθεί να βρίσκεται υπό την ομηρία της σκευωρίας αυτής. Η αυτοκάθαρσή της δεν θα είναι ούτε εύκολη ούτε γρήγορη.
Η παρούσα Βουλή δεν είναι αντιμέτωπη απλώς με μια δυσάρεστη υπόθεση εφαρμογής του άρθρου 86 περί της ποινικής ευθύνης των υπουργών. Αν επρόκειτο μόνο ή κυρίως περί αυτού, προφανώς όλα θα έπρεπε να εξελιχθούν με δικονομική τάξη και ακρίβεια, με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα, με αίσθηση δικαιοσύνης και επιείκειας, χωρίς ρεβανσισμούς και χωρίς να εγκλωβίζεται η πολιτική ζωή σε μετωπικές ρήξεις του παρελθόντος. Με μόνο γνώμονα τον σεβασμό της αρχής της νομιμότητας και με στόχο την αποκάλυψη της αλήθειας. Με θεσμική γενναιοφροσύνη για όλους τους ελεγχόμενους και όχι μόνο για τον πρώην πρωθυπουργό.
Δεν πρόκειται όμως μόνο ή κυρίως για μια υπόθεση ποινικής ευθύνης κατά το άρθρο 86. Πρόκειται για την επείγουσα ανάγκη να αποτραπεί οριστικά η αλλοίωση των θεσμών που ήταν ο στόχος της σκευωρίας.
Η παρούσα Βουλή οφείλει συνεπώς πρωτίστως να προστατεύσει το Σύνταγμα αποκαθιστώντας την ερμηνεία και εφαρμογή του. Οφείλει επίσης να ολοκληρώσει τη διαδικασία αναθεώρησης χωρίς αυτή να λειτουργήσει ως αναδρομική κολυμβήθρα του Σιλωάμ για ωμές παραβιάσεις του Συντάγματος πάνω στις οποίες οικοδομήθηκαν κρίσιμες φάσεις της σκευωρίας.
Η παρούσα Βουλή οφείλει να προστατεύσει τη δικαιοσύνη και να τη διευκολύνει στην αυτοκάθαρσή της χωρίς να μετακυλίει σε αυτήν ευθύνες που δεν έχει.
Η παρούσα Βουλή οφείλει να αναδείξει και να προστατεύσει την αλήθεια παρουσιάζοντας στον ελληνικό λαό με τεκμηριωμένο και συνεκτικό τρόπο τα δεδομένα.
Μόνο με τον τρόπο αυτό διασφαλίζεται η οριστική υπέρβαση του παρελθόντος και η μετάβασή μας σε μια πιο ολοκληρωμένη και ώριμη φάση του πολιτικού μας πολιτισμού και της κανονικής λειτουργίας των δημοκρατικών και δικαιοκρατικών μας θεσμών. –
https://www.evenizelos.gr/mme/articlesinthepress/428-articles2019/6093-ta-nea.html
